I SA/Wa 197/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku L. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. W swojej skardze skarżący wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej "ppsa." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie wskazuje się, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/2005, LexPolonica nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot staje się do czegoś zobowiązany, a drugi uprawniony (vide T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296). Ponadto ze wskazanego powyżej przepisu wynika zatem, że strona powinna uprawdopodobnić istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku wykonania aktu administracyjnego. Ponadto z regulacji tej należy wywieść, że nawet mimo wywiązania się strony ze wskazanego uprzednio obowiązku, sąd nie jest zobligowany do wstrzymania wykonania aktu. Z powyższego wynika, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy tylko takich sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Dokonując oceny powyższego wniosku przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa, wskazać należy, że uprzednio wymienionych skutków ponad wszelką wątpliwość nie wywołuje zaskarżone orzeczenie. Decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji nie żadnych skutków o obrocie prawnym. Nie może być zatem mowy o wykonalności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji o wstrzymaniu jej wykonania. Ponadto należy zauważyć, że w skardze, w której zawarty został powyższy wniosek, strona skarżąca nie uzasadniła w żaden sposób wniosku o wstrzymanie jej wykonania. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.