I SA/Wa 2070/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Asesor WSA Nina Beczek Protokolant referent Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] delegowanego do Prokuratury Regionalnej w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 21 września 2023 r. nr KOC/2873/Go/22 odmówiło stwierdzenia nieważności wydanej w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 27 sierpnia 2012 r. nr 377/GK/DW/2012 w części objętej punktem 7. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 27 sierpnia 2012 r. orzekł o ustanowieniu, w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przywoływanego dalej jako: "dekret", na rzecz J. J., J. S., A. P., A. P. i J. G. na 99 lat za czynszem symbolicznym prawa użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu przy ul. [...] w [...] o pow. 138 m2, oznaczonego jako działka ew. nr [...] z obrębu [...], stanowiącego część dawnej nieruchomości ozn. hip. Nr [...], w łącznym udziale 38196/82318 części, a odmówił ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu w udziale 22061/41159, oddanym w użytkowania właścicielom lokali mieszkalnych nr [...], [...], [...], [...] i [...] zlokalizowanych w budynku na tym gruncie posadowionym (punkty 1-3 decyzji) W kolejnych punktach, poprzedzonych sformułowaniem "oraz stwierdzam, że" (pkt 4 do 13) zawarł szereg postanowień odnoszących się do istniejącej na gruncie zabudowy, kwestii planistycznych, konsekwencji zbycia przez użytkowników wieczystych ustanowionego na ich rzecz prawa, zasad korzystania z nieruchomości przez użytkowników wieczystych, możliwości rozwiązania umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, czy konsekwencji wygaśnięcia praw na skutek upływu okresu ustalonego w umowie albo na skutek jej rozwiązania. W umieszczonym w tej części decyzji punkcie 7 Prezydent m.st. Warszawy umieścił zapis o treści: "Decyzja niniejsza z chwilą, gdy stanie się ostateczna, będzie stanowiła podstawę do zawarcia w formie aktu notarialnego umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu opisanego w pkt 1 decyzji. Termin zawarcia umowy w formie aktu notarialnego zostanie wyznaczony po: a) zmianie decyzji Wojewody Warszawskiego nr 10539 z dnia 16 września 1991 r. w zakresie wyłączenia z niej (komunalizacji) niesprzedanej części budynku mieszkalnego znajdującego się na gruncie przedmiotowej nieruchomości, b) dostarczeniu przez, osoby wymienione w pkt 1 decyzji, protokołu przejęcia w zarząd i administrację niesprzedanej części budynku znajdującego się na przedmiotowym gruncie, od Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] m. st. Warszawy uwzględniającego ewentualne rozliczenia za dokonane przez ZGN remonty wykraczające poza zakres napraw bieżących. Nie stawienie się nabywcy bez usprawiedliwienia w kancelarii notarialnej w celu podpisania umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu w wyznaczonym terminie, będzie stanowić podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia niniejszej decyzji jako bezprzedmiotowej" Powyższa decyzja wykonana został poprzez zawarcie 21 stycznia 2016 r. umowy w formie aktu notarialnego o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste (rep. A –[...]). W dniu 10 maja 2022 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie sprzeciw od tej decyzji wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] delegowany do Prokuratury Regionalnej w Warszawie, w zakresie objętym jej punktem 7. W jego ocenie bowiem poprzez zawarcie w tym punkcie klauzuli uzależniającej zawarcie umowy notarialnej (dokładnie: wyznaczenie terminu jej zawarcia) ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu od spełnienia przez strony określonego warunku oraz określenie przyczyn stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej, wykraczają poza zakres podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Wobec czego obarczona ona jest w tej części wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po wszczęciu i przeprowadzeniu na skutek owego sprzeciwu z urzędu postępowania nadzorczego w zakresie w nim wskazanym, decyzją z 21 września 2023 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy w części dotyczącej punktu 7. Kolegium zwracało uwagę, że kwestionowany punkt został zamieszczony poza sentencją, po słowach "oraz stwierdzam, że", co w jego ocenie wskazuje, iż jest to oświadczenie wiedzy i ma charakter informacyjny. Brak jest podstaw dla uznania, że kształtuje on administracyjny stosunek prawny pomiędzy organem administracji a stroną postępowania, w szczególności nakłada obowiązek na stronę wynikający z prawa administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 233 k.c. użytkownik wieczysty może korzystać z gruntu w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę. Zatem to w toku negocjacji strony ustalają między sobą warunki zawarcia umowy cywilnoprawnej. Również spory dotyczące warunków umowy należą do drogi cywilnoprawnej, podlegają rozstrzygnięciu przez sąd cywilne. Stwierdzenia zatem organu dekretowego w zakresie pkt 7 decyzji nie mogą skutecznie kształtować sytuacji prawnej wnioskodawców w postępowaniu administracyjnym. Skoro zaś nie miały one jakiegokolwiek normatywnego znaczenia w tej fazie postępowania - należy je traktować wyłącznie jako niewiążącą informację, a nie władcze rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach strony. Kolegium odwoływało się przy tym do analogicznej analizy zagadnienie dotyczącego umieszczania w decyzji dekretowej dodatkowych punktów (poza rozstrzygnięciem o ustanowieniu prawa i wymiarze czynszu symbolicznego) przedstawionej w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie o sygn. akt I SA/Wa 2023/15. Dodatkowo Kolegium zauważało, że na tle zamieszczania tych dodatkowych postanowień w decyzji podejmowanej na gruncie art. 7 dekretu w zakresie wskazywania warunków wyznaczenie terminu zawarcia aktu notarialnego, w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany był pogląd o umocowaniu do takiego rozstrzygnięcia w art. 7 ust. 3 in fine dekretu. W tym kontekście organ przywołał pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2072/15. Odmiennie natomiast na to zagadnienie zapatrywania wyrażone zostały w przywołanych w sprzeciwie wyrokach, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2018 r. I OSK 1440/16, gdzie wskazywano, że określenie warunków pod którymi może być zawarta umowa o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste ( o czym stanowi art. 7 ust. 3 in fine dekretu) odnosi się do fazy postępowania cywilnego, które będzie prowadzone po wydaniu decyzji. Powyższe zdaniem Kolegium wskazuje na rozbieżności w zakresie interpretacji ww. przepisu. Odmienna zaś interpretacja przepisu nie może zaś stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności Na powyższą decyzję Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] del. do Prokuratury Regionalnej w [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej, że jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., a to z uwagi na skierowanie jej do osób, których interesu prawnego ani obowiązku nie dotyczyło prowadzone postepowania W tym kontekście w punktach I do XIII, w których sformułowany był ten zarzut Prokurator wymienił: K. M., J. S., W. T., M. K., A. G., M. P., M. K., S. O., A. S., M. S., G. L., D. S. oraz A. W. Zarzucił nadto decyzji rażące naruszenie – rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez nieuznanie za stronę i nie skierowanie decyzji do osób posiadających prawa rzeczowe do nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], tj. do R. S., P. S., M. U., E. G., A. R., J.R., A. L., M. L., M. C., M. W, B. S. i K. L.(pkt XIV); -art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż decyzja Prezydenta m.st. Warszawy nr 377/GK/DW/2012 w zakresie zakwestionowanym przez prokuratora w sprzeciwie nie zawiera rozstrzygnięcia i nie podlega wyeliminowaniu w postępowaniu nadzorczym, a jedynie stanowią informację dla stron (pkt XV) -art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż uznaniu, że zakwestionowane przez Prokuratora w sprzeciwie części decyzji Prezydenta m.st. Warszawy zostały wydane bez podstawy prawnej stoi na przeszkodzie istnienie normy prawnej nie mającej zastosowania w sprawie w zakresie zakwestionowanych punktów, lecz którą organ administracji publicznej mógłby błędnie zastosować (pkt XVI) W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w obszernych motywach skargi, wniósł on o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności wobec zasadniczych zarzutów skargi (pkt I do XIII) dotyczących skierowania zaskarżonej decyzji do osób niemających w sprawie przymiotu strony, a w konsekwencji obarczenie jej wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., zauważyć wypada, że sam fakt doręczenia decyzji określonemu podmiotowi, w sytuacji gdy nie legitymuje się on interesem prawnym kreującym jego przymiot strony w tym postępowaniu, nie jest tożsamy z wadą nieważności opisaną jako "skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie". Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego rozróżniają bowiem pojęcia "skierowanie decyzji" (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) od pojęcia "doręczenia decyzji" (art. 109 § 1 i § 2 k.p.a.), w tym pod względem znaczenia i skutków prawnych, jakie wywołują. Przez "skierowanie decyzji" należy rozumieć wskazanie adresata rozstrzygnięcia, a więc określenie w drodze decyzji praw i obowiązków konkretnego podmiotu. Natomiast doręczenie decyzji, a więc wprowadzenie jej do obrotu prawnego ma charakter wyłącznie procesowy. Przesłankę nieważności stanowi zaś skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, tj. nieprawidłowe określenie adresata rozstrzygnięcia, a więc ustalenie w decyzji administracyjnej praw lub obowiązków podmiotu, który nie dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Stąd jak podkreśla się w orzecznictwie z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania, a nie samym doręczeniu decyzji osobie, która nie ma w tym postępowaniu przymiotu strony (por. wyroki NSA: z 6 czerwca 2023 r. II OSK 1943/20,Lex nr 357381; z 5 kwietnia 2022 r. II OSK 2896/21, Lex nr 3341880). Ponieważ sprawa zakończona zaskarżoną decyzja dotyczyła legalności decyzji wydanej w trybie art. 7 dekretu, interes prawny kreujący przymiot strony mają poza przeddekretowymi właścicielami nieruchomości (ich spadkobiercami), wszyscy ci, którym przysługuje tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości. Mają go zatem - jak podkreśla się w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych – także obecni właściciele lokali i użytkownicy wieczyści gruntu (por. np.: wyroki NSA: z 24 kwietnia 2008 r. I OSK 264/08, Lex nr 469750; z 27 maja 2015 r. I OSK 508/14, Lex nr 1773731; z 8 stycznia 2016 r. I OSK 1691/14, Lex nr 2067155). Z kręgu osób wymienionych w rozdzielniku zaskarżonej decyzji status taki przysługiwał jedynie J. S. (następcy prawnemu przeddekretowego współwłaściciela nieruchomości i beneficjentce weryfikowanej przez Kolegium decyzji Prezydenta m.st. Warszawy). Pozostałe wymienione tam osoby nie legitymowały się – jak zasadnie zwracał uwagę Prokurator – żadnym tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości objętej weryfikowana decyzją. Niektórzy z nich - jak M. K.(pozycja 3 rozdzielnika) W. T. (pozycja 4 rozdzielnia) czy A. W. (pkt 13 rozdzielnika) reprezentowali beneficjentów decyzji dekretowej przy sporządzaniu w jej wykonaniu aktu notarialnego. Jedna (K. M. – pozycja 8 rozdzielnika) przed wydaniem przez Kolegium decyzji zbyła przynależne jej prawo do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], z którym związany był udział w prawie do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Pozostali zaś, legitymowali się wyłącznie tytułem do nieruchomości sąsiedniej przy ul. [...]. Umieszczeni zaś zostali w rozdzielniku decyzji prawdopodobnie na skutek omyłki spowodowanej równolegle rozstrzyganą przez Kolegium sprawą dotyczącą decyzji dekretowej wydanej w stosunku do tej nieruchomości. Takie omyłkowe uczynienie ich li tylko adresatami wydanej decyzji, bez kształtowania w sposób władczy ich sytuacji prawnej, nie powoduje jednak – jak wywiedziono na wstępie- że decyzja ta obarczona jest wada nieważności opisaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Stąd chybione są sformułowane w tym aspekcie zarzuty skargi ujęte puntach I do XIII. Kwestia z kolei pominięcia w postępowaniu części stron, którym udział w tym postępowaniu organ zapewnić, a więc wszystkich beneficjentów weryfikowanej decyzji dekretowej a także innych osób, którym przysługuje tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości ta decyzją objętej, nie może być rozpatrywany w aspekcie wady nieważności jak czyni to Prokurator, ale wyłącznie jako wada postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., mogąca prowadzić do ewentualnego jego wznowienia Godzi się jednak zauważyć, że samo uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym jest prawem, a nie obowiązkiem strony. Z tego zatem powodu – jak wskazuje się w judykaturze - tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (por. wyrok NSA z 10 maja 2023 r. II OSK 309/22, Lex nr 3588826). Nie może zatem skutecznie tego zarzutu również podnieść Prokurator. Odnosząc się natomiast do istoty problemu prawnego jaki stanowił przedmiot rozważań Kolegium, a jednocześnie oś sporu pomiędzy skarżącym i organem to sprowadza się on do odpowiedzi na pytanie o charakter część decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 27 sierpnia 2012 r. objętej jej puntem 7, tj. czy stanowi ona element rozstrzygnięcia, a wiec jednostronnego, władczego ukształtowanie sytuacji prawnej stron postępowania – jak utrzymuje Prokurator, czy też ma walor li tylko informacyjny, jak wywiodło Kolegium. Odnosząc się do tego problemu przypomnieć wypada, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w trybie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. – jak zasadnie zauważał organ - i co nie jest również kwestionowane przez Prokuratora - przebiega dwuetapowo. W pierwszym etapie (administracyjnym) organ bada materialnoprawne przesłanki ustanowienia tego prawa, a więc czy wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego został wniesiony przez osobę uprawnioną, w terminie przewidzianym art. 7 ust. 1 dekretu oraz czy wykorzystywanie nieruchomości przez dawnego właściciela (jego następcę prawnego) da się pogodzić z przeznaczenie gruntu przewidzianym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 2 dekretu). W przypadku zaś spełnienia tych warunków wydaje decyzję administracyjną o ustanowieniu tego prawa na rzecz oznaczonych w decyzji osób i określeniu należnej z tego tytułu stawki czynszu symbolicznego. Kolejny etap prowadzony jest już na gruncie cywilnoprawnym i kończy się zawarciem stosownej umowy pomiędzy gminą a osobą uprawnioną z decyzji w formie aktu notarialnego. Przepisy dekretu, nie zawierają przy tym jakichkolwiek regulacji pozwalających na kształtowanie na etapie postępowania administracyjnego obowiązków przyszłego użytkownika wieczystego. Nie stanowi takiej zwłaszcza art. 7 ust. 3 in fine dekretu, który wprawdzie przewiduje, że w razie uwzględnienie wniosku gmina określi warunki, pod którymi umowa może zostać zawarta. Jednakże określenie tych "warunków" - uregulowanych obecnie w przepisach kodeksu cywilnego - odnosić należy do etapu postępowania cywilnego, które prowadzone jest po wydaniu ww. decyzji. Co przy tym istotne przy ich ustalaniu przez gminę nie odbywa się to w ramach wykonywania władzy publicznej (imperium), ale wyłącznie uprawnień przynależnych właścicielowi – a więc w sferze dominium. Jeśli zatem przyjąć, że zapisy z decyzji odnoszące się do materii związanej z terminem przystąpienia do aktu notarialnego (w tym zapis o konieczności uprzedniego podważenia decyzji komunalizacyjnej w odniesieniu do niesprzedanej części budynku posadowionego na gruncie przy ul. [...]), stanowią element ujętego w tej decyzji rozstrzygnięcia, to ta jej część byłaby obarczona wadą nieważności. Wydana byłaby bowiem bez podstaw prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a.). Tak też w zbliżonych stanach faktycznych niekiedy oceniano w orzecznictwie (którego przykłady przywołał Prokurator) fakt umieszczania poza elementami właściwymi dla tej decyzji, dotyczącymi okresu, na które prawo jest przyznawane, podmiotu uprawnionego i wymiaru czynszu symbolicznego, dodatkowych punktów poprzedzanych sformułowaniem "oraz stwierdzam, że". Zauważyć jednak należy, że kwestia ta nie jest postrzegana jednolicie. Prezentowany jest również pogląd, że stanowiąc część odrębną od rozstrzygnięcia, mają one charakter informacyjny i w żaden sposób nie kształtują sytuacji prawnej strony (tytułem przykładu można tu przywołać wyrok WSA w Warszawie z 23 czerwca 2016 r. I SA/Wa 460/16, Lex nr 2438887). Wskazuje się mianowicie, że za takim ich charakterem przemawia chociażby fakt umieszczenia tych punktów po słowach "oraz stwierdzam", a nie po słowie "orzekam" – poprzedzającym rozstrzygnięcie. Tak też w ocenie Sądu należy traktować tę część decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 27 sierpnia 2012 r., w tym kwestionowany punkt 7. Świadczy o tym po pierwsze, posłużenie się przed nimi zwrotem "stwierdzam, że" - właściwym dla wypowiedzi o charakterze deklaratoryjnym, a więc opisującym istniejący stan rzeczy, w odróżnieniu o typowego dla konstytutywnego aktu kreującego administracyjnoprawny stosunek sformułowania "orzekam" - poprzedzającego w tym przypadku punkty 1-3. Po wtóre zaś, analiza ujętych w tej części decyzji wszystkich punktów prowadzi do wniosku, że w swej treści zawierają one w istocie elementy charakterystyczne dla wypowiedzi organu o stanie faktycznym, na tle którego wdana została decyzja jak opis zabudowy istniejącej na gruncie (pkt 4), wskazanie, na obowiązujące dla terenu na którym położona jest nieruchomość zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 5 ); umieszczanie zapisów zbliżonych treściowo do pouczeń – jak choćby informacje o konsekwencjach wygaśnięcia prawa użytkowania (pkt 10), czy obowiązkach użytkownika wieczystego (pkt 9), a wreszcie także informacja o planowanym odrębnym załatwieniu wniosku dekretowego w części nie objętej tą decyzją (pkt 13). Stąd także nie można tej części decyzji przypisać wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 in principio k.p.a. Tego rodzaju wadliwość ma miejsce wszak, gdy organ administracji publicznej, nie mając ku temu podstaw w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, kreuje w określonej postaci stosunek administracyjnoprawny, a nie w sytuacji gdy jego wypowiedź ujęta w decyzji ma dla stron charakter niewiążący. Skoro zatem kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji w części objętej jej punktem 7 tego rodzaju wadliwości przypisać nie można, to odmowa stwierdzenia jej nieważności w tym zakresie – o czym orzekło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie - odpowiada prawu, co czyni skargę niezasadną. Wbrew też temu co twierdzi Prokurator, podstawą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej, nie było upatrywanie przez Kolegium prawnej możliwości umieszczenia w jej punkcie 7 warunków zawarcia przyszłej umowy w oparciu o wadliwie zinterpretowany przez Prezydenta m.st. Warszawy art. 7 ust. 3 dekretu. Organ nadzoru nie twierdził bowiem, że jest to część rozstrzygnięcia, która mogła być na tej podstawie (choć wadliwie zinterpretowanej) w decyzji zawarte, ale jedynie pobocznie zwracał uwagę na pojawiające się niekiedy w orzecznictwie tego rodzaju zapatrywania. Sam jednak konsekwentnie stał na stanowisku, że punkt 7 tej decyzji miał charakter informacyjny. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2023 r., poz. 1634), orzekł jak w sentencji wyroku.