I SA/Wa 1057/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (Minister), postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., nr [...] odmówił przywrócenia na wniosek P. N. (Skarżący) terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] (Wojewoda) z [...] lutego 2013 r. nr [...], stwierdzającej, że posiada on prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomośći poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Wojewoda decyzją z [...] lutego 2013 r. nr [...], potwierdził Skarżącemu prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomośći poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższa decyzja została przesłana na adres Skarżącego i doręczona dorosłemu domownikowi [...] lutego 2013 r., co wynika z adnotacji wraz z własnoręcznym podpisem odbiorcy złożonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji, zgodnie z którym przedmiotową przesyłkę odebrała "N. K. (żona)". Z uwagi na nieskorzystanie przez Skarżącego z prawa do wniesienia odwołania - powyższa decyzja stała się ostateczna [...] marca 2013 r. Wnioskiem z [...] lutego 2020 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) Skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody z [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że decyzji tej nigdy mu nie doręczono i otrzymał ją dopiero na skutek swojego wniosku z [...] stycznia 2020 r. Po jej otrzymaniu zorientował się, że mógł złożyć od niej odwołanie, gdyż nie zgadzał się z dokonaną wyceną mienia. Następnie przy piśmie z [...] lutego 2020 r. (data nadania Urzędzie Pocztowym) Skarżący złożył odwołanie. Minister, postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że wbrew twierdzeniom Skarżącego decyzja Wojewody została doręczona. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że ww. decyzja została przesłana na adres Skarżącego i doręczona dorosłemu domownikowi [...] lutego 2013 r., co wynika adnotacji wraz z własnoręcznym podpisem odbiorcy złożonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji, zgodnie z którym przedmiotową przesyłkę odebrała "N. K. (żona)". W przedmiotowej sprawie doręczenie ww. decyzji nastąpiło zatem w trybie art. 43 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 2097), powoływana dalej jako "K.p.a.", zgodnie z którym "w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi". Wobec powyższego, zdaniem Ministra, Skarżący powziął wiadomość o rozstrzygnięciu Wojewody jeszcze przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Termin ten bowiem upłynął bowiem z końcem [...] marca 2013 r. Dodatkowo Minister wskazał, że twierdzeniom Skarżącego zawartym we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, że wiedzę o decyzji Wojewody pozyskał dopiero w lutym 2020 r., zaprzecza jego pismo z [...] czerwca 2013 r. skierowane do Wojewody, a wskazujące numer rachunku bankowego na który ma zostać wypłacona kwota rekompensaty ustalona powyższą decyzją. Końcowo Minister wskazał, że Skarżący w niniejszej sprawie nie spełnił żadnej z przesłanek wymienionych w art. 58 § 1 i 2 K.p.a., które należało spełnić łącznie. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Skarżący, wskazując na swój podeszły wiek oraz liczne choroby. Wskazał jednocześnie, że dwukrotnie, tj.: [...] maja 2014 r., jak i [...] listopada 2014 r. zaskarżał ww. decyzję Wojewody. W odpowiedzi na skargę Minister, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo organ wskazał, że ustawowy termin na złożenie odwołania od decyzji Wojewody upływał [...] marca 2013 r., a tym samym nawet jeśli Skarżący dwukrotnie, jak wskazuje w skardze zaskarżał ww. decyzję, to miało to miejsce już po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra z [...] kwietnia 2020 r. o odmowie przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody z [...] lutego 2013 r. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.). Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest zatem spełnienie łącznie czterech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę prośby o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W niniejszej sprawie została spełniona jedynie pierwsza przesłanka wymieniona w ww. art. tj.: złożenie przez Skarżącego prośby o przywrócenie terminu. Zgodzić się bowiem należy z Ministrem, że Skarżący prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniósł z uchybieniem 7 dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniami Skarżącego, że wiedzę o decyzji Wojewody pozyskał dopiero w lutym 2020 r., podczas, gdy Skarżący w piśmie z [...] czerwca 2013 r., skierowanym do Wojewody, wskazał numer rachunku bankowego, na który zostać ma wypłacona rekompensata potwierdzona powyższą decyzją. Ponadto Skarżący wraz z wniesieniem prośby z [...] lutego 2020 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) o przywrócenie terminu - nie dopełnił czynności, której uchybił, tj.: nie wniósł odwołania. Uczynił to dopiero późniejszym pismem z [...] lutego 2020 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym). Zgodzić też należy się z Ministrem, że Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie powołał żadnych okoliczności wskazujących na jego brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest, więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych sprawy nie pozwala przyjąć istnienia przesłanek z art. 58 § 1 K.p.a. – co słusznie zauważył Minister. W tym zakresie należy wskazać, że przesyłka zawierająca decyzję z [...] lutego 2013 r. została doręczona dorosłemu domownikowi [...] lutego 2013 r., co wynika adnotacji wraz z własnoręcznym podpisem odbiorcy złożonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji, zgodnie z którym przedmiotową przesyłkę odebrała "N. K. (żona)". Doręczenie nastąpiło zatem w trybie art. 43 K.p.a., zgodnie z którym "w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi". Na gruncie niniejszej sprawy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do przyjęcia, że prawidłowe doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło [...] lutego 2013 r. Nie można tym samym zgodzić się ze Skarżącym, że decyzji Wojewody nigdy mu nie doręczono i otrzymał ją dopiero na skutek swojego wniosku. Przeczy temu również wspomniane pismo Skarżącego z [..] czerwca 2013 r. Końcowo Sąd wskazuje, że w piśmie z [...] listopada 2014 r. skierowanym do Ministra Skarbu Państwa Skarżący wyjaśniał, że jego pismo z [...] maja 2014 r. nie jest zażaleniem na Wojewodę [...], tylko na Wojewodę [...] w związku z "bezpodstawnym zakwestionowaniem operatu złożonego przez rzeczoznawcę [...]". Tymczasem decyzja z [...] lutego 2013 r. wydana została przez Wojewodę [...]. W konsekwencji, nie można uznać powyższych pism za odwołania od decyzji Wojewody. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 120 P.p.s.a.