III FSK 236/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Luiza Wyszomierska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 548/24 w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 20 czerwca 2024 r. nr 1001-IEE.608.1.2024.2.WG w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 19 listopada 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 548/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M.G. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 20 czerwca 2024 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Wymieniony wyrok oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Skarżąca reprezentowana przez adwokata, zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; 2) zasądzenie na rzecz Strony kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami; 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: 1) art. 60, art. 61 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. z 2023 r. poz. 1610 ze zm., dalej jako "k.c.") w zw. z art. 202 § 4 i 5 oraz art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1467 ze zm., dalej jako "k.s.h.") przez błędną wykładnię i sprzeczne z treścią powołanych przepisów uznanie, że elektroniczne zawiadomienie o rezygnacji przez Skarżącą z funkcji członka zarządu W. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej jako "Spółka") dokonane na adres osoby upoważnionej do reprezentowania tej Spółki - prezesa zarządu - oraz na adres tejże Spółki nie spełnia wymogów prawidłowego, skutecznego złożenia rezygnacji, a rezygnacja ma charakter jedynie pozorny pomimo tego, że powyższe zawiadomienie opierało się na podstawie prawnej z art. 202 § 4 i § 5 k.s.h., spełniało wymogi określone w art. 60 i art. 61 § 2 k.c. zatem nie wymagało dodatkowego potwierdzenia ani dostarczenia dodatkowego zawiadomienia, nadto Skarżąca nie była uprawniona do złożenia wniosku o jej wykreślenie z KRS jak przyjął Sąd błędnie interpretując art. 201 § 1 k.s.h.; 2) art. 3 ustawy o usługach zaufania publicznego oraz identyfikacji elektronicznej z dnia 5 września 2016 r. i przepisy ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym - zgodnie z którymi podpisy elektroniczny i kwalifikowany nie były używane przez Spółkę ani przez Skarżącą, a w dniu złożenia przez Skarżącą rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki - wymagana przez Sąd forma podpisu elektronicznego nie obowiązywała - zatem Sąd przyjął błędnie interpretując powołane ustawy, że Skarżąca powinna je zastosować w dniu 15 czerwca 2016 r.; nadto błędną interpretację ustawy o podpisie kwalifikowanym przez uznanie, że wskazany podpis kwalifikowany może być używany przez osobę fizyczną do korespondencji ze spółką prawa handlowego, podczas gdy przepis ten służy do weryfikacji osoby w postępowaniach przez organami skarbowymi, KRS, ZUS i innymi; 3) art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a."), art. 107 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako "O.p."), art. 109 O.p. i art. 64 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej jako "u.p.e.a.") a także art. 35 Konstytucji RP – przez błędną wykładnię art. 28 k.p.a. oraz pominięcie części tego przepisu, sprzeczne z jego treścią ustalenie, że Skarżąca nie ma interesu prawnego w domaganiu się czynności organu tj. wznowienia postępowania w przedmiocie określenia kosztów egzekucji i nie jest stroną postępowania pomimo tego, że żądała ona dokonania czynności przez organ administracji na podstawie konkretnych przepisów prawa określających jej obowiązki i wprowadzających obowiązek zapłaty kosztów oraz przez błędną wykładnię art. 107 § 1 i § 2 pkt 4 O.p., art. 109 O.p. oraz art. 64 § 4 u.p.e.a. wyrażającą się w ustaleniu, że powołane przepisy nie stanowią podstawy uznania, że Skarżąca posiada interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania o wznowienie postępowania w sprawie kosztów egzekucji jako osoba trzecia odpowiedzialna za cudzy dług; nadto pominięcie ustalonego poglądu prawnego, zgodnie z którym posiadanie statusu strony w postępowaniu administracyjnym można wyprowadzić także z innych niż prawo administracyjne norm materialnoprawnych - prawa cywilnego, a co do naruszenia art. 35 Konstytucji RP - przez postawienie Skarżącej w sytuacji gorszej niż dłużnika pierwotnego w zakresie dochodzenia i obrony jej praw w wyniku nierównego traktowania stron; II. niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa: 1) art. 4 i art. 20 ustawy o przedsiębiorcach w zw. z art. 331 § 1 k.c. - przez błędną wykładnię wskazanych przepisów polegającą na uznaniu Skarżącej za "przedsiębiorcę" w rozumieniu tych przepisów i przypisanie jej obowiązków przedsiębiorcy, podczas, gdy nie była ona przedsiębiorcą i nie istnieją podstawy prawne, by czynić jej zarzut, że nie dołożyła jako przedsiębiorca należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 16 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez błędną wykładnię tych przepisów sprzeczną z brzmieniem powołanych przepisów - uznanie zarzutów zawartych w skardze Strony za żądanie przeprowadzenia na nowo postępowania w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucji podczas, gdy wnosiła o zbadanie prawidłowości stosowania przepisów określających sposób określenia tychże kosztów na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 64 § 4 u.p.e.a. (maksymalna wysokość kosztów egzekucji), nie żądała "naprawienia" błędnej oceny faktów w postępowaniu lecz wskazywała nieprawidłowość w stosowaniu prawa i zaistnienie okoliczności nieznanych organowi w dniu wydania decyzji o kosztach postępowania. Na podstawie art. 193 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z wydruku wiadomości elektronicznej przesłanej do Skarżącej w dniu 17 czerwca 2016 r. przez prezesa zarządu Spółki dla dodatkowego potwierdzenia otrzymania przez tą Spółkę rezygnacji Strony z funkcji członka zarządu oraz kopii zawiadomienia do sądu rejestrowego z 4 kwietnia 2017 r. o rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki - dla wykazania, że pomimo doręczenia Spółce oświadczenia o rezygnacji prezes zarządu nie podjął prawem przepisanych działań. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz oddalenie zgłoszonego w skardze kasacyjnej wniosku dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że stosownie do art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, pozostając ograniczonym do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istota sporu w sprawie dotyczy oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zakresie braku interesu prawnego Skarżącej, jako byłego członka zarządu Spółki, w domaganiu się wznowienia postępowania w przedmiocie wydanego na wniosek wierzyciela postanowienia w sprawie wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec tej Spółki. Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrola Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie dotyczyła postępowania nadzwyczajnego. Wznowienie postępowania administracyjnego, jako wyjątek od przyjętej zasady trwałości decyzji ostatecznej, może nastąpić z przyczyn określonych w art. 145 oraz art. 145a k.p.a. Podstawą wzruszenia decyzji ostatecznej (w niniejszej sprawie postanowienia) w trybie przewidzianym w art. 145 k.p.a. jest istnienie wad, które nie mogą być już usunięte w postępowaniu odwoławczym, zaś samo wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania wymienionych w art. 145 §1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji. Podstawą takiego postępowania jest zawsze zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną badając, czy przyczyny wznowienia określone w art.145 § 1 k.p.a. i art. 145a nie wpłynęły na treść decyzji. Natomiast, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu - określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. - organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy z żądaniem takim wystąpi osoba, która nie jest stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych a działająca bez przedstawiciela ustawowego (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck - Warszawa 1996, s. 653). W orzecznictwie dotyczącym postępowań nadzwyczajnych wyjaśniono, że w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania mamy do czynienia z tą samą stroną co w postępowaniu zwykłym (por. J. Borkowski - Zmiana i uchylenie ostatecznych decyzji administracyjnych, Warszawa 1967, s. 62 i 63). Stronami tego postępowania są podmioty, które uczestniczyły w tym postępowaniu zwykłym jak i podmioty, które powinny uczestniczyć, lecz nie brały w nim udziału (por. wyrok NSA z 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 563/20). Oznacza to, że wpływ wniosku o wznowienie postępowania w pierwszej kolejności zobowiązuje organ do ustalenia czy wnioskodawca jest stroną (czy żądanie wznowienia pochodzi od strony postępowania). Zasadą jest w postępowaniu administracyjnym, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 k.p.a.). Interes prawny lub obowiązek wyznaczają normy prawa materialnego. Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić postawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu (por. wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, publik. E. Smoktunowicz, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kodeks postępowania administracyjnego - Warszawa 1994, s. 109). Mieć zatem interes prawny znaczy to samo, co wskazać przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać ochrony. Chodzi tu zatem o interes prawny a nie faktyczny oraz powinien występować bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy interesem prawnym strony a wynikiem postępowania administracyjnego. Treścią pojęcia "interes prawny" jest prawo podmiotowe rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym. Cechami tego "interesu" jest to, że jest on konkretny, indywidualny i aktualny. Przechodząc po tych rozważaniach natury ogólnej do zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem nadzwyczajnym dotyczącym ostatecznie zakończonego postępowania w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. Wydanie postanowienia w zakresie obciążenia wierzyciela kosztami nastąpiło na wniosek wierzyciela, do złożenia którego był on uprawniony na mocy art. 64c § 7 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Uprzednio temu wierzycielowi zostało doręczone zawiadomienie, o którym mowa w art. 64c § 6a u.p.e.a. Natomiast podstawę nałożenia na wierzyciela obowiązku uiszczenia kosztów egzekucyjnych stanowił art. 64c § 4 u.p.e.a. W świetle powołanych przepisów, jedyną stroną postępowania w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, jest wyłącznie wierzyciel i to jego obowiązku dotyczyło to postępowanie. Poza sporem pozostaje, że Skarżąca nie była stroną postępowania w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała interesu prawnego bycia stroną w postępowaniu w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, a co najwyżej jako były członek zarządu Spółki– wykazała interes faktyczny. Wykazanie się interesem faktycznym nie uprawnia jednak do bycia stroną w tym postępowaniu. Jak wcześniej zostało wskazane stroną tego postępowania był wierzyciel. Tym samym zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. należało uznać za niezasadny, tym bardziej, że przepis ten (sam z siebie) nie stanowi podstawy prawnej do uznania podmiotu za stronę postępowania. Skarżąca ani w skardze od decyzji organu drugiej instancji, ani w skardze kasacyjnej nie wskazała przepisu prawa, które przemawiałyby za uznaniem, że przysługuje jej interes prawny we wznowieniu postępowania. Skoro Skarżąca nie była stroną postępowania, którego wznowienia żąda, gdyż nie istnieje po jej stronie interes prawny, jak też postępowanie to nie dotyczyło jej obowiązku, zasadne było orzeczenie o odmowie wznowienia postępowania stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. Przedstawione wyżej zasady prawa odnoszące się do podstaw wznowienia postępowania i przesłanek odmowy wznowienia postępowania zostały prawidłowo zastosowane w rozpatrywanej sprawie. Strona złożyła żądanie wznowienia opierając je na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję w zakresie przedawnienia należności głównej i odsetek. Podniosła również, że nie mogła brać udziału w postępowaniu egzekucyjnym i nie mogła zaskarżyć powyższego postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych, a wierzyciel zaniedbał wniesienia odwołania. Skarżąca koncentrując się na analizie merytorycznych przesłanek wznowienia, pomija w zasadzie omówioną wyżej kwestię wstępną posiadania przymiotu strony. Rację należy przyznać Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, że zarzuty skargi kasacyjnej stanowią w przeważającej części polemikę z oceną dokonaną przez Sąd I instancji w zakresie braku staranności członka zarządu Spółki, podczas gdy przyczyną oddalenia skargi było stwierdzenie braku interesu prawnego Skarżącej w domaganiu się wznowienia postępowania zakończonego wydanym na wniosek wierzyciela postanowieniem w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki. Ocena co do podnoszonych w skardze okoliczności związanych z brakiem udziału w postępowaniu wymiarowym i egzekucyjnym, upływem terminu zawitego do żądania wydania na wniosek zobowiązanego postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego oraz istotą postępowania wznowieniowego, została dokonana przez Sąd I instancji, który odniósł się w ten sposób do zarzutów skargi, po poczynieniu zastrzeżenia co do przyjęcia istnienia interesu prawnego członka zarządu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji w powyższej kwestii jest w pełni prawidłowe. Z kolei zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów ustawy o usługach zaufania publicznego oraz identyfikacji elektronicznej, ustawy o podpisie elektronicznym i ustawy o przedsiębiorcach nie zasługują na uwzględnienie. Odnoszą się one do kwestii nieistotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia w zakresie wykazania interesu prawnego Skarżącej w żądaniu wznowienia postępowania w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Zarzutom co do naruszenia przepisów kodeksu cywilnego i kodeksu spółek handlowych oraz dokonania w konsekwencji błędnej oceny, że nie doszło do skutecznej rezygnacji z funkcji członka zarządu należy przeciwstawić konstatację, że kwestia ta została poddana kontroli sądowoadministracyjnej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4394/21, w którym oddalono skargę Strony. Zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na poczynionym przez autora skargi kasacyjnej wadliwym założeniu, że w toku niniejszego postępowania można podważyć ustalenia i oceny prawne zawarte wiążącym w sprawie wskazanym wyroku WSA w Warszawie. Skarżąca nie zakwestionowała prawidłowości wyroku w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości Spółki więc zarówno organ, jak i Sąd I instancji był związany tym wyrokiem w trybie art. 170 p.p.s.a. Wskazany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która zgodnie z brzmieniem wzmiankowanego przepisu polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Związanie dotyczy zarówno prawa (związania dyspozycją zawartej w wyroku skonkretyzowanej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych zawartych w przepisach prawnych), jak i ustaleń faktycznych. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. W odniesieniu do ustaleń faktycznych związanie ogranicza dowodzenie określonych faktów stwierdzonych w orzeczeniu prejudycjalnym (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 170). Zatem zarzuty i argumentacja skargi kasacyjnej nakierowane na podważenie oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 10 listopada 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 4394/21 muszą zostać uznane za nieskuteczne. Z tych też względów wniosek dowodowy służący wykazaniu, że Skarżąca złożyła skutecznie rezygnację z funkcji członka zarządu nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek nie tylko stoi w sprzeczności z wiążącą oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku, ale też zmierza do wykazania okoliczności irrelewantnych dla przedmiotowego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Całkowicie chybione są zarzuty dotyczący naruszenia art. 107 § 1 i § 2 pkt 4 O.p. postawione w powiązaniu z art. 109 O.p. Należy zauważyć, że w postępowaniu egzekucyjnym, w zakresie nieuregulowanym przepisami u.p.e.a., mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 u.p.e.a.), a nie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem wskazane przepisy Ordynacji podatkowej nie mogły być w tej sprawie stosowane, a co za tym idzie nie mogły być naruszone. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez dokonanie wadliwej wykładni art. 35 Konstytucji RP. Artykuł ten obejmuje konstytucyjną ochronę mniejszości narodowych i etnicznych. Kwestie te nie są w ogóle objęte przedmiotem niniejszej sprawy. Być może celem Skarżącej kasacyjnie było sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 32 Konstytucji RP, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie może zmieniać lub w inny sposób poprawiać zarzutu kasacyjnego. W świetle dokonanych przez Sąd I instancji obszernych, opartych na jednolitym orzecznictwie, wywodów co do istoty instytucji wznowienia postępowania, jako odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznych, zakresu postępowania, które może być prowadzone przez organ w trybie wznowieniowym, za niezasadne należy uznać zarzuty błędnego zastosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji nie można podzielić zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo przyjął też Sąd I instancji, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie naruszało przepisów procesowych, w tym art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. Reasumując, należy stwierdzić, że zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej nie są uzasadnione. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 118). s. Jacek Pruszyński s. Paweł Borszowski s. Krzysztof Przasnyski (spr.)