I SA/Wa 1855/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości oddala skargę

Decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej także jako organ/minister) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości o urządzonej księdze wieczystej nr [...] położonej we W., gmina [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków w obrębie [...], [...] jako działka nr [...], [...] o powierzchni [...] ha. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie dotyczyło stwierdzenia nabycia nieruchomości rolnej na podstawie art. 13 ust. 2 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. nr 57, poz. 299 ze zm., dalej jako ustawa). Nabycie nieruchomości na podstawie ww. przepisów uzależnione było od tego, czy na 30 czerwca 2000 r. nieruchomość: 1. stanowiła mienie Skarbu Państwa; 2. była położona na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej; 3. stanowiła nieruchomość rolną w rozumieniu kodeksu cywilnego; 4. nie została przekazana do Zasobu Własności Skarbu Państwa ostateczną decyzją o której mowa w art. 16 ust. 3 ustawy lub nie została przekazana Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa ostateczną decyzją o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy. Powyższe przesłanki, jak podał organ, muszą być spełnione łącznie, niespełnienie choćby jednej z nich musi skutkować odmową stwierdzenia nabycia. W ocenie ministra w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka położenia nieruchomości na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Organ podniósł, że z części szczegółowej miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W., przyjętego uchwałą nr [...] z [...] lutego 1994 r., działka nr [...] w dniu 30 czerwca 2000 r. znajdowała się na obszarze, którego przeznaczenie oznaczone zostało jako "ZN" i opisane jako obszar "[...]. Uporządkowanie istniejącej zieleni i starorzeczy". Tym samym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał dla przedmiotowego obszaru przeznaczenia rolnego. Wprawdzie w części ogólnej planu, obejmującej większy obszar, w skład którego oprócz przedmiotowej nieruchomości wchodziły także inne tereny, i który oznaczony był jako [...], tj. miał oznaczenie przewidziane dla terenu o charakterze rolnym, a opisany jako "łąki, pastwiska, zieleń nieurządzona", to jednak w ocenie organu należy przyznać pierwszeństwo oznaczeniu szczegółowemu, które bardziej precyzyjnie określa przeznaczenie ww. gruntu. Pismem z 5 sierpnia 2020 r. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina [...] (dalej jako skarżąca), wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów sądowych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1, 2 i 4 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020r., poz. 256, dalej jako kpa); 2. prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 2 w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem 30ZN i opisanym "[...], między wałem przeciwpowodziowym a nowym korytem. Częściowo zieleń łęgowa, częściowo nieużytki. Błonia nadrzeczne. Uporządkowanie istniejącej zieleni i starorzeczy". Przeznaczenie dominujące, wynikające z zapisu planu to "Częściowo zieleń łęgowa, częściowo nieużytki". Skarżąca wywiodła następnie, że "łęg" oznacza użytek zielony, który stanowi część użytków rolnych, a również nieużytki mogą być zagospodarowane na cele rolne, co w ocenie skarżącej oznacza, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wykluczał przeznaczenia działki [...] na cele gospodarki rolnej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ prawidłowo wymienił przesłanki nabycia przez gminę nieruchomości na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy oraz wskazał, że muszą być one spełnione łącznie zaś niespełnienie którejkolwiek z nich wyklucza stwierdzenie komunalizacji. Obecne brzmienie art. 1 pkt 1 ustawy, nadane przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 kwietnia 2016 r. o wstrzymaniu sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 585) nie określa już, że przepisy ustawy stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, jednakże nie ma to wpływu na przesłanki określone w art. 13 ust. 2 ustawy. Nabycie nieruchomości następowało bowiem z dniem 30 czerwca 2000 r. z mocy prawa, a wydana na podstawie art. 13 ust. 4 ustawy decyzja wojewody stwierdzającą nabycie nieruchomości przez gminę ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, tj. potwierdza jedynie zaistnienie określonego stanu prawnego na dzień 30 czerwca 2000 r. W konsekwencji ustalenie, na potrzeby postępowania czy dana nieruchomość spełnia kryteria z art. 1 pkt 1 ustawy odbywa się na podstawie treści przepisu w brzmieniu aktualnym na dzień 30 czerwca 2000 r., tj. na dzień nabycia przez gminę własności nieruchomości z mocy prawa, nie zaś na dzień wszczęcia postępowania przed wojewodą. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy przedmiotowa nieruchomość stanowiła nieruchomość rolną w rozumieniu art. 13 ust. 2 w zw. z art. 1 ustawy. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że nieruchomościami rolnymi w rozumieniu ustawy są nieruchomości zdefiniowane w przepisach kodeksu cywilnego oraz stosownie do art. 1 pkt 1 ustawy położone na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] we W. uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z [...] lutego 1994 r. nr [...] działka nr [...] znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem "ZN", co zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164 poz. 1587) oznacza tereny zieleni objęte formami ochrony przyrody zgodnie z przepisami o ochronie przyrody. W konsekwencji działka ta nie była w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego położona na obszarze przeznaczonym na cele gospodarki rolnej. Tym samym organ prawidłowo ustalił, że przedmiotowa nieruchomość nie spełnia wszystkich przesłanek określonych w art. 13 ust. 2 i art. 1 pkt 1 ustawy, a w konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Niezależnie od tego, czy grunt przedmiotowej nieruchomości był użytkiem rolnym ani czy mógł być zagospodarowany na cele rolne, nie ulega wątpliwości, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszar na którym znajduje się działka [...] był oznaczony symbolem ZN, a zatem nie był przeznaczony na cele gospodarki rolnej. Ta okoliczność przesądza o niespełnieniu przesłanek komunalizacji. Z tych względów na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).