I SA/Wa 120/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, , po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi kasacyjnej C. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 120/21 wydanego w sprawie ze skargi C. R. i J. R. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 1 grudnia 2020 r., nr DO.1.7614.404.2020.EK w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 120/21; 2. oddala skargę; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej kasacyjnie C. R.

Zaskarżonym postanowieniem z 1 grudnia 2020 r., nr DO.1.7614.404.2020.EK Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, po rozpatrzeniu zażalenia C. R. i J. R. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 10 lutego 2020 r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Minister wskazał, że Wojewoda Mazowiecki decyzją z 22 czerwca 2011 r., nr 319/S/11 stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ul. [...], położonej w [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,3430 ha. Postanowieniem z 6 marca 2018 r., nr [...] Wojewoda Mazowiecki odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2011 r. Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z 22 maja 2018 r., nr DO.1.6614.147.2018.MP utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1298/18 oddalił skargę na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z 22 maja 2018 r. Pismem z 25 listopada 2019 r. C. R. i J. R. wystąpili, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, 4 i 5 kpa, o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2011 r., nr [...]. Postanowieniem z 10 lutego 2020 r., nr 5/S/2020 Wojewoda Mazowiecki odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją własną z 22 czerwca 2011 r. Zażalenie na postanowienie złożyli C. R. i J. R. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wskazał, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma charakter nadzwyczajny, dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Przesłanki wznowienia zostały w sposób enumeratywny wyliczone w art. 145 § 1 kpa i art. 145a kpa. Oznacza to, że nie jest możliwe powołanie się na inne przyczyny wznowienia postępowania administracyjnego niż te, które zostały w sposób wyczerpujący wymienione we wskazanych wyżej przepisach prawa. Minister zaznaczył, że stosownie do art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym to znaczy ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Interes prawny powinien być konkretny, indywidulany, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, dający się zaspokoić przez wydanie decyzji. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Minister podał, że stronami w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) są właściciele nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. lub ich następcy prawni, Skarb Państwa lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego oraz osoby, którym obecnie przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości. Minister wyjaśnił, że jak wynika z protokołu granicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 14 sierpnia 1987 r. pod nr [...] oraz pisma Starosty [...] z 13 listopada 2013 r., znak [...] C. R. i J. R. odstąpili dobrowolnie pod ulicę [...] w linii "[...]" - [...] m i w linii "[...] m w długości działki [...] o łącznej pow. 0,0071 ha. Decyzją z 21 sierpnia 1987 r., nr [...] wydaną na wniosek C. i J. R. Naczelnik Gminy [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], na: - działkę nr [...] o pow. 0,0719 ha, - działkę nr [...] o pow. 0,0718 ha, - działkę nr [...] o pow. 0,0832 ha. Minister wskazał, że na ww. mapie podziału jest adnotacja, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 0,2269 ha, a nie 0,2340 ha (różnica 0,0071 ha), jak wykazano w księdze wieczystej nr [...]. Działka nr [...] o pow. 0,2269 ha była przedmiotem darowizny na podstawie umowy z 26 października 1987 r., zawartej w formie aktu notarialnego rep. A nr [...]. Minister zaznaczył, że zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r., Nr 22, poz. 99 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z 21 sierpnia 1987 r., grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej podziałem przechodzą na własność Państwa z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna lub prawomocna, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W ocenie Ministra dołączona do wniosku o wznowienie postępowania dokumentacja nie stanowi potwierdzenia prawa własności skarżących do spornej części nieruchomości o pow. 0,0071 ha. Powyższe ustalenia korespondują z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1298/18, w którym wskazano wprost, że brak interesu prawnego C. R. i J. R. jest oczywisty. Minister stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony pomimo braku interesu prawnego C. R. i J. R. Dodał, że ustalenia organu dotyczyły jedynie legitymacji osób wnoszących zażalenie. Tak więc organ nie badał przesłanek z art. 145 § 1 pkt 2 i 5 kpa. Skargę na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 1 grudnia 2020 r. złożyli C. R. i J. R. Zaskarżanemu postanowieniu zarzucili: - błędne uznanie, że 31 grudnia 1998 r. nie przysługiwał im tytuł własności do gruntu o pow. 71 m2 będącego częścią działki nr [...], a w konsekwencji błędne stwierdzenie, że nie są stroną postępowania oraz odrzucenie ich wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...]; - pominięcie licznych naruszeń prawa i przestępstw popełnionych przez Urząd Gminy [...] w 1987 r. przy włączeniu ich gruntu do ulicy oraz przez Urząd Miasta [...] i Delegaturę Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w [...] w 2011 r. podczas postępowania przed wydaniem decyzji nr [...] - uzasadniających wznowienie postępowania z urzędu; - zignorowanie ich konstytucyjnych i ustawowych uprawnień (wynikających, m.in. z art. 63 Konstytucji, art. 221 i art. 227 kpa) do składania wniosków i skarg w przypadku nienależytego wykonywania zadań i naruszeń prawa przez organy administracji, a także zignorowanie przepisów art. 145 § 1 pkt 2 i 5, art. 147, art. 150 § 2, art. 229 pkt 6 i art. 233 zd. 2 kpa - z których wynikają przesłanki do wznowienia postępowania z urzędu ze względu na naruszenia prawa i niedokładne (niezgodne z art. 7 i 77 kpa) przeprowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Wojewody Mazowieckiego z 10 lutego 2020 r., wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania z uwzględnieniem ich tytułu własności do gruntu o pow. 71 m2 oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz kosztów wykonania wszelkiej dokumentacji, która w przyszłości okaże się potrzebna do uwidocznienia ich prawa własności do gruntu o pow. 71 m2. Zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem z 30 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Pismem z 14 grudnia 2021 r. skarżąca powiadomiła Sąd, że skarżący J. R. zmarł [...] października 2021 r., przedstawiając odpis skrócony aktu zgonu. Pismem z 28 marca 2022 r. skargę kasacyjną od wyroku z 30 listopada 2021 r. złożyła C. R. Sąd zawiesił postępowanie międzyinstancyjne do czasu ustalenia następców prawnych po J. R. Przy piśmie z 9 lutego 2023 r. skarżąca przedłożyła akt poświadczenia dziedziczenia po J. R. Po wskazaniu adresów następców prawnych zmarłej strony Sąd, postanowieniem z 24 maja 2023 r., podjął zawieszone postępowanie. Skarżąca kasacyjnie C. R. wyrokowi zarzuciła I. naruszenie przepisów ppsa: - art. 141 § 4 ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający wymogom ustawy, brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą i przedłożonych dowodów, zbyt ogólnikowe uzasadnienie podstawy prawnej, poprzez zbyt ogólną wypowiedź w kwestii stanu faktycznego, w szczególności w świetle konieczności zbadania przez Sąd, czy zostały spełnione przesłanki warunkujące zastosowanie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. w stosunku do części nieruchomości nr [...] położonej w [...]; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 149 § 3 kpa poprzez nieuchylenie postanowień organów obydwu instancji, mimo zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2011 r. oraz ze względu na legitymację skarżącej do złożenia wniosku o wznowienie, tj. posiadania statusu strony, co wynika z braku utraty własności nieruchomości o pow. 71 m2, będącej częścią nieruchomości o nr [...] w [...]; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 kpa, poprzez nieuchylenie postanowień organów obydwu instancji, mimo braku podjęcia przez te organy niezbędnych czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie dokonania przez te organy wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, mimo przedstawienia przez skarżącą licznych dowodów z dokumentów urzędowych, potwierdzającej brak utraty przez nią własności odnośnie spornej działki nr [...]; -art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 80 kpa, poprzez nieuchylenie postanowień organów obydwu instancji, mimo dość wyrazistego przekroczenia przez organy zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie błędnej oceny dowodów z dokumentów, tj. decyzji z 21 sierpnia 1987 r., oraz wadliwego protokołu granicznego z 11 lipca 1987 r. i stwierdzenie na podstawie tych dokumentów, że skarżąca utraciła tytuł własności do części nieruchomości o pow. 71 m2, podczas gdy prawidłowa, zgodna z zasadami logicznego rozumowania analiza tych dokumentów nie pozwala na stwierdzenie, że na ich podstawie skarżąca utraciła własność spornej części nieruchomości. II. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną ocenę przez WSA, jego zastosowania przez organy obu instancji, co polegało na: a) uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z ww. przepisu, mimo że z akt sprawy nie wynika aby Gmina [...] przed 1 stycznia 1999 r. władała jak właściciel terenem o pow. 71 m2, tym samym brak było podstaw do uznania, że zaistniały warunki wskazane w dyspozycji powyższego przepisu, co skutkuje bezpodstawną odnową skarżącej statusu strony postępowania zakończonego decyzją Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2011 r.; b) uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z ww. przepisu, mimo że z akt sprawy nie wynika, aby przez 1 stycznia 1999 r. została wydana decyzja w trybie art. 12 ust. 5 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, na mocy której część działki o pow. 71 m2 została przejęta na potrzeby inwestycji drogowej i tym samym skarżąca utraciła tytuł prawny do tej nieruchomości, co skutkuje bezpodstawną odnową skarżącej statusu strony postępowania zakończonego decyzją Wojewody z 22 czerwca 2011 r.; c) uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z ww. przepisu, na podstawie informacji wynikającej z wadliwego formalnie (brak podpisu strony) protokołu granicznego z 11 lipca 1987 r., podczas gdy protokół nie stanowił podstawy prawnej do przejęcia nieruchomości na cele inwestycji drogowej, co skutkuje tym, że skarżącej bezpodstawnie odmówiono statusu strony postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją Wojewody z 22 czerwca 2011 r.; d) uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z ww. przepisu, na podstawie informacji wynikającej z mapy sytuacyjnej nr [...] z 14 sierpnia 1987 r., podczas gdy mapa powstała przed wydaniem decyzji z 21 sierpnia 1987 r., co skutkuje tym, że skarżącej bezpodstawnie odmówiono statusu strony postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją Wojewody z 22 czerwca 2011 r. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz postanowienia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 1 grudnia 2020 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 179a ppsa jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po zapoznaniu się ze skargą kasacyjną C. R. uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uchylenia wyroku z 30 listopada 2021 r., albowiem jak wynika z odpisu aktu zgonu skarżący J. R. zmarł [...] października 2021 r., co oznacza, że w momencie orzekania strona postępowania nie miała zdolności sądowej. Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 2 ppsa okoliczność ta stanowi przesłankę nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, którą Sąd uwzględnia z urzędu na podstawie art. 179a ppsa. Wobec tego w ramach autokontroli Sąd uznał za konieczne wyeliminowanie zaskarżonego wyroku z obrotu, co skutkowało orzeczeniem jak w pkt 1 sentencji. Konsekwencją uchylenia tego wyroku jest obowiązek ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd uznał skargę za niezasadną. Zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone natomiast w art. 145 § 1 kpa. W niniejszej sprawie skarżący wystąpili o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Mazowieckiego wskazując, jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 2, 4, 5 kpa. Zgodnie z art. 149 § 1 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne (pierwsza faza postępowania), które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 kpa, a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Na tym etapie organ bada, m. in. czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, czy jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych oraz gdy strona złożyła wniosek z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 kpa. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych odmowa wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 kpa, dotyczy tych przypadków, gdy przeszkody w jego prowadzeniu są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Taki przypadek zachodzi w szczególności, gdy wnioskodawca ze względów oczywistych nie mógł być stroną postępowania, wniosek nie został oparty na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia lub też w razie stwierdzenia, że wniosek nie został złożony z zachowaniem terminu (wyrok NSA z 18 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1833/19). Odmowa wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy z żądaniem wystąpi podmiot, który nie jest stroną w sprawie lub strona niemająca zdolności do czynności prawnych działająca bez przedstawiciela ustawowego (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck - Warszawa 1996, s. 653). Dotyczy to sytuacji, gdy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty, a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego występuje po stronie żądającego wszczęcia postępowania brak interesu prawnego (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 933/14). W niniejszej sprawie brak legitymacji skarżącej oraz J. R. do żądania wznowienia postępowania był, a wobec C. R. jest nadal oczywisty. Podnieść należy, że kwestia legitymacji małżonków R. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z 11 czerwca 2011 r. była już przedmiotem kontroli Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1298/18 oddalił ich skargę na postanowienie Ministra Inwestycji Rozwoju z 22 maja 2018 r., nr DO.1.6614.147.2018.MP odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2011 r., nr [...]. W wyroku Sąd stwierdził, że brak interesu prawnego C.R. i J. R. jest oczywisty. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby po wyroku C. R. lub jej mąż uzyskali tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, a tym samym legitymację do żądania wznowienia postępowania. Podnieść należy, że stosownie do treści art. 170 ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W niniejszej sprawie, Sąd i organy są związane oceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1298/18. Ponadto wskazać należy, że decyzja z 22 czerwca 2011 r. wydana została na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Stronami w postępowaniu prowadzonym na podstawie powyższego przepisu są podmioty, którym przysługiwał 31 grudnia 1998 r. tytuł własności do nieruchomości lub ich następcy prawni, Skarb Państwa lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego oraz osoby, którym obecnie przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1732/07). Skarżąca oraz J. R. nie byli stronami postępowania zakończonego decyzją Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2011 r. Jak wynika z akt sprawy i wyroku z 17 kwietnia 2018 r. nie przysługiwał im 31 grudnia 1998 r., ani w dacie wydania decyzji, a także obecnie tytuł prawnorzeczowy do gruntu będącego przedmiotem decyzji Wojewody. Wobec powyższego za prawidłowe uznać należy stanowisko organów odnośnie braku interesu prawnego C. R. i J. R., w rozumieniu art. 28 kpa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2011 r. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, iż interes prawny ma charakter materialnoprawny. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza wskazanie przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 kpa). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Mając to na uwadze należy podzielić pogląd organów obu instancji, że skarżąca C. R. i J. R. nie mieli przymiotu strony w omawianym postępowaniu. W sprawie jest bowiem niewątpliwe, że na dzień 31 grudnia 1998 r. nie legitymowali się tytułem prawnym do gruntu, którego dotyczyła decyzja Wojewody. Stwierdzenie tej okoliczności w realiach rozpoznawanej sprawy, a przede wszystkim wobec treści wyroku z 17 kwietnia 2019 r., było na tyle oczywiste, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania jest prawidłowe. Z akt sprawy nie wynika, aby po wyroku Sądu skarżąca uzyskała tytuł prawnorzeczowy do działki o pow. 71 m2. Zarzuty skargi de facto zmierzają do podważenia wyżej powołanego wyroku, co wobec jego prawomocności jest niedopuszczalne. Dodatkowo wskazać należy, że skarżąca i J. R. składali szereg wniosków dotyczących decyzji Wojewody Mazowieckiego: o zmianę decyzji, o stwierdzenie nieważności, a wcześniej o wznowienie postępowania. We wszystkich sprawach organy odmawiały wszczęcia postępowań z uwagi na brak tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości na 31 grudnia 1998 r., a także na daty wydania decyzji i składania wniosków. W odniesieniu do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że organ nie badał zaistnienia przesłanek wymienionych z art. 145 § 1 pkt 2, 5 kpa, bowiem nie mógł tego uczynić z powodu braku legitymacji skarżącej i J. R. do żądania wznowienia postępowania. Tym bardziej nie mógł dokonać oceny prawidłowości decyzji Wojewody z 22 czerwca 2011 r. Wobec tego zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Wojewody nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. To samo dotyczy zarzutów zatajenia przez G. H. możliwości uzyskania odszkodowania, wadliwości protokołu granicznego, nieprawidłowej powierzchni działek, wadliwego działania urzędników. Mając na uwadze wszystkie powyżej wskazane okoliczności Sąd, z mocy art. 179a w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Natomiast odnośnie kosztów postępowania kasacyjnego sąd orzekł na podstawie 179a w zw. z art. 207 § 2 ppsa. Zgodnie z tym ostatnim przepisem w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. W ocenie Sądu, taki szczególnie uzasadniony przypadek zachodzi w niniejszej sprawie. Jak wyżej wskazano jedyną przyczyną zastosowania w rozpoznawanej sprawie trybu z art. 179a ppsa, było ujawnienie, że skarżący J. R. zmarł przed wydaniem wyroku z 30 listopada 2021 r. Zmarł on bowiem [...] października 2021 r., a więc prawie półtora miesiąca przed datą wydania wyroku. Skarżąca przed wydaniem wyroku nie powiadomiła Sądu o śmierci J. R. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ppsa.