I SA/Sz 880/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (zwany dalej: "organem odwoławczym") zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z 13 października 2025 r. znak 3201-IEE.7192.111.2025.2 utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (zwanego dalej: "organem egzekucyjnym") z 14 sierpnia 2025 r., znak 3208-SEE.7113.576.2025 wydane wobec M. C. (zwanego dalej: zobowiązanym, skarżącym) w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - zwanej dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm. – zwanej dalej: u.p.e.a.) i art. 54 § 5 u.p.e.a. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. prowadził do majątku zobowiązanego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 3 lipca 2025 r. nr [...], wystawionego przez Dyrektora B. S.A. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z 3 lipca 2025 r. znak [...] zajął wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. Zobowiązany 8 lipca 2025 r. wniósł skargę na powyższą czynność egzekucyjną, podnosząc, że dokonano czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, tj. wszczęto i prowadzono egzekucję administracyjną w sytuacji, w której dłużnikowi przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie doręczono decyzji w przedmiocie ustalenia podstawy i wysokości naliczonej opłaty abonamentowej, nie wezwano go do dobrowolnego spełnienia świadczenia na rzecz wierzyciela. Postanowieniem z 14 sierpnia 2025 r. znak 3208-SEE.7113.576.2025 organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną. W piśmie z 3 września 2025 r. zobowiązany wniósł zażalenie na ww. postanowienie organu egzekucyjnego. W zażaleniu zarzucił organowi egzekucyjnemu: 1) naruszenie art. 54 § 1 u.p.e.a. - skutkujące zaniechaniem zbadania przez organ egzekucyjny okoliczności, czy w stosunku do zobowiązanego istnieje obowiązek zapłaty należności egzekwowanej na podstawie ww. tytułu wykonawczego w sytuacji, w której obowiązek ten wygasł w związku z: - rozwiązaniem stosunku dzierżawy z właścicielem teleodbiorników, - zaniechaniem prowadzenia przez zobowiązanego działalności w obiekcie, w którym znajdowały się teleodbiornik, - wyburzeniem budynku i utylizacją jego wyposażenia, - wyrejestrowaniem teleodbiorników przez zobowiązanego, - przedawnieniem zobowiązania do zapłaty opłaty abonamentowej; 2) wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej w sytuacji, w której dłużnikowi przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie doręczono decyzji w przedmiocie ustalenia podstawy i wysokości naliczonej opłaty abonamentowej, nie wezwano go do dobrowolnego spełnienia świadczenia na rzecz wierzyciela (upomnienia). Organ odwoławczy postanowieniem z 18 listopada 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ powołał się na art. 54 § 1 i wskazał, że skarga na czynności egzekucyjne jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i nie jest środkiem konkurencyjnym z innymi środkami zaskarżenia, np. zarzutami w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.). Jak wynika z akt sprawy zobowiązany pismem z 8 lipca 2025 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a organ egzekucyjny pismem z 21.07.2025 r. przekazał złożone zarzuty wierzycielowi. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest zatem wyłącznie ocena czy organ egzekucyjny dokonując czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, nie naruszył przepisów regulujących tryb i sposób zastosowania tego środka egzekucyjnego. W badanej sprawie przedmiotem złożonej skargi, była czynność organu egzekucyjnego z 3 lipca 2024 r. dotycząca zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Składając skargę, zobowiązany podniósł dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, tj. art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W zakresie oceny prawidłowości czynności egzekucyjnej w efekcie, której pełnomocnik zobowiązanego złożył skargę, organ odwoławczy stwierdził, że zajęcie ww. wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego dokonane zajęciem z 3 lipca 2025 r. mieści się w katalogu środków egzekucyjnych przewidzianych w u.p.e.a. Przepis art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a. przewiduje stosowanie egzekucji należności z rachunków bankowych. Powołując się na art. 80 i art. 86b u.p.e.a., organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, że zawiadomieniem z 3 lipca 2025 r. znak [...] organ egzekucyjny zajął zobowiązanemu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku. Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 3 lipca 2025 r. Z kolei zobowiązanemu organ egzekucyjny doręczył zawiadomienie o zajęciu wierzytelności wraz z odpisem tytułu wykonawczego 8 lipca 2025 r. Organ dodał, że skierowane zawiadomienie o zajęciu sporządzone zostało zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych oraz zawiera wszystkie elementy uregulowane przepisami, wobec czego nie stwierdzono również uchybień formalnych zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że czynność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego została dokonana zgodnie z przepisami prawa. Ww. bank przekazał na rachunek bankowy organu egzekucyjnego środki pieniężne i w całości zrealizował zajęcie egzekucyjne, którym był objęty tytuł wykonawczy. Odnosząc się do pozostałych kwestii powołanych przez zobowiązanego w zażaleniu, organ wykonawczy wyjaśnił, że nie mają one wpływu na postępowanie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. Okoliczności związane z doręczeniem zobowiązanemu pisma przez wierzyciela będą stanowiły przedmiot oceny w uruchomionym przez niego postępowaniu w przedmiocie zarzutów. Zobowiązany nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego i we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze zażądał: 1) uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz: - uchylenia zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonanego na podstawie ww. tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie, - umorzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie w całości, - zwrot wyegzekwowanych kwot na rachunek bankowy skarżącego; 2) w każdym razie zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania odwoławczego przed organem I i II instancji oraz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przypisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) naruszenie art. 2 ust 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 5 § 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - poprzez błędne ustalenie przez organ, iż skarżący był zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych, pomimo że zarejestrowane uprzednio na skarżącego odbiorniki radiowo-telewizyjne zostały przez niego wyrejestrowane, poprzez skierowanie do P. pisemnego wniosku z dnia 23 lutego 2023 r. (doręczonego 1 marca 2021 roku); 2) naruszenie art. 54 § 1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy czynności egzekucyjnej sprzecznej z prawem, pomimo że organ II instancji był zobowiązany do jej uchylenia, co przyczyniło się do zaniechania zbadania przez organ egzekucyjny okoliczności, czy w stosunku do skarżącego istnieje obowiązek zapłaty należności egzekwowanej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 3 lipca 2025 r.; 3) naruszenie art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez nieumorzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo że obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego nie istniał z uwagi na wyrejestrowanie przez skarżącego odbiorników radiowo-telewizyjnych; 4) naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawy obiektywnej oraz zasady pogłębionego zaufania do organów administracji publicznej przejawiającego się w utrzymaniu w mocy czynności egzekucyjnej sprzecznej z prawem, mimo że organ II instancji był zobowiązany do umorzenia w całości prowadzonego postępowania egzekucyjnego, ponadto kontynuowanie egzekucji pomimo wyrejestrowania przez skarżącego posiadanych odbiorników; 5) wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej w sytuacji, w której skarżącemu przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie doręczono decyzji w przedmiocie ustalenia podstawy i wysokości naliczonej opłaty abonamentowej, nie wezwano go do dobrowolnego spełnienia świadczenia na rzecz wierzyciela. W uzasadnieniu skargi strona odniosła się do podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 – zwanej dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Z kolei na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Zobowiązany jest zatem do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z przedmiotem zaskarżonych aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również zauważyć, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W świetle przytoczonej regulacji prawnej, stwierdzić należy, że zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie skargi na czynność organu egzekucyjnego z 3 lipca 2025 r. nr [...] dotyczącej zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonego postanowienia, sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a skarga jest niezasadna. Możliwość złożenia skargi na czynność egzekucyjną ustawodawca wprowadził w art. 54 u.p.e.a. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Na podstawie art. 80 § 1 i § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego; 3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji. Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również środki pieniężne: 1) których nie było na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia; 2) które zostały wpłacone na inny rachunek, otwarty po dokonaniu zajęcia. Na mocy § 3 art. 80 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Stosownie do art. 86b u.p.e.a. zawiadomienie, o którym mowa w art. 80 § 1, i inne pisma w egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego przesyła się do banku i organu egzekucyjnego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego obsługującego zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Jeżeli wykorzystanie tego systemu jest niemożliwe z przyczyn technicznych, w czasie niezbędnym do przywrócenia jego funkcjonowania zawiadomienie i inne pisma w egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego doręcza się na piśmie. Mając na uwadze brzmienie powołanych przepisów, nie budzi wątpliwości sądu legalność zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, gdyż jest to środek egzekucyjny wymieniony w art. 80 § 1 u.p.e.a. Jednocześnie należy zaznaczyć, że w postępowaniu ze skargi na czynność egzekucyjną kontroli nie podlega prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nie bada się czy należność jest wymagalna, czy doręczono upomnienie, ani czy egzekucja jest dopuszczalna, jak również nie bada się czy zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że skarga na czynności egzekucyjne jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i nie jest środkiem konkurencyjnym z innymi środkami zaskarżenia, np. zarzutami w sprawie egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (np. z powodu wadliwości wystawienia tytułów wykonawczych, braku upomnienia czy też nieistnienia obowiązku), ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 290/13). Nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 749/13 z 22 kwietnia 2024 r. sygn. akt III FSK 4361/21; Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że w postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych (por. wyroki NSA: z 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1255/13, z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13; z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 5 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1202/17; z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3048/15; z 25 października 2023 r., sygn. akt III FSK 2935/21). Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Należy podkreślić, że przedmiotem kontroli w postępowaniu przed sądem jest wyłącznie ocena czy organ egzekucyjny dokonując czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, nie naruszył przepisów regulujących tryb i sposób zastosowania tego środka egzekucyjnego. Zatem w tym postępowaniu nie podlegają ocenie okoliczności odnoszące się m.in. do braku doręczenia decyzji czy upomnienia, jak również czy istniały podstawy do uiszczenia opłat abonamentowych. Ponadto z akt sprawy wynika, że pełnomocnik w piśmie z 8 lipca 2025 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a organ egzekucyjny pismem z 21 lipca 2025 r. przekazał złożone zarzuty wierzycielowi, a zatem organ egzekucyjny nadał bieg sprawie w zakresie wniesionych zarzutów, co będzie przedmiotem odrębnego postępowania. Wobec powyższego za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia przez organ art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 5 § 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. W świetle powyższego za nieuzasadniony sąd uznał także zarzut naruszenia art. 54 § 1 u.p.e.a. ze względu na utrzymanie w mocy czynności egzekucyjnej z uwagi na zaniechanie zbadania przez organ egzekucyjny okoliczności co do istnienia obowiązku zapłaty przez skarżącego należności określonej w tytule wykonawczym. Przeprowadzenie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może polegać na zastosowaniu niedopuszczalnego środka egzekucyjnego. Ustawa dopuszcza stosowanie tylko tych środków egzekucyjnych, które zostały wyliczone w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., przy czym muszą to być środki egzekucyjne przewidziane do egzekwowania obowiązków danego rodzaju. Środek egzekucyjny będzie zatem niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie albo gdy został przewidziany, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Ponadto dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może również polegać na zastosowaniu dopuszczalnego środka egzekucyjnego, ale w sposób naruszający ustawę. Sąd zatem w pełni zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego zaprezentowanym w zaskarżonym postanowieniu, że zajęcie wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego dokonane zajęciem z 3 lipca 2025 r. mieści się w katalogu środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a., który przewiduje stosowanie egzekucji należności z rachunków bankowych. Jak wynika z akt sprawy zawiadomieniem z 3 lipca 2025 r. organ egzekucyjny zajął zobowiązanemu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności tego samego dnia, a zobowiązanemu organ egzekucyjny doręczył zawiadomienie o zajęciu wierzytelności wraz z odpisem tytułu wykonawczego 8 lipca 2025 r. W ocenie sądu czynność ta została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto zauważyć trzeba, że w świetle przepisów u.p.e.a., zajęcie rachunku bankowego stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych - i to jedynie do wysokości należności podlegających egzekucji. Istotne jest to, że rachunek pozostaje otwarty, a strona może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1462/07, wyrok WSA we Wrocławiu z 21 marca 2018 r., III SA/Wr 52/18). Natomiast NSA w wyroku z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3577/18 przedstawił podobną ocenę, stwierdzając, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego jest jednym z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono także uchybień formalnych. Przedmiotowe zawiadomienie zawiera bowiem wszystkie prawem przewidziane elementy. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych uchybień podważających prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności, w szczególności nie sformułował zarzutu naruszenia art. 80 § 1 i § 2 u.p.e.a. Główne argumenty skarżącego koncentrują się bowiem na stwierdzeniu, że w stosunku do zobowiązanego nie istnieje obowiązek zapłaty należności egzekwowanej na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 3 lipca 2025 r. Zdaniem skarżącego obowiązek ten wygasł w związku z rozwiązaniem stosunku dzierżawy z właścicielem teleodbiorników; zaniechaniem prowadzenia przez zobowiązanego działalności w obiekcie, w którym znajdowały się teleodbiorniki; wyburzeniem budynku i utylizacją jego wyposażenia jak i wyrejestrowaniem teleodbiorników przez zobowiązanego. Jak zasadnie jednak wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu argumenty są przedmiotem innego postępowania tj. dotyczącego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Sumując, w ocenie sądu w odniesieniu do postępowania poddanego sądowej kontroli w sprawie, organy egzekucyjne nie naruszyły przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w szczególności art. 54 § 1 u.p.e.a., jak również żadnej z zasad postępowania, w tym wynikających z art. 7 i art. 8 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji wydając postanowienia będące przedmiotem kontroli w sprawie wywiązały się z obowiązków wypływających z zasady prawdy obiektywnej, albowiem podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (gromadząc dowody), czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych postanowień. Podkreślić należy, że postanowienia zawierają szczegółowe uzasadnienie, w których odniesiono się nie tylko do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, ale przedstawiono przepisy prawa, jakie miały zastosowanie w sprawie, a także omówiono ich znaczenie. W ten sposób organy postąpiły zgodnie z zasadą zaufania do organów administracji publicznej, zwłaszcza prezentując swoje stanowisko i rzetelnie je wyjaśniając. Należy zatem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Jako bezprzedmiotowe sąd uznał żądanie przez skarżącego umorzenia postępowania egzekucyjnego bowiem jak wskazano powyżej w sprawie, której przedmiotem jest skarga na czynność egzekucyjną zarówno organy, jak sąd kontrolują wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonej czynności, a nie zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego.. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.