I SA/Wa 1212/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska Sędziowie WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego przekazania prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz Gminy [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...] (powoływanej dalej jako: "skarżąca"), utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...] odmawiającą przekazania nieodpłatnie na własność Gminy [...], mienia Skarbu Państwa, stanowiącego nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów: jednostka ewidencyjna [...], obręb [...], arkusz mapy [...], działka nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wójt Gminy [...] pismem z 11 grudnia 2017 r., sprecyzowanym pismami z 28 grudnia 2017 r. i z 24 stycznia 2018 r., wystąpił na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach administracyjnych (Dz.U. Nr 32, poz.191 ze zm.) powoływanej dalej jako: "ustawa komunalizacyjna", z wnioskiem o przekazanie nieodpłatnie na własność skarżącej ww. nieruchomości. Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2018 r. odmówił przekazania nieodpłatnie na własność skarżącej, mienia Skarbu Państwa, stanowiącego własność ww. nieruchomości. Po uprzednim sprawdzeniu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 5 ust. 1-3 ustawy komunalizacyjnej pozwalające stwierdzić nabycie z mocy prawa przez skarżącą własności przedmiotowego mienia Skarbu Państwa, wskazał, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wynika w sposób bezsporny, by przekazanie we wnioskowanym trybie gminie nieruchomości było niezbędne do realizacji jej zadań własnych obejmujących zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty m.in. w zakresie edukacji publicznej, tym bardziej że wystąpiła ona z niniejszym wnioskiem po prawie trzydziestu latach od dnia wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej. Podkreślił również, że wydanie decyzji w trybie art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej uwzględniającej żądanie Gminy mogłoby stać w sprzeczności z zabezpieczeniem interesu prawnego Skarbu Państwa wobec przedmiotowej nieruchomości w przypadku zmiany przeznaczenia powyższego terenu i jego sposobu wykorzystania. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że istnieje prawna możliwość pozyskania przez skarżącą (jednostkę samorządu terytorialnego) prawa własności przedmiotowej nieruchomości gruntowej w trybie art. 13 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121, ze zm.), który stanowi, iż nieruchomość może być, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 1, przedmiotem darowizny na cele publiczne, a także przedmiotem darowizny dokonywanej między Skarbem Państwa, a jednostką samorządu terytorialnego, a także między tymi jednostkami. W umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel darowizna podlega odwołaniu, z zastrzeżeniem ust. 2a. Pozyskanie przez jednostkę samorządu terytorialnego własności nieruchomości w drodze darowizny na cel publiczny jest poddane prawnej kontroli, co do faktycznego dalszego wykorzystywania na cel określony w darowiźnie. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z [...] kwietnia 2019 r. utrzymała powyższą decyzję w mocy, podzielając stanowisko, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do przekazania skarżącej przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej. W jej ocenie Gmina [...] na przedmiotowej nieruchomości może w przyszłości nie realizować zadań własnych związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty (art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Podnosząc, że przekazanie własności przedmiotowej nieruchomości w powyższym trybie prowadziłoby do nieuzasadnionego przysporzenia majątku gminie. Wskazała jednocześnie, że negatywna decyzji komunalizacyjna nie zamyka skarżącej drogi do nabycia prawa własności ww. nieruchomości w innym trybie. Organ stwierdził, że z wniosku oraz zgromadzonych dokumentów wynika, iż na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa, który stał się jej właścicielem na podstawie art. 2 ust. 1 lit. b dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13, ze zm.). Powyższe potwierdza treść księgi wieczystej KW nr [...] i zaświadczenie Wojewody [...] z [...] czerwca 1995 r. nr [...]. Zgodnie z "Planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]" zatwierdzonym uchwałą Gminnej Rady Narodowej w K. z [...] listopada 1985 r. nr [...], zaliczona była do terenów Szkoły Podstawowej w P., natomiast pismo Kierownika Działu Katastru Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. z [...] grudnia 2017 r. znak [...] potwierdza, że w ewidencji gruntów figurowała w grupie rejestrowej [...] - inne państwowe i społeczne grunty nie będące gospodarstwami rolnymi (nie objęte grupami [...]). Ponadto w piśmie z [...] grudnia 2017 r. znak [...] Dyrektora Oddziału Terenowego w P. Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa wskazano, że nieruchomość ta nie znajduje się w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa. Organ podkreślił też, że na przedmiotowej nieruchomości posadowiony jest budynek szkoły podstawowej i sali gimnastycznej, zaś w pozostałej części nieruchomość wykorzystywana jest jako boisko szkolne. Pismem z 15 marca 2019 r. Wojewoda, na wezwanie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, doprecyzował stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji, stwierdzając, że rozpatrując sprawę miał na uwadze zarówno interes społeczny przejawiający się w niezakłóconej realizacji zadań z zakresu edukacji publicznej przez skarżącą, jak i zabezpieczenie interesu Skarbu Państwa. Wskazał, że przekazanie nieruchomości w trybie art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej nie pozwala na kontrolę, czy dochodzi do jej wykorzystania w związku z zadaniami, na realizację których została ona przekazana. Wojewoda zwrócił uwagę, że dochodziło do sytuacji, gdy jednostka samorządu terytorialnego po nabyciu prawa własności nieruchomości od Skarbu Państwa na realizację zadań własnych dokonała następnie zmiany jej przeznaczenia lub też zmieniła jej sposób wykorzystania, a następnie zbyła własność tej nieruchomości na rzecz innego podmiotu, uzyskując przysporzenie majątkowe niezgodne z celem komunalizacji ww. trybie. W wyniku tych działań dochodziło do uszczuplenia infrastruktury służącej lokalnej społeczności, zaś majątek Skarbu Państwa był wykorzystany w sposób sprzeczny z celem, który przyświecał jego przekazaniu na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem Wojewody takim zabezpieczeniem interesu społecznego mogłoby być przekazanie skarżącej prawa własności przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Darowizna może być w każdym czasie odwołana, jeśli obdarowany nie wykorzystuje nieruchomości zgodnie z celem na jaki została przekazana. Umożliwia to Skarbowi Państwa czuwanie nad tym, by za pomocą przedmiotowej nieruchomości realizowane były cele społeczne, takie jak chociażby edukacja publiczna na szczeblu podstawowym. Zdaniem Wojewody w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można było w sposób bezsporny uznać, że nabycie prawa własności działki nr [...] jest niezbędne skarżącej do realizacji jej zadań własnych, które są realizowane od kilkudziesięciu lat mimo braku tytułu prawnego do nieruchomości w postaci prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Ponadto Wojewoda wskazał, że działka nr [...] weszła z mocy prawa do Państwowego Funduszu Ziemi, w związku z czym wystąpiła negatywna przesłanka zastosowania komunalizacji z mocy prawa określona w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy komunalizacyjnej. Podkreślił, że o objęciu Państwowym Funduszem Ziemi decydowała podstawa prawna nabycia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Stał się on właścicielem przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 lit b dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r., co wynika z zaświadczenia Wojewody [...] z [...] czerwca 1995 r. znak [...]. Na mocy art. 3 pkt 2 lit. b ww. aktu prawnego Państwowy Fundusz Ziemi tworzą nieruchomości ziemskie przejęte na cele reformy rolnej w myśl art. 2 ww. ustawy, co przesądza, iż działka nr [...] weszła do Państwowego Funduszu Ziemi. W zakresie wpisu działki nr [...] w ewidencji gruntów i budynków w jednostce rejestrowej IV c - grunty państwowe w miastach i osiedlach będące w dyspozycji organów gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydiów rad narodowych należy wskazać, że wpisy w wyżej wymienionej ewidencji mają charakter pochodny. W związku z powyższym przynależność gruntu do Państwowego Funduszu Ziemi nie może zostać obalona na podstawie powoływania się na inny sposób wykorzystania danej nieruchomości oraz brak jej zapisania w ewidencji gruntów i budynków w grupie rejestrowej [...]. W związku z powyższym Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa dokonując oceny zaskarżonej decyzji uznaniowej, nie miała wątpliwości, że Wojewoda działał w granicach uznania administracyjnego, podejmując ją w ramach prowadzonej przez siebie polityki, kierując się w tym zakresie ponad gminnym interesem społecznym. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję Gmina [...] wniosła o uchylenie jej w całości, zarzucając jej naruszenie: przepisów prawa materialnego: • art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej polegające na jego błędnej wykładni i wadliwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przekazania wnioskodawcy na własność przedmiotowej nieruchomości w przewidzianym w ww. przepisie trybie nabycia własności nieruchomości, • art. 5 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy komunalizacyjnej poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. przepisów postępowania : • art. 7 i 77 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, co spowodowało, że wydana decyzja narusza słuszny interes społeczny, • art. 8 kpa poprzez nie przyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, • art. 110 kpa dotyczącego związania przez organ decyzją od dnia jej doręczenia • art. 136 kpa polegające na skierowaniu przez organ odwoławczy pisma z 22 lutego 2019 r. do organu I Instancji o doprecyzowanie stanowiska przedstawionego w uzasadnieniu. Wskazując jednocześnie, że zarówno niniejsze wezwanie, jak i odpowiedz, nie zostały skarżącej doręczone. W uzasadnieniu skargi wskazała, że na przedmiotowym terenie od kilkudziesięciu lat realizuje jedno z podstawowych zadań własnych gminy, tj. edukacji publicznej. Podniosła, że wbrew twierdzeniom organów, przekazanie na własność Gminie tej nieruchomości jest niezbędne dla celów prowadzenia na tym terenie gminnej działalności edukacyjnej. Powołując się na poniesione znaczne nakłady inwestycyjne w zakresie utrzymania obiektów szkolnych, jak i samej nieruchomości, jej zdaniem, czyni zasadnym wniosek o nabycie na własność mienia prowadzonego i utrzymywanego od kilkudziesięciu lat przez skarżącą w celu zaspokajania edukacyjnych potrzeb społeczności lokalnej, jak i w celu należytej realizacji nałożonych ustawami zadań własnych gminy. Podniosła, że nie posiadając tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości ma znacznie utrudnioną możliwość skutecznego uzyskania zewnętrznych środków finansowych na realizację na tym terenie zadań własnych. Powyższe działania zdaniem skarżącej stoją również w sprzeczności z odwołaniem się organu do bliżej nieokreślonej i hipotetycznej okoliczności, że wydanie decyzji przekazującej mogłoby stać w sprzeczności z zabezpieczeniem interesu prawnego Skarbu Państwa. Wskazała, że dokonuje nakładów, gdyż zamierza działalność oświatową tam kontynuować. Zdaniem skarżącej organ naruszył granice uznania administracyjnego dokonując: • wadliwej oceny zasadności wniosku o przejęcie mienia polegające na pominięciu aktu bezpośredniego i faktycznego związku z realizacją na danym terenie zadań własnych gminy, • pominięcia celowości i racjonalności w przekazaniu skarżącej wnioskowanego mienia, • nie wyważenia interesu społecznego gminy tj.: jej istotnych potrzeb z punktu widzenia prowadzonej na danym terenie działalności oświatowej. Podniosła, że rozstrzygnięcie odmawiające przekazania wnioskowanej nieruchomości na rzecz skarżącej nie jest adekwatne do stanu potrzeb wykazanych przez wnioskodawcę w przejęciu przedmiotowego mienia i tym samym narusza w istotny sposób nie tylko uprawnienia wnioskodawcy, ale i istotny interes społeczny. Podniosła, że na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej przedmiotowa nieruchomość była przeznaczona i służyła realizacji zadań z zakresu oświaty publicznej. Wskazała, że od 1996 r. jednostki samorządu terytorialnego przejęły zadania prowadzenia, w tym tworzenia, szkół publicznych, stanowi o tym przepis art. 8 ust.2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 996 ze zm.). Zatem jej zdaniem nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej, gdyż do zadań administracji rządowej nie należą zadania z zakresu prowadzenia publicznych szkół podstawowych. Ponadto za wadliwy uznała pogląd, zgodnie z którym przedmiotowa nieruchomość wchodziła z mocy prawa do Państwowego Fundusz Ziemi, gdyż przeczy temu dowód z zaświadczenia Kierownika Działu Katastru Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. z [...] grudnia 2017 roku, z którego treści wynika, że w ewidencji gruntów przedmiotowa nieruchomość figurowała w grupie rejestrowej [...] - inne państwowe i społeczne grunty nie będące gospodarstwami rolnymi (nie objęte gruntami I-IV c). Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie nie ma zatem zastosowania przepis art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy komunalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestionowaną decyzją Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] odmawiającą przekazania nieodpłatnie na własność Gminy [...], mienia stanowiącego własność Skarbu Państwa, oznaczonego w ewidencji gruntów: jednostka ewidencyjna [...], obręb [...], arkusz mapy [...], działka nr [...] o powierzchni [...] ha. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem gminie na jej wniosek może być także przekazane mienie ogólnonarodowe (pierwsza przesłanka), inne, niż należące w dniu 27 maja 1990 r. do rad narodowych, przedsiębiorstw państwowych i zakładów, o których mowa w art. 5 ust. 1-3 (druga przesłanka), jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań (trzecia przesłanka). Z przepisu tego wynika, że to, czy mienie objęte wnioskiem gminy jest związane z realizacją jej zadań, jak i przesądzenie o celowości i racjonalności przekazania na tej podstawie mienia ogólnonarodowego gminie zostały pozostawione ocenie i uznaniu organu orzekającego o tym przekazaniu. Sformułowanie art. 5 ust. 4 tej ustawy wskazuje, że gminie może być przekazane tylko takie mienie, które aktualnie jest związane z realizacją ściśle określonych zadań własnych gminy, określonych w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przy czym, związek, o którym mowa w tym przepisie musi mieć charakter bezpośredni jak również na gminie ciąży obowiązek wykazania, że dane mienie będące na jej terenie związane jest z realizacją jej zadań. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest na realizację zadań własnych gminy obejmujących zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie edukacji publicznej. Na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek szkoły podstawowej , sali gimnastycznej i boisko szkolne. Organy obu instancji zanim rozpoznały wniosek Gminy [...] w oparciu o art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej zbadały czy w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 5 ust. 1 – 3 tej ustawy, pozwalające stwierdzić nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] własności przedmiotowego mienia Skarbu Państwa. Organy ustaliły, że Skarb Państwa stał się właścicielem przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 lit b dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r., co wynika z zaświadczenia Wojewody [...] z [...] czerwca 1995 r. Na mocy art. 3 pkt 2 lit. b powołanego dekretu Państwowy Fundusz Ziemi tworzą nieruchomości ziemskie przejęte na cele reformy rolnej w myśl art. 2 dekretu. Oznacza to, że działka nr [...] weszła do Państwowego Funduszu Ziemi, w związku z czym zdaniem organów, wystąpiła negatywna przesłanka zastosowania komunalizacji z mocy prawa określona w art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy komunalizacyjnej. W tym miejscu stwierdzić należy, że rozważania organów odnośnie weryfikacji art. 5 ust. 1 pod kątem wystąpienia przesłanki negatywnej z art. 11 ust. 1 pkt. 3 są nieprawidłowe, gdyż nie odnoszą się do stanu prawnego nieruchomości na datę 27 maja 1990 r. Mianowicie organy nie ustaliły czy w tej dacie przedmiotowa działka gruntu należała do Państwowego Funduszu Ziemi. Z zaświadczenia Kierownika Działu Katastru Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. z [...] grudnia 2017 r. wynika, że w ewidencji gruntów przedmiotowa nieruchomość figurowała w grupie rejestrowej [...] - inne państwowe i społeczne grunty nie będące gospodarstwami rolnymi (nie objęte gruntami [...]) Ponadto w piśmie Dyrektora Oddziału Terenowego w P. Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. wskazano, że nieruchomość ta nie znajduje się w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa. W pierwszej kolejności organ winien ustalić w sposób niebudzący wątpliwości czy sporna działka gruntu w dniu 27 maja 1990 r. należała do Państwowego Funduszu Ziemi. W przypadku gdy działka nie należała do Państwowego Funduszu Ziemi organ winien ustalić czy spełnione zostały przesłanki z art. 5 ust. 1 – 3 ustawy. Dopiero w przypadku stwierdzenia, że Gmina [...] nie mogła stać się z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa właścicielem przedmiotowej działki gruntu organ powinien rozpatrzyć wniosek Gminy [...] w oparciu o art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej. Należy mieć na uwadze, że przekazanie gminie mienia w trybie przepisu art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej nie jest obligatoryjne. Decyzja wydawana w tym trybie jest decyzją konstytutywną, mającą charakter uznaniowy. Użycie w tym przepisie wyrazów "może być przekazane" wskazuje, że przy jego stosowaniu organy działają według uznania administracyjnego, co znaczy, że sam fakt, iż mienie ogólnonarodowe jest związane z realizacją zadań gminy, nie obliguje organu do przekazania go tej gminie, lecz ma on prawo wyboru rozstrzygnięcia (przekazać bądź nie przekazać) pod warunkiem, że wydana decyzja została należycie i przekonująco uzasadniona. Należy przypomnieć, że uzasadnienie jest bardzo ważnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji. Stosownie do postanowień art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Argumentacja przywołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uzasadnia przyjęcie, że w kontrolowanej sprawie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa przekroczyła granice uznania administracyjnego, a jej decyzja może być uznana za dowolną. Organy komunalizacyjne w zasadzie nie kwestionują tego, że skarżąca gmina spełnia przesłanki z art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej. Przy czym organy obu instancji interesowi gminy w skorzystaniu z tego przepisu przeciwstawiły interes właściciela nieruchomości Skarbu Państwa jako niczym nieuprawdopodobnione zagrożenie polegające na hipotetycznym dokonaniu przez Gminę [...] zmiany przeznaczenia powyższego terenu i jego sposobu wykorzystania, podnosząc, że przekazanie własności przedmiotowej nieruchomości w powyższym trybie prowadziłoby do nieuzasadnionego przysporzenia majątku gminie. Gmina [...] wskazała, że nie posiadając tytułu własności do przedmiotowej nieruchomości ma znacznie utrudnioną możliwość skutecznego uzyskania zewnętrznych środków finansowych na realizację na tym terenie zadań własnych jak również wskazała, że dokonuje nakładów, gdyż zamierza działalność oświatową tam kontynuować. Brak tytułu do dysponowania nieruchomością ogranicza jej pełną możliwość realizacji zadań w zakresie edukacji. Organ nie odniósł się do tych kwestii. Uzasadnienie organu sprowadza się do stwierdzenia, że przekazanie we wnioskowanym trybie nieruchomości nie jest niezbędne do realizacji zadań własnych gminy obejmujących zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty m.in. w zakresie edukacji publicznej, skoro wystąpiła ona z niniejszym wnioskiem po prawie trzydziestu latach od dnia wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej. Skarżąca wskazywała, że organ nie wyważył interesu społecznego gminy tj.: jej istotnych potrzeb z punktu widzenia prowadzonej na danym terenie działalności oświatowej. Nie uzasadnił dlaczego odmawia wnioskowi skarżącej celowości i racjonalności w przekazaniu wnioskowanego mienia. Zdaniem gminy organ dokonał również wadliwej oceny zasadności wniosku o przejęcie mienia, polegającej na pominięciu bezpośredniego i faktycznego związku z realizacją na danym terenie zadań własnych gminy. Stanowisko Wojewody oraz KKU nie zostało ani rzeczowo ani przekonująco uzasadnione. Organy komunalizacyjne nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy co uniemożliwiło jej właściwe rozstrzygnięcie. Nie zbadały na datę 27 maja 1990 r. czy działka nr [...] należała do Państwowego Funduszu Ziemi. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy organy nie ustalają faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. W niniejszej sprawie organy nie rozpatrzyły sprawy w sposób wnikliwy i wszechstronny czym naruszyły art. 7 i 77 k.p.a. Organy nie zbadały również w sposób należyty przesłanek z art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej o czym świadczy uzasadnienie decyzji. Organy obu instancji nie przytoczyły żadnych racjonalnych argumentów, które przemawiałyby za odmowa komunalizacji w tym trybie. Decyzja aczkolwiek uznaniowa, nie może być dowolna, a wręcz przeciwnie musi być rzetelnie i wyczerpująco uzasadniona. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Uwzględniając powyższe, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.