I SA/Wa 1020/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2023 r. sprawy ze skargi W. R., M. W., M. W. jako wykonawcy testamentu Z. P. i W. G. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę.

Minister Rozwoju i Technologii (dalej jako "Minister/organ") postanowieniem z 13 marca 2023 r., nr DO-II.7610.218.2021.AB, na skutek wniosku W. R., M. W., również jako wykonawcy testamentu Z. P., i W. G. (dalej łącznie jako "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy własne postanowienie z 17 stycznia 2023 r., nr DO-II.7610.218.2021.JL, odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91, stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Naukowo-Produkcyjne Centrum [...] "[...]i" przy ul. [...][...] w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu, stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...] w rejonie ul. [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...], obręb [...] o powierzchni [...] m2 nieodpłatne nabycie prawa własności znajdujących się na ww. gruncie budynków i urządzeń, w części dotyczącej gruntu pochodzącego z nieruchomości oznaczonej jako "Tabela likwidacyjna wsi [...]", obecnie stanowiącego część działki nr [...] o powierzchni [...] m2, położonej przy ul.[...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. W zaskarżonym postanowieniu Minister przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Pismem z 7 listopada 2020 r. Skarżący wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91. Postanowieniem z 17 stycznia 2023 r., nr DO-II.7610.218.2021.JL, Minister odmówił wszczęcia postępowania, o zainicjowanie którego Skarżący wystąpili stwierdzając, że Skarżący nie byli stronami postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91, jak też nie przysługuje im żaden tytuł prawnorzeczowy do gruntu objętego rozstrzygnięciem tejże decyzji, a to w konsekwencji czyni niemożliwym uznanie, że wniosek pochodzi od osób uprawnionych. Z takim rozstrzygnięciem sprawy nie zgodzili się Skarżący, który wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z 13 marca 2023 r., nr DO-II.7610.218.2021.AB, Minister utrzymał w mocy własne postanowienie z 17 stycznia 2023 r. W jego uzasadnieniu organ wyjaśnił z powołaniem się na poglądy judykatury, że o tym, czy jest się stroną postępowania, decyduje nie wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, lecz posiadanie interesu prawnego. Posiadać "interes prawny" w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, zdaniem organu, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznego z potrzebami danego podmiotu - strony (art. 28 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe, organ doszedł do wniosku, że za osobę mającą interes prawny w kwestionowaniu decyzji uwłaszczonej Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91 może być uznany jedynie podmiot reprezentujący Skarb Państwa jako właściciel gruntu oraz przedsiębiorstwo państwowe, które jest uwłaszczone lub jego następca prawny. Osoba trzecia w tym postępowaniu może uczestniczyć tylko wówczas, gdy wykaże, że przysługują jej prawa, które uwłaszczenie mogło naruszyć. Organ zauważył, że jak wynika z akt sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91, jak i samej decyzji, Skarżący nie legitymowali się przymiotem strony postępowania uwłaszczeniowego. Ponadto organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie prowadził jedynie proste czynności wyjaśniające m.in. badał czy uwłaszczona decyzją Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91, działka nr [...], obręb [...] o powierzchni [...] m2 pokrywa się z nieruchomością, objętą ww. decyzją Prezydenta [...] z 30 listopada 2015 r., nr 653/GK/DW/2015, tj. z częścią obecnej działki oznaczonej nr [...] z obrębu [....]. W tym celu organ pozyskał opinię geodety w przedmiocie określenia czy działka, w zakresie której Skarżący żądają prowadzenia postępowania nadzorczego jest objęta decyzją uwłaszczeniową. Jak wyjaśnił organ Skarżący swój interes prawny wywodzą bowiem z faktu, że są oni spadkobiercami dawnych współwłaścicieli gruntu pochodzącego z nieruchomości oznaczonej jako "Tabela likwidacyjna wsi [...], obecnie stanowiącego część działki nr [...] o pow. [...] m2, położonej przy ul. [...], co do której A. R., jedna z byłych współwłaścicielek, złożyła w dniu 16 lutego 1949 r. wniosek o przyznanie prawa własności czasowej na podstawie art. 7 ust. 1 Dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Natomiast, Prezydent [...] decyzją z 30 listopada 2015 r., nr 653/GK/DW/2015, po rozpatrzeniu ww. wniosku A. R. z 16 lutego 1949 r., odmówił Skarżącym ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu oznaczonego w ewidencji gruntów jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. W ocenie organu, wynik analizy opinii geodezyjnej sporządzonej przez geodetę uprawnionego A. G. w dniu 24 listopada 2022 r., nie wykazał, aby uwłaszczona decyzją Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91, działka nr [...], obręb [...] o powierzchni [...] m2 pokrywała się z nieruchomością objętą decyzją Prezydenta [...] z 30 listopada 2015 r., nr 653.GK.DW.2015, tj. z częścią obecnej działki nr [...] z obrębu [...]. Powyższego działania, zdaniem organu, nie można uznać za prowadzenie szerokiego postępowania wyjaśniającego, które uniemożliwiałoby wydanie postanowienia przewidzianego w art. 61a § 1 Kpa. Wobec takich ustaleń organ przyjął, że Skarżący nie legitymują się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., który mógłby stanowić podstawę do uznania ich za stronę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody. Uznał więc, że jego własne postanowienie z 17 stycznia 2023 r. jest prawidłowe. Skargę na powyższe postanowienie z 13 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Skarżący, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa, tj.: 1) art. 61a § 1 k.p.a. w zw. art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. przez odmowę wszczęcia postępowania w formie postanowienia w sytuacji, gdy wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania poprzedziło przeprowadzenie szerokiego postępowania wyjaśniającego, jak i dowodowego podczas gdy, przeprowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego oraz postępowania dowodowego w sprawie powinny doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej stosownie do art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 158 § 1 k.p.a., a zatem w przedmiotowej sprawie nie występuje inna uzasadniona przyczyna uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania z uwagi na fakt, iż takie okoliczności stanowią jedynie sytuację oczywiste, niewymagające analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. poprzez brak zwrócenia się do Skarżących celem wyjaśnienia rozbieżności wynikających z położenia części gruntu pochodzącego z Nieruchomości oznaczonej jako "Tabela likwidacyjna wsi [...]", obecnie stanowiącego część działki [...] o pow.[...] m2, położonej przy ul.[...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], a zakresem nieruchomości objętego decyzją Wojewody [...] nr 533/91 co doprowadziło do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy, organ mając na względzie słuszny interes stron oraz prowadząc postępowania w sposób budzący zaufanie względem jego uczestników, powinien dążyć do wyjaśnienia zakresu żądania i przedsięwzięcia w tym celu stosowych środków, w szczególności gdy po przeprowadzeniu opinii geodezyjnej z dnia 24 listopada 2022 r. wprost wynikało, że rzeczywistą wolą Skarżących było stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 534/91. Uwzględniając powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie obu postanowień wydanych w tej sprawie przez Ministra, jak też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Sąd oddalił skargę M. W., działającej jako wykonawca testamentu Z. P., uznając, że nie miała ona we wniesieniu skargi własnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przepisy p.p.s.a lub innych ustaw nie przyznają wykonawcy testamentu prawa do wniesienia skargi. Regulacje p.p.s.a. nie wspominają o takim podmiocie. Wykonawca testamentu nie jest bowiem następcą prawnym zmarłej osoby fizycznej i w związku z tym nabywcą jej uprawnień materialnoprawnych. Instytucję wykonawcy testamentu reguluje art. 988 § 2 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym wykonawca testamentu może pozywać i być pozywany w sprawach wynikających z zarządu spadkiem, jego zorganizowaną częścią lub oznaczonym składnikiem. Może również pozywać w sprawach o prawa należące do spadku i być pozwany w sprawach o długi spadkowe. W świetle powołanej normy prawa i obowiązki wykonawcy testamentu mają zatem charakter stricte cywilistyczny. Żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje natomiast udziału wykonawcy testamentu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, pomimo że udział taki został przewidziany dla ustanowionego kuratora spadku (art. 128 § p.p.s.a.). Z art. 988 § 2 Kodeksu cywilnego nie można wywieść dla wykonawcy testamentu legitymacji skargowej do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego w miejsce zmarłej strony postępowania administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2018 r. sygn. akt I OZ 648/18). Rozpoznając natomiast sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga pozostałych Skarżących również nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie organ, działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91. Organ uznał bowiem, że w sprawie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 61a § 1 k.p.a. (brak interesu prawnego wnioskodawcy) uzasadniająca wydanie zaskarżonego postanowienia odmawiającego wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie. Powyższe stanowisko organu, zdaniem Sądu, co do zasady jest prawidłowe. Stosownie do brzmienia wskazanego powyższej przepisu k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Powołany przepis art. 61a § 1 k.p.a. wprowadza dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną oraz inne uzasadnione przyczyny niemożności prowadzenia postępowania. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest zatem dopuszczalne z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym (np. brak kompetencji organu administracji do załatwienia żądania strony) i podmiotowym (np. żądający wszczęcia nie ma legitymacji strony). Oczywistość powyższych przesłanek należy rozumieć jako sytuacje, w której ich wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku i nie wymaga prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego. Ponadto, postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest aktem formalnym (nie merytorycznym), co oznacza, że organ administracji publicznej nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, dlatego w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Zauważyć jednak przy tym wypada, że przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., muszą być oczywiste, dostrzegalne "na pierwszy rzut oka", obiektywne, a zatem których ustalenie i podanie nie wymaga prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Na tym (wstępnym) etapie postępowania, organ nie może gromadzić dowodów i ustalać stanu faktycznego sprawy bez formalnego wszczęcia postępowania, a następnie – po stwierdzeniu, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania – wydać postanowienia o odmowie jego wszczęcia, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy ze wstępnej oceny wniosku Skarżących nie mogło wynikać, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania. Taka konkluzja organu, pojawiła się dopiero po wszczęciu postępowania (przyjmując za moment jego wszczęcia datę złożenia wniosku przez stronę – art. 61 § 3 k.p.a.), czyli licząc od daty złożenia wniosku (7 kwietnia 2021 r.) po upływie prawie dwóch lat (17 stycznia 2023 r.). W tym okresie organ wystąpił do Sądu Rejonowego dla [...] w [...], Wojewody [...] oraz Prezydenta [...] (pisma z 21 kwietnia 2021 r.) o przesłanie akt spraw administracyjnych oraz dokumentów własnościowych dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Co więcej, organ uznał za niezbędne zwrócenie do uprawionego geodety w celu uzyskania synchronizacji obszary dawnej nieruchomości [...] z granicami obecnych działek ewidencyjnych (notatka służbowa z 16 listopada 2022 r.), która finalnie uzyskała w listopadzie 2022 r., i która stanowiła przedmiot dociekań organu. Dodatkowo, WSA w Warszawie wyrokiem z 18 maja 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 382/21, zobowiązał Ministra do rozpatrzenia wniosku z 7 listopada 2020 r. Skarżących wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91. Uwzględniając powyższe nie sposób zatem zgodzić się z organem, że wspomniane czynności procesowe, jak też łączny okres ich prowadzenia (prawie 2 lata), nie pozwalają na uznanie ich za prowadzenie szerokiego postępowania wyjaśniającego. Ocena przymiotu strony wnioskodawcy bez wszczęcia postępowania i przeprowadzenia czynności wyjaśniających była niemożliwa, co uzasadnia tezę, iż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie zostało wydane z naruszeniem art. 61a § 1 k.p.a. Niemniej jednak, uwzględniając realia niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, powyższe naruszenie organu pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Faktem jest, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania jest aktem formalnym (niemerytorycznym), co oznacza, że organ administracji publicznej nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Jeżeli natomiast kwestia interesu prawnego strony wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to w takich sytuacjach organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie, celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, bądź orzec merytorycznie, co do zasadności wniosku, bądź też, w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sąd orzekający podzielił przy tym pogląd organu, że w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji takiej jak kontrolowana decyzja Wojewody [...] przymiot strony, która może skutecznie zainicjować takie postępowania, przysługuje podmiotowi, który był stroną postępowania zwykłego w którym wydano przedmiotową decyzję, jak też podmiotowi, który wykaże, że przysługuje mu tytułu prawnorzeczowy do spornej nieruchomości. W konsekwencji, także podmiot trzeci, który chciałby zakwestionować taką decyzję w toku postępowania nadzwyczajnego - tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, domagając się stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. - winien wykazać, że w dacie jej wydania legitymował się interesem prawnym (tytułem prawnym do nieruchomości), który nie został przez organ uwzględniony. Natomiast jak wynika z akt sprawy tytułem takim Skarżący nie legitymowali ani w momencie złożenia wniosku inicjującego niniejsze postępowanie, ani w chwili wyrokowania przez Sąd. Jak słusznie podniósł Minister, Prezydent [...] ostateczną decyzją z 30 listopada 2015 r., nr 653/GK/DW/2015, po rozpatrzeniu wniosku dekretowego A. R. z 16 lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (obecnie Al. [...], ozn. hip. Jako "[...]" – odmówił W. G., W. R., Z. P., M. W., jako współspadkobiercom A. R., ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu oznaczonego w ewidencji gruntów jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Organ dodatkowo wskazał, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy opinii geodezyjnej sporządzonej przez geodetę uprawnionego A. G. w dniu 24 listopada 2022 r., analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów nie wykazała, aby uwłaszczona decyzją Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91, działka nr [...], obręb [...] o powierzchni [...] m2 pokrywała się z nieruchomością objętą decyzją Prezydenta [...] z 30 listopada 2015 r., nr 653.GK.DW.2015, tj. z częścią obecnej działki nr [...]z obrębu [...]. Na tej podstawie, Sąd uznał za uzasadnione wskazane w zaskarżonych postanowieniach argumenty organu przemawiające za tym, że Skarżący nie wykazali istnienia jakichkolwiek praw rzeczowych do uwłaszczonej decyzją Wojewody [....] z 17 października 1991 r., nr 533/91, nieruchomości położonej w [...] w rejonie ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], obręb [...] o powierzchni [...] m2. W konsekwencji, w niniejszej sprawie choć doszło do naruszenia przez organ dyspozycji art. 61a § 1 k.p.a., to jednak nie w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wszak finalnie, wobec wymowy powyższych faktów, w sprawie nie mogłoby zapaść inne rozstrzygnięcie jak umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe. Skutek procesowy dla Skarżących byłby zatem tożsamy jak obecnie. Naruszenie wspomnianego przepisu proceduralnego nie może stanowić zatem podstawy do uchylenia przez Sąd orzekający zarówno obu zaskarżonych postanowień organu. Niezasadny okazał się również inny zarzut skargi, a mianowicie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. (powiązany z zarzutem naruszenia art. 7, 8 oraz 9 k.p.a.). Zdaniem Sądu, pomimo wydania zaskarżonego postanowienia bez stosowanej informacji dla Skarżących o prawie do wypowiedzenia się, strona nie doznała uszczerbku w zakresie przysługujących jej gwarancji procesowych. Zauważyć bowiem należy, że w skardze do Sądu pełnomocnik Skarżących powołuje się na te same okoliczności, na które powoływał się w toku całego postępowania, nie zgłaszając przy tym żadnych nowych wniosków dowodowych, a przede wszystkim nie przedstawiając dowodów na istnienie po stronie Skarżących tytułu prawnorzeczowego do gruntów objętych rozstrzygnięciem zarówno decyzji Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91, jak i decyzji tego samego organu o nr 534/91. A zatem wydanie postanowień przez Ministra nie uniemożliwiło Skarżącym podjęcie jakiejkolwiek czynności procesowej, co skutkuje tym uznaniem, że nie można w tym przypadku mówić o naruszeniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnić w tym miejscu należy również, że w ocenie Sądu nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że żądaniem Skarżących objęta była decyzja Wojewody [...] z 17 października 1991 r., nr 533/91, co jasno wynika z treści kierowanych do organu pism, w tym wniosku oraz ponaglenia. W realiach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, organ prawidłowo zatem uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że Skarżącym przysługuje przymiot stron w postępowaniu nadzorczym mającym za przedmiot kontrolę decyzji uwłaszczeniową. W ocenie Sądu, powyższy pogląd organu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, jest prawidłowy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.