I SA/Wa 1491/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, sędzia WSA Łukasz Trochym, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2023 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2018 r. nr DAP-WN-727-43/2018/WWP w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 marca 2018 r., nr DAP-WPK-727-224/2017/DP; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z 18 czerwca 2018 r. nr DAP-WN-727-43/2018/WWP - po rozpatrzeniu wniosku D. Sp. z o.o. w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własne postanowienie z 2 marca 2018 r. nr DAP-WPK-727-224/2017/DP dotyczące zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Warszawskiego nr 20643 z 12 marca 1992 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], znajduje się na obszarze objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279), dalej jako dekret lub dekret warszawski. Z zaświadczenia Oddziału Hipotecznego Sądu Okręgowego w W. z 13 września 1946 r. nr [...] wynika, że tytuł własności tej nieruchomości uregulowany był wpisem jawnym na imię S. i S. małżonków C., w częściach równych co do połowy oraz F. i S. małżonków S., w częściach równych, co do drugiej połowy - wszystkich niepodzielnie. W dniu 1 września 1948 r. przeddekretowi właściciele nieruchomości wystąpili o przyznanie im prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] hip. [...]. Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy orzeczeniem z 24 lutego 1950 r. - utrzymanym w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z 22 czerwca 1956 r.- odmówiło przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości, jednocześnie stwierdzając, że wszystkie budynki znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa. Następnie Wojewoda Warszawski decyzją z 12 marca 1992 r. nr 20643 - działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r.-Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym oraz ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 19, ze zm.), zwanej dalej ustawą z dnia 10 maja 1990 r. - stwierdził nabycie przez Gminę Dzielnicę W. - [...] z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej W.- [...], obręb ewidencyjny [...], nr działki ewidencyjnej [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się prawomocna. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z 18 kwietnia 2000 r. stwierdził nieważność ww. decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z 22 czerwca 1956 r., zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 28 września 2001 r. uchyliło orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z 24 lutego 1950 r., którym odmówiono dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położnej przy ul. [...], nr hip. [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie wnioskiem z 27 marca 2017 r .P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - której przysługują w udziałach prawa i roszczenia do przedmiotowej nieruchomości w wyniku zawartych umów sprzedaży - wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Warszawskiego z 12 marca 1992 r. - w części dotyczącej budynku mieszkalnego. Zaś kolejną umową z 9 maja 2017 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przeniosła na rzecz D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przysługujące jej prawa i roszczenia do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] wynikające z dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Po rozpoznaniu ww. wniosku z 27 marca 2017 r Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wszczął postępowanie nadzorcze w żądanym zakresie. Zaś w trakcie prowadzonego postępowania postanowieniem z 2 marca 2018 r. nr DAP-WPK-727-224/2017/DP zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Warszawskiego nr 20643 z 12 marca 1992 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę Dzielnicę W. - [...] z mocy prawa w dniu 27 maja 1990r. prawa własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], zgodnie z opisem zawartym w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym - w części dotyczącej budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. wydanie rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Warszawskiego uzależnione jest od ostatecznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. postanowienia wystąpiła D. Sp. z o.o. w W. - wskazując, że stwierdzenie nieważności decyzji w trybie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wywołuje skutki prawne "ex tunc". Wobec powyższego - wraz z wydaniem decyzji unieważniającej odmowę przyznania prawa własności czasowej i przywracającej własność budynku - upadła podstawa prawna komunalizacji budynku mieszkalnego. Zatem postępowanie prowadzone przez Prezydenta m. st. Warszawy w sprawie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, nie ma wpływu na kwestię oceny prawidłowości komunalizacji budynku przy ul. [...] decyzją Wojewody Warszawskiego z 12 marca 1992 r. - dlatego też postanowienie z 2 marca 2018 r. powinno zostać uchylone. Po rozpatrzeniu wniosku oraz analizy akt przedmiotowej sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr DAP-WN-727-43/2018/WWP z 18 czerwca 2018 r. utrzymał w mocy własne postanowienie nr DAP-WPK-727-224/2017/DP z 2 marca 2018 r. dotyczące zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Warszawskiego z 12 marca 1992 r. W uzasadnieniu podkreślił, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. określa cztery istotne elementy składające się na konstrukcję zagadnienia wstępnego: 1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; 3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; 4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zaznaczył, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m.st. W. wywołało ten skutek prawny, że uprawnionym zostało przywrócone prawo do ubiegania się o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, nie spowodowało natomiast prawnorzeczowego skutku w postaci restytucji prawa własności budynku znajdującego się na gruncie (art. 5 dekretu). Odrębna własność budynku (po utracie własności gruntu z mocy prawa) mogła być zachowana przez byłych właścicieli gruntu, gdy uzyskali na podstawie stosownej decyzji administracyjnej prawo podmiotowe do gruntu określone w art. 7 ust. 1 dekretu przy zachowaniu odpowiedniego trybu ubiegania się o takie prawo (terminu złożenia wniosku i przesłanek ustanowienia prawa). Wobec powyższego - to na Prezydencie m. st. Warszawy ciąży obecnie obowiązek rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie art. 7 dekretu warszawskiego. Biorąc powyższe pod uwagę, Minister uznał za niezasadne twierdzenia skarżącej zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że wydając zaskarżone postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Warszawskiego we wnioskowanej części, błędnie uznał, że zagadnieniem wstępnym jest ostateczne zakończenie postępowania prowadzonego przez Prezydenta m. st. Warszawy o przyznanie prawa własności czasowej (aktualnie użytkowania wieczystego) do przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu warszawskiego. Podniósł, że nadal pozostaje do rozstrzygnięcia zagadnienie, kto był właścicielem skomunalizowanej nieruchomości budynkowej, posadowionej na gruncie przejętym w trybie przepisów dekretu warszawskiego - w dniu 27 maja 1990 r. tj. w dniu komunalizacji z mocy prawa spornego mienia. Natomiast ustalenie tej kwestii będzie możliwe dopiero po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku dekretowego o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości - przy czym kwestia ta pozostaje poza sferą ustaleń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Podsumowując Minister wskazał, że w prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Warszawskiego w części dotyczącej budynku mieszkalnego, nie zostało ostatecznie zakończone postępowanie o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu, na którym posadowiony jest ten budynek. Dlatego też jako przedwczesne uznać należy stanowisko skarżącej, że w dniu 27 maja 1990 r. sporna nieruchomość budynkowa stanowiła własność dawnych właścicieli. Przesądzi bowiem o tym dopiero ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu. Ostateczne rozstrzygnięcie tego zagadnienia, kluczowego w postępowaniu komunalizacyjnym, jest z kolei niezbędne dla prawidłowego ustalenia stron postępowania, jak również dla stwierdzenia, czy decyzja komunalizacyjna jest dotknięta wadą powodującą konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Na powyższe postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 czerwca 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła D. sp. z o.o. z siedzibą w W. - zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego wobec pominięcia i niezastosowania w sprawie dyspozycji przepisów art. 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy w powiązaniu ze skutkami stwierdzenia nieważności - na podstawie art. 156 §1 k.p.a. orzeczenia administracyjnego o odmowie przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie postanowień Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 czerwca 2018 r. i z 2 marca 2018 r. oraz przekazanie mu sprawy do dalszego prowadzenia merytorycznego, a także wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie - podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wsprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej jako: p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 czerwca 2018 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z 2 marca 2018 r. w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody Warszawskiego z 12 marca 1992 r. - z powodu wystąpienia przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. wydanie rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej uzależnione jest od ostatecznego zakończenia postępowania prowadzonego przez Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Z treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. A zatem, musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Z tych względów organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania, albowiem prowadziłoby to do naruszenia zasady ciągłości postępowania. W przedmiotowej sprawie organ prowadzi postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. Należy przypomnieć, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej jest Skarb Państwa i właściwa gmina. Ponadto stroną może być też podmiot (osoba), który wykaże, że ma tytuł prawny do objętej postępowaniem komunalizacyjnym nieruchomości, wykluczający jej komunalizację. Przy czym wnioskodawcy, którzy wykażą, że w okresie poprzedzającym komunalizację byli właścicielami komunalizowanej nieruchomości mają interes prawny w sprawie, choć nie przesądza on automatycznie o nieważności kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1760/20). Wobec powyższego skarżąca ma przymiot strony niniejszego postępowania. Decyzja Wojewody Warszawskiego z 12 marca 1992 r. stwierdzająca nabycie przez Gminę Dzielnicę W. – [...] z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej W.- [...], obręb ewidencyjny [...], nr działki ewidencyjnej [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym - objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności - została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Materialnoprawną podstawę wskazanej decyzji komunalizacyjnej stanowił art. 5 ust. 1 powołanej ustawy, z którego wynika, że przedmiotem komunalizacji jest wyłącznie mienie ogólnonarodowe (państwowe), zaś mienie należące do osób fizycznych lub prawnych jest wyłączone z komunalizacji. Decyzja komunalizacyjna oparta na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. ma charakter deklaratoryjny - potwierdza stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 27 maja 1990 r. Dla komunalizacji w trybie ww. ustawy decydujące znaczenie ma zatem stan faktyczny i prawny nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej - tj. w dniu 27 maja 1990 r. W tym miejscu Sąd pragnie zauważyć, że w dacie komunalizacji - 27 maja 1990r.- przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa. Fakt ten potwierdza treść karty inwentaryzacyjnej nr [...] tej nieruchomości, będącej integralną częścią decyzji komunalizacyjnej, a także wpisy dokonane w księdze wieczystej KW nr [...]. W dziale II wykazu księgi [...] wpisem jawnym z 30 marca 1967 r. ujawniony jest Skarb Państwa na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 24 lutego 1950 r. na wniosek z 6 listopada 1956 r. Jak wynika zaś z działu I wykazu do księgi wieczystej KW nr [...] odłączono działkę nr ew. [...] na wniosek z 1 lutego 1990 r. i wpisano ją w nowo utworzonej księdze. Należy też podkreślić, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Przepis ten wyraża zasadę jawności materialnej, która polega na tym, że księga wieczysta ujawnia stan prawny nieruchomości, dla której jest prowadzona. Obalenie tego domniemania jest możliwe poprzez powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, o czym stanowi art. 10 ust. 1 powołanej ustawy - zgodnie z którym, w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Zatem rozstrzygnięcie sporu o własność nieruchomości nastąpić może jedynie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym - co wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że widniejący w księdze wieczystej KW nr [...] wpis prawa własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa (aż do czasu skutecznego obalenia tego domniemania przez osobę posiadającą w tym interes prawny) - na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. wiąże zarówno sąd, który go dokonał, strony, jak również organy państwowe i organy administracji publicznej. Należy również podnieść, że organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa - art. 6 k.p.a. Skoro z treści księgi wieczystej wynika, kto jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, to fakt ten jest wiążący dla organów, które muszą orzekać z uwzględnieniem stanu prawnego wynikającego z księgi wieczystej, nie mogą go oceniać i samodzielnie dokonywać innych ustaleń. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - zatem zawieszenie postępowania było nieuzasadnione. Podsumowując Sąd stwierdził, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (będąc związany treścią wpisu w księdze wieczystej i nie mając możliwości dokonywania w toku postępowania administracyjnego odmiennych ustaleń prawnych) niezasadnie zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z 12 marca 1992 r. w części dotyczącej budynku mieszkalnego, gdyż nieprawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. wydanie rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej uzależnione jest od ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego. W niniejszej sprawie fakt ten nie ma znaczenia, tak samo jak fakt późniejszego stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej, gdyż decydujący jest stan prawny nieruchomości na dzień komunalizacji - a na datę 27 maja 1990 r. istniała w obrocie prawomocna decyzja o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego. W tej sytuacji należało uchylić zaskarżone postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zawieszeniu postępowania, zaś organ powinien dalej prowadzić to postępowanie - mając na uwadze powyższe rozważania Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.