I SA/Wa 1081/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. P. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 616/14 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz S. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

S. P. pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 616/14, mocą którego Sąd uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] ([...]) oznaczoną "[...]" dz. [...], [...], [...], [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że wyznaczony termin już dawno upłynął oraz że wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 715/16 wymierzono organowi grzywnę z związku z niewykonaniem w/w wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. Skarżąca wskazała, że pismem z dnia 16 lutego 2017 r. ponownie wezwano Prezydenta do wykonania wyroku, mimo to rozstrzygnięcie nadal nie zostało wydane. Skarżąca wniosła o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a., o stwierdzenie, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o zasądzenie kosztów postępowania oraz o uwzględnienie odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa i wszystkich konsekwencji wynikających z art. 38 kpa wobec pracowników odpowiedzialnych za postępowanie trwające 6 lat oraz nierealizowanie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych, a także o zobowiązanie Prezydenta do sporządzenia operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie podkreślając, że ze względu na bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań oraz brak możliwości zabezpieczenia środków finansowych nie było możliwe zakończenie sprawy w terminie wskazanym w wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. Organ zaznaczył ponadto, że pismem z dnia 2 lutego 2017 r. pełnomocnik strony został poinformowany o przyczynach niewykonania wyroku oraz że po zgromadzeniu materiału dowodowego i zabezpieczeniu środków finansowych stosowna decyzja zostanie wydana bez zbędnej zwłoki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 154 P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl art. 154 § 2 P.p.s.a Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanego art. 154 § 1 P.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się pismo strony z dnia 16 lutego 2017 r., którym wezwano Prezydenta W. do wykonania wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. Kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Odpis prawomocnego wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. - zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku w przedmiocie przyznania odszkodowania w terminie dwóch miesięcy - wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy doręczone zostały organowi w dniu 15 lipca 2015 r. Termin załatwienia sprawy upłynął zatem w dniu 15 września 2015 r. Mimo to Prezydent W. nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym orzeczeniem. W wyniku zaś wniesionej przez S. P. skargi, wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 715/16 wymierzono Prezydentowi grzywnę w wysokości 1500 zł. Pomimo to Prezydent W. nadal nie wydał stosownego rozstrzygnięcia. Do dnia 21 listopada 2017 r., tj. do dnia rozpoznania przez Sąd kolejnej skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny, sprawa odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość nie została rozstrzygnięta. Jak wynika zaś z akt sprawy jedyną podjętą przez organ czynnością po wydaniu wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. było wystosowanie pisma z dnia 2 lutego 2017 r. informującego pełnomocnika strony o przyczynach niemożności załatwienia sprawy w terminie. Zauważyć przy tym trzeba, że wskazywane w odpowiedzi na skargę okoliczności (duża ilość spraw oraz brak środków finansowych) nie stanowią usprawiedliwienia niewykonania prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. W sprawie spełnione zatem zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. terminu na załatwienie sprawy, a także mając na uwadze, że po wpłynięciu akt z prawomocnym wyrokiem poza wystosowaniem w/w pisma z dnia 2 lutego 2017 r. Prezydent W. nie podejmował działań mających na celu zgromadzenie materiału dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 2000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie przedmiotowego wyroku. Wymierzona kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., spełniając funkcję represyjno – dyscyplinującą. Uwzględniono przy tym fakt, że wcześniejszym wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r. wymierzono już Prezydentowi grzywnę w wysokości 1500 zł w związku z niewykonaniem wyroku. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za takim stanowiskiem przemawia fakt, że po wpłynięciu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy Prezydent nie podejmował w istocie czynności mających na celu jej wyjaśnienie i zgromadzenie materiału dowodowego. Sprawa wniosku o przyznanie odszkodowania - mimo wcześniejszego wyroku wymierzającego grzywnę - nie została przez organ załatwiona, a wyznaczony w wyroku z dnia 28 kwietnia 2015 r. termin został znacznie przekroczony. Zauważyć jednocześnie trzeba, że przepisy P.p.s.a nie przewidują możliwości wydania przez sąd administracyjny orzeczenia o ukaraniu pracowników organu, czy też zobowiązania organu do wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności porządkowej, dyscyplinarnej, czy też innej przewidzianej w przepisach prawa (o której mowa w art. 38 kpa) w stosunku do pracownika, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub prowadził postępowanie dłużej niż było to niezbędne do jej załatwienia. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują też możliwości wydania orzeczenia zobowiązującego organ do sporządzenia operatu szacunkowego, o co wnosiła m.in. skarżąca w złożonej skardze. Sąd nie odnosił się zatem do przedmiotowego żądania, jak i do żądania dotyczącego ukarania pracowników odpowiedzialnych za trwające 6 lat postępowanie oraz niezrealizowanie wyroku sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1, § 2 i § 6 orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 P.p.s.a.