I SA/Wa 1425/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Gabriela Nowak (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. K. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 14/13 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 6000 (sześć tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta W. na rzecz skarżącej A. K. sumę pieniężną wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej A. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A. K. pismem z 25 lipca 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 marca 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 14/13, mocą którego Sąd uwzględnił jej skargę na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), ozn. hip. nr [...] w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. W związku z powyższym skarżąca wniosła o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", oraz o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty wymierzonej grzywny, na podstawie art. 154 § 7 P.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podał, że pismem z 6 lutego 2015 r. skarżąca zmodyfikowała wniosek z 26 października 2000 r. wskazując, że wnosi o przyznanie odszkodowania jedynie za grunt i o umorzenie postępowania w przedmiocie odszkodowania za budynek. Organ podał ponadto, że w dniu 10 marca 2016 r. sporządzony został operat szacunkowy określający wartość nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 P.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego art. 154 § 1 P.p.s.a. wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że wyrokiem z 7 marca 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 14/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę A. K. i I. C. na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), ozn. hip. nr [...] w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Zaznaczyć przy tym należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z 7 marca 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 30 kwietnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-71 akt sprawy o sygn. I SAB/Wa 14/13). Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 30 czerwca 2013 r. Tymczasem do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny, tj. do 7 grudnia 2016 r., organ administracji publicznej nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem. Z analizy akt sprawy wynika ponadto, że spełniony został również drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym art. 154 § 1 P.p.s.a., dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem pismo skarżącej z 19 lipca 2016 r., którym wezwano Prezydenta W. do wykonania wyroku z 7 marca 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 14/13. Nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie Prezydentowi W. grzywny. Stosownie natomiast do treści art. 154 § 6 P.p.s.a., grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W okolicznościach niniejszej sprawy, tj. biorąc pod uwagę długość przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem z 7 marca 2013 r., okoliczność, że organ do dnia wyrokowania nie wydał decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania oraz fakt, że niniejsza skarga jest już drugą w przedmiocie niewykonania tego wyroku (pierwsza skarga rozpoznana została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 października 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1029/15 – 3000 zł; Sąd nie brał przy tym pod uwagę wcześniejszej skargi w tym przedmiocie, która odrzucona została postanowieniem z 19 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1717/13), Sąd uznał, że grzywna w wysokości 6000 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku. Powyższe okoliczności skutkowały również uznaniem, że bezczynność organu, która wystąpiła po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 14/13, ma charakter rażącego naruszenia prawa. Każde bowiem, nawet krótkotrwałe, niewykonywanie wyroku sądu w demokratycznym państwie prawnym uznać należy za wysoce naganne i nie może ono być w żadnym razie tolerowane lub akceptowane. Taka sytuacja prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. W ocenie Sądu bezczynności organu w żadnym razie nie usprawiedliwia podana w odpowiedzi na skargę okoliczność modyfikacji w dniu 6 lutego 2015 r. przez skarżącą wniosku o przyznanie odszkodowania, skoro wniosek ten nosi datę 26 października 2000 r., a zwłoka w jego rozpoznaniu wynosi 16 lat. Niezrozumiałym jest również, że organ będąc już w posiadaniu operatu szacunkowego z 10 marca 2016 r. wyceniającego wartość przedmiotowej nieruchomości, nadal zwleka z wydaniem decyzji w sprawie. Nie bez znaczenia jest także, że termin na wykonanie wyroku z 7 marca 2013 r. upłynął już 3,5 roku temu. Uznawszy, że skarga jest zasadna i wobec tego, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa Sąd uznał, że na uwzględnienie zasługuje również wniosek skargi o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w trybie art. 154 § 7 P.p.s.a. Choć jednak Sąd dostrzega, jak długo organ pozostaje w zwłoce, nie może tracić również z pola widzenia ilość i wysokość każdej poszczególnej grzywny i kwoty pieniężnej, do której zapłaty organ jest zobowiązany. Spojrzenie na sprawę również w tym aspekcie przesądziło o uwzględnieniu wniosku skarżącej w części, czyli w kwocie określonej w postanowieniu. Z treści art. 154 § 7 P.p.s.a. wynika bowiem, że przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Działając zatem w ramach takiego uprawnienia i uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny, a w nim przede wszystkim długoterminową i bierną postawę organu, ale i ilość spraw zawisłych przed Sądem i kwoty nakładanych na organ sankcji finansowych, Sąd przyznał na rzecz skarżącej kwotę 1000 zł, jako sumę pieniężną, o której mowa w art. 154 § 7 P.p.s.a. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1 i 6 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. W pkt 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 154 § 7 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 4 sentencji) Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.