I SA/Wa 1741/16

Starszy referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E. R. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego E. R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony radca prawny – E.R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1741/16 oddalił skargę W. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Na przeprowadzonej rozprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. Stosownie do treści § 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). W niniejszej sprawie, postępowanie sądowe w I instancji zostało wszczęte wniesioną w dniu 28 października 2016 r. skargą do Sądu, a zatem zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., powoływanego dalej jako "rozporządzenie", które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłata maksymalna w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 480 zł. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %). Ponadto, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 3 rozporządzenia, powinien zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie, pełnomocnik skarżącego przeglądał akta sprawy oraz reprezentował skarżącego na rozprawie w dniu 1 czerwca 2017 r. Wniosek pełnomocnika zawiera oświadczenie, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Mając na uwadze powyższe oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika uznano, że w sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia opłaty w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie, należało zatem przyznać pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w wysokości 240 zł (tj. ½ z kwoty 480 zł), powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności (tj. kwotę 55,20 zł). Z powyższych względów, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia postanowiono, jak w sentencji.