I SA/Sz 60/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), powyżej 18% alkoholu oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], którą odmówiono A. L. (dalej: "Strona", Skarżąca") wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. lokalu gastronomicznym z kawiarnią w H. , przy ul. [...], w [...]. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] stycznia 2020 r. Skarżąca wystąpiła do organu I instancji o wydanie zezwolenia na napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w P. (dalej: "gminna komisja") negatywnie zaopiniowała zgodność lokalizacji punktu sprzedaży (tj. lokalu gastronomicznym z kawiarnią w H. , przy ul. [...], w [...]) z uchwałą nr [...] Miejskiej w P. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oraz zasad usytuowania miejsc ich sprzedaży i podawania na terenie Gminy P. (DZ. Urz. Woj. Z. z [...] r., poz. 2981) - dalej: "uchwała Rady Miejskiej". Po rozpoznaniu zażalenia Strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie gminnej komisji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał postawę normatywną, tj. art. 18 ust. 1, ust. 3a, art. 12 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2277 ze zm.) – dalej: "u.w.t.p.a." oraz § 2 ust. 1 lit. b i § 2 pkt 2c uchwały Rady Miejskiej. Organ odwołując się do ustaleń gminnej komisji, odzwierciedlonych w protokole z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2020 r. podkreślił, że odległość od furtki (z napisem "wejście") do wejścia na teren [...] wynosi [...] cm, a odległość od bramki służbowej do [...] wynosi [...] cm. Organ stwierdził, że w obiekcie, którego dotyczy wniosek są dwa wejścia. Organ miał zatem obowiązek dokonania pomiarów odległości od wszystkich wejść. Okoliczność, iż któreś drzwi są przeznaczone jedynie dla personelu i nie mogłyby służyć potencjalnym klientom nie zmienia faktu, iż nadal są tam drzwi, przez które można wejść na teren obiektu. Na postanowienie z dnia [...] r. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych Strona wniosła skargę do sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 59/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę. Organ I instancji w dniu [...] maja 2020 r. decyzją nr j.w. odmówił Stronie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że w toku postępowania o wydanie zezwolenia przeprowadzona została w dniu [...] lutego 2020 r. przez gminną komisję wizja lokalna. Z przebiegu czynności sporządzony został protokół, a na jego podstawie gminna komisja negatywnie zaopiniowała zgodność lokalizacji punktu sprzedaży, którego dotyczył wniosek z uchwałą Rady Miejskiej. Potwierdzeniem powyższego jest postanowienie gminnej komisji z dnia [...] marca 2020 r. Organ I instancji podkreślił, że ww. postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO w S. z [...] kwietnia 2020 r. Organ I instancji stwierdził, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż nie został w niniejszej sprawie spełniony warunek z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały Rady Miejskiej. Nie została bowiem zachowana minimalna odległość wynosząca 50 m pomiędzy placówką służby zdrowia a wejściem na teren obiektu. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. W treści przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz odwołała się do okoliczności związania rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z opinią gminnej komisji. W tym zakresie wskazała na konieczność zawieszenia postępowania dotyczącego zezwolenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie dotyczącego negatywnej opinii gminnej komisji. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ II instancji nie uwzględnił odwołania, wskazując w uzasadnieniu na przepis art. 18 ust. 3a u.w.t.p.a. Wyjaśnił, że regulacja uzależnia – co do zasady – pozytywne załatwienie wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, od uzyskania pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy. Uwzględniając powyższe organ II instancji odwołał się do materiału dowodowego sprawy, tj. postanowienia gminnej komisji z dnia [...] marca 2020 r. oraz utrzymującego je w mocy postanowienia SKO w S. z [...] kwietnia 2020 r. Zwrócił uwagę na ustalenia komisji gminnej stanowiące podstawę ww. rozstrzygnięć, czyli protokół z wizji lokalnej w miejsc lokalizacji obiektu, którego dotyczy wniosek. W toku tej czynności ustalono, że odległość od furtki z napisem "wejście" do wejścia na teren [...] wynosi [...] cm, a odległość od bramki służbowej do [...] wynosi [...] cm. Organ II instancji zwrócił uwagę, że zastrzeżenia Strony nie dotyczyły samych pomiarów, a jedynie faktu czy można uznać za wejście do obiektu wejście służbowe. W tym zakresie wskazał na przepis § 2 pkt 2c uchwały Rady Miejskiej, zgodnie z którym odległość mierzy się od wejścia do punktu sprzedaży do wejścia na teren obiektów chronionych, w tym wypadku placówki służby zdrowia. Uznał, że skoro obiekt ma dwa wejścia, to organ miał obowiązek dokonania pomiarów odległości od wszystkich wejść. Okoliczność, że któreś drzwi są przeznaczone dla personelu i nie mogą służyć potencjalnym klientom nie zmienia faktu, że są tam drzwi, przez które można wejść na teren obiektu. Organ II instancji uznał, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa i w jego granicach, nie mają wiec podstaw do wyjścia poza obowiązujące je przepisy, w tym przypadku uchwały Rady Miejskiej. Końcowo odniósł się do podniesionej w odwołaniu kwestii zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny skargi na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2020 r. w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwała Rady Miejskiej. Stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do zawieszenia postępowania i przedstawił, w tym zakresie obszerną argumentację. Strona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję organu II instancji, zarzuciła naruszenie: 1) przepisów § 2 uchwały Rady Miejskiej, poprzez błędne przyjęcie, że [...] S. stanowi obiekt chroniony w postaci "placówki służby zdrowia", pomimo, że w samym budynku ww. [...] nie przyjmuje się pacjentów, ani żadnych osób potrzebujących pomocy i nie świadczy się tam dla nich żadnych usług zdrowotnych, lecz wyłącznie wykonuje się świadczenia poza samym budynkiem [...], polegające na transporcie osób potrzebujących pomocy do właściwego szpitala; 2) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", poprzez brak ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie i w następstwie tego błędne ustalenie, że: - odległość od wejścia na teren [...] do "punktu sprzedaży alkoholu" wynosi [...], pomimo, że wymieniona odległość [...] stanowi odległość pomiędzy wejściem na teren [...], a bramą wjazdową do H. , który jest odrębnym lokalem znajdującym się w ww. budynku przy ul. [...], w stosunku do lokalu gastronomicznego, który miałby być punktem sprzedaży alkoholu, - odległość [...] stanowi odległość pomiędzy bramką służbową w H. , a wejściem do [...], pomimo że ww. odległość nie dotyczyła "bramki służbowej", lecz bramy wjazdowej do H. , które w ogóle nie stanowi "wejścia" ani do H. , ani tym bardziej do lokalu gastronomicznego znajdującego się w ww. budynku Skarżącej, - bramką oznaczoną jako "wejście służbowe" mogliby potencjalnie wejść do lokalu gastronomicznego klienci zainteresowani zakupem alkoholu, pomimo że wymienione wejście służy wyłącznie dla personelu i klientów H. , stanowiącego odrębny lokal w stosunku do lokalu gastronomicznego, którego dotyczy wniosek o zezwolenie na sprzedaż alkoholu i do którego przeznaczone jest odrębne wejście z napisem "wejście", a dodatkowo bramka oznaczona jako "wejście służbowe" jest stale zamknięta i istnieje możliwość jej otwarcia dla pracowników i klientów H. już po godzinach zamknięcia odrębnej furtki z napisem "wejście" od wewnątrz, w sytuacji skorzystania z domofonu i sprawdzenia przez pracownika za pomocą systemu audio-video tożsamości osoby dzwoniącej, - wniosek Skarżącej o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu dotyczył sprzedaży w H. , pomimo, że wniosek ten dotyczył lokalu gastronomicznego znajdującego się w tym samym budynku, co H. , jednakże stanowiącego odrębny lokal od H. - [...] stanowi obiekt chroniony w rozumieniu uchwały Rady Miejskiej, pomimo, że w samym budynku ww. [...] nie przyjmuje się pacjentów, ani żadnych osób potrzebujących pomocy i nie świadczy się tam dla nich żadnych usług zdrowotnych, lecz wyłącznie wykonuje się świadczenia poza samym budynkiem [...], które polegają na transporcie osób potrzebujących pomocy do właściwego szpitala. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu II instancji z dnia [...] maja 2020 r. oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu z: - decyzji SANEPID-u dotyczącej H. oraz odrębnej decyzji SANEPID-u dotyczącej lokalu gastronomicznego - na okoliczność odrębności ww. lokali, - zdjęć stanowiących załączniki od 2 do 6 do niniejszego pisma - na fakt wzajemnego rozmieszczenia bramy wjazdowej, bramki oznaczonej jako "wejście służbowe" oraz furtki oznaczonej jako "wejście" do budynku, w którym znajduje się H. , a także lokal gastronomiczny, w którym to lokalu miałby znajdować się punkt sprzedaży alkoholu, - pismo z dnia [...] maja 2020 r. [...] w S. - na fakt obejmujący zakres świadczeń ww. jednostki, ograniczający się wyłącznie do transportu osób potrzebujących pomocy z miejsca, w którym się znajdują do właściwego szpitala. Skarżąca zamieściła w skardze, także wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pod sygn. akt II SA/Sz 445/20 (sygn. akt I SA/Sz 59/21 – uwaga sądu). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu swojej decyzji, wskazując, że przedmiotowy lokal jest zlokalizowany w obiekcie transportu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy rozpatrywaniu sprawy nie badają zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ograniczają się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem sprawy. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." i zgodnie z jego treścią sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja organu II instancji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2020 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również norm postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zgodnie z art. 18 u.w.t.p.a. sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem – zezwalającym" (ust. 1); zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy (ust. 2), zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18% zawartości alkoholu. W myśl art. 18 ust. 3a u.w.t.p.a. zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 – 3. Przypomnieć należy, że z przepisów wymienionych powyżej wynika w szczególności, iż rada gminy w drodze uchwały ustala maksymalną liczbę zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie gminy (miasta), odrębnie dla: poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 ust. 3; zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży; zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Nadto rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W kontrolowanej sprawie niesporne jest, że gminna komisja postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. negatywnie zaopiniowała wniosek Skarżącej o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa), powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. lokalu gastronomicznym z kawiarnią w H. , przy ul. [...], w [...]. Powodem negatywnej opinii w przedmiocie wniosku Skarżącej, jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, było niespełnienie przesłanki określonej w § 2 ust. 1 lit b uchwały Rady Miejskiej. Zgodnie z ww. przepisem lokal, w którym prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych nie może być usytuowany na terenie, ani w odległości mniejszej niż 50 metrów od placówek służby zdrowia. Wspomniane postanowienie zostało utrzymane w mocy przez [...] w S. (postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r., a skarga wniesiona przez Skarżącą na powyższe postanowienie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 59/21 (poprzednia sygn. akt II SA/Sz 445/20). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdza, że prawidłowo organy obu instancji uznały, że powyższa negatywna opinia nie pozwala na pozytywne załatwienie wniosku Skarżącej, czyli wydanie wnioskowanego przez nią zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Negatywna opinia wyłącza możliwość wydania zezwolenia, co trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ramach prowadzonego postępowania w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie ma podstaw do rozstrzygania o zasadności wydanej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Przepisy przewidują odrębny tryb kwestionowania sporządzonej opinii, z którego to trybu Skarżąca skorzystała. Stąd organ jest związany w niniejszej sprawie stanowiskiem gminnej komisji a Sąd wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 59/21 (art. 153 p.p.s.a.). Stąd odnosząc się do zamieszczonych w skardze wniosków dowodowych Sąd uznał je za nieuzasadnione. Co do wniosku o zawieszenie postępowania Sąd uznał za cofnięty stosownie do zarządzenia z dnia [...] stycznia 2021 r. Sąd nie podziela zarzutu skargi polegającego na naruszenia art. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie organu nie narusza bowiem ww. zasad ogólnych postępowania. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z tymi zasadami. Sąd zwraca uwagę, że rozstrzygnięcie organów administracji w niniejszej sprawie związane było z poprzedzającym ich wydanie postępowaniem organów w przedmiocie opinii zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwała Rady Miejskiej. Z tych przyczyn uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.