I SA/Sz 500/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...], ustalającą K. K. (dalej: "Podatnik", "Skarżący") łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2020 w kwocie [...]zł. Jak wynika z nadesłanych do Sądu akt sprawy, organ podatkowy I instancji zgromadził w aktach sprawy m.in. następujące dokumenty: - protokół kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy S. w dniu [...] kwietnia 2012 r. w nieruchomości położnej w S. przy ul. [...], budynek przy ul. [...] oraz w K. – budynek oświaty nauki i kultury oraz budynki sportowe; - protokół kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy S. w dniu [...] maja 2012 r. w nieruchomości położnej w S. przy ul. [...], - protokół kontroli nieruchomości położonej w K. , dz. Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. - decyzję organu I instancji ustalającą Stronie wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2011 z [...] września 2012 r. - decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2012 r. ustalającą Podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2012 r. ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru; - inną decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2012 r. ustalającą Podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2012 r. opatrzoną adnotacją "ROBOCZA" - sporządzone w dniu [...] marca 2020 r.: wydruki z CEIDG dotyczące przedsiębiorców: "W. K. K., "S. H. K." oraz wydruki z ewidencji budynków i gruntów Podatnika. Organ I instancji wydał w dniu [...] stycznia 2020 r. opisaną wyżej decyzję w sprawie ustalenia Stronie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020. Z decyzji wynika, że jako przedmiot opodatkowania, jeśli chodzi o podatek rolny przyjęto powierzchnię gruntów gospodarstw rolnych w ha fiz. ogółem 1,0074, w tym grunty własne w miejscowości K. o powierzchni fiz. 0,8601 ha oraz grunty własne w miejscowości S. o powierzchni fiz. 0,1473 ha. Wskazano, że liczba ha przeliczeniowych wyniosła 0,2809, a liczba ha przeliczeniowych do opodatkowania wyniosła ogółem 0,00 ha. W związku z tym ustalono, że podatek rolny przed ulgami wynosi 0,00 zł. Natomiast jeśli chodzi o podatek od nieruchomości za podstawę opodatkowania przyjęto: - "mieszkania - wyższe niż 2,20 m" - o powierzchni 497,78 m ˛; - "działalność gospodarcza" – o powierzchni 70,71 m˛; - "inne pomieszczenia" - o powierzchni 322 m˛; - "grunty zajęte na działalność" - o powierzchni 100m˛; - "grunty zabudowane i zurbanizowane" - o powierzchni 4.000 m˛; - "grunty zabudowane i zurbanizowane" - o powierzchni 1130 m˛; - "grunty pozostałe" - o powierzchni 1.815 m˛; - "grunty pozostałe" - o powierzchni 621 m˛. Kwotę podatku od nieruchomości od powyższych przedmiotów opodatkowania ustalono na [...] zł. W decyzji wskazano dalej, że podatek od nieruchomości dotyczy nieruchomości: "K. , S. 38, S. 8", z kolei podatek rolny, dotyczy gospodarstw rolnych: "K. , S. ". W odwołaniu od tej decyzji, Podatnik zarzucił błędne ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego. W jego ocenie zawyżono powierzchnię mieszkań o wysokości powyżej 2,20 m; błędnie ujęto: powierzchnię 70,71 m˛ jako działalność gospodarczą, pozycję "inne pomieszczenia" o powierzchni 322 m˛, a także grunty zajęte na działalność i grunty zabudowane oraz zurbanizowane. Podatnik oświadczył, że na terenie Miasta i Gminy S. nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Zarzucił, że w decyzji nie określono miejsca położenia gruntów o powierzchni 4000 m˛ i 1130 m˛. Nadto Podatnik wskazał, że w 2020 roku, na mocy "specustawy", zostanie mu odebrane prawo własności budynków w S. przy ul. [...] z uwagi na budowę drogi; a budynek w miejscowości K. [...] jest "w stanie głębokiej ruiny" i zostanie rozebrany w 2020 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r. utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję. Organ odwoławczy przywołał w uzasadnieniu decyzji treść przepisu art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Wyjaśnił, że wymiar podatku został dokonany w sprawie na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia i [...] maja 2012 r. Stwierdził, powołując się na informacje z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w G., że na zabudowanych działkach należących do Podatnika nie wprowadzono żadnych zmian dotyczących budynków. Wskazał, że Podatnik nie złożył w stosownym czasie żadnej informacji aktualizacyjnej w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, czy leśnego na 2020 rok. Odnosząc się do zarzutów odwołania, wyjaśnił, że organy "nie powzięły dotychczas żadnych informacji" w sprawie "specustawy" ani też wywłaszczenia Podatnika z nieruchomości położonej w S. przy ul. [...]. Z kolei, odnośnie do zastosowanej stawki podatku za prowadzoną w S. przy ul. [...] działalnością gospodarczą, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ podatkowy I instancji nie został poinformowany o tym, że fizycznie działalność w tym miejscu nie jest prowadzona. Wyjaśnił dalej, że Podatnik od 2014 roku posiada status przedsiębiorcy z miejscem wykonywania działalności w S., Aleja [...] i zwrócił uwagę, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 r. ustalono, iż w S. przy ul. [...], działka nr [...], była prowadzona działalność gospodarcza przez H. K.. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną wyżej decyzję, Skarżący wnosząc o jej uchylenie, zarzucił błędne ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. w związku z nieprawidłowym określeniem przedmiotu opodatkowania. Wskazał na zawyżenie powierzchni mieszkania o wysokości wyższej niż 2,20 m˛ określonej na 498,78 m˛; nieprawidłowo ujętą powierzchnię 70,71 m˛ jako związaną z działalnością gospodarczą oraz 322 m˛ jako "inne pomieszczenia". Nadto, zakwestionował ujęcie w zaskarżonej decyzji gruntów zajętych na działalność oraz gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Zwrócił też uwagę na swoje problemy zdrowotne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. uzupełniającym skargę, reprezentująca Skarżącego pełnomocnik z urzędu, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz wnosząc o zasądzenie kosztów pomocy prawnej dzielonej Skarżącemu z urzędu, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisu art. 233 § 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz.924 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, chociaż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, 2) przepisu art. 235 O.p. w związku z art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym; 3) przepisu art. 235 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i niezebranie całego materiału dowodowego; 4) art. 235 O.p. w zw. za art. 191 O.p. poprzez zaniechanie oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona; 5) art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. poprzez niewzięcie pod uwagę, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami. W uzasadnieniu ww. pisma przedstawiła argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Zwróciła m.in. uwagę, że organy dokonały ustaleń w sprawie w oparciu o stwierdzenia kontroli z 2012 r. i nie uwzględniły wynikającej z CEIDG informacji o śmierci H. K. w dniu [...] lutego 2017 r. W sprawie nie dokonano ustaleń w zakresie wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. W uzasadnieniu pisma zarzuciła nadto naruszenie art. 200 § 1 O.p. wskazując, że Podatnik nie został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Nadto wskazała, że organ niezasadnie uwzględnił w sprawie dotyczącej 2020 roku ustalenia kontroli przeprowadzonych w 2012 r. Zwróciła uwagę, że już w 2012 r. budynek położony na jednej z nieruchomości Skarżącego – budynek w K. , był w bardzo złym stanie technicznym, a w pokryciu dachowym stwierdzono znaczne ubytki, co oznaczać może, że w istocie nie ma on dachu, a zatem nie odpowiada ustawowej definicji budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 COVID-19, który stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I zostało wydane w dniu 8 lutego 2021 r. i znajduje się ono w aktach sprawy. Sąd uznał jednocześnie za niezasadny wniosek Strony o przeprowadzenie rozprawy. Jak wskazano wyżej, na podstawie ustawy COVID-19 Przewodnicząca Wydziału I zarządzeniem skierowała niniejszą sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Jak potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt II FSK 1475/18, art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a aktualnie istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań ustawy COVID-19 w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości (zob. też uchwała NSA z 30.11.2020 r., II OPS 1/20, Legalis). Jak podkreślono, ustawodawca w tym przepisie nie uzależnił możliwości rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym od uzyskania uprzedniej zgody strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na wymogi ciągłości działania i bieżącego rozpatrywania spraw przez sądy administracyjne w tym wyjątkowym okresie, z powodu narzuconego reżimu sanitarnego, nie ma możliwości uwzględnienia wniosku strony o zdjęcie sprawy z wokandy posiedzenia niejawnego i skierowanie sprawy na rozprawę, obecna sytuacja epidemiczna czyni bowiem niemożliwym ustalenie kiedy będzie możliwe orzekanie na rozprawach. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko. Wobec powyższego Sąd uznał, iż sprawa nie wymagała w powyższych okolicznościach przeprowadzenia rozprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uwzględnił przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 poz. 137) - dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Aktem poddanym sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] maja 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia 2020 r. ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2020 w kwocie [...]zł. Sąd zauważa, że decyzja organu I instancji praktycznie nie posiada uzasadnienia faktycznego i prawnego. Natomiast organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że wymiar podatku został dokonany w sprawie na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia i [...] maja 2012 r. Organ stwierdził, powołując się na informacje z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w G., że na zabudowanych działkach należących do Podatnika nie wprowadzono żadnych zmian dotyczących budynków. Wskazał, że Podatnik nie złożył w stosownym czasie żadnej informacji aktualizacyjnej w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, czy leśnego na 2020 rok. Sąd wobec powyższego stwierdzenia zauważa, że Skarżący nie złożył nie tylko informacji aktualizującej ale i w aktach sprawy brak jakiejkolwiek pierwotnej informacji Strony co do przedmiotu opodatkowania. Jeśli informacja taka została złożona to bezwzględnie winna ona znajdować się w aktach sprawy. Tymczasem, jak już wskazano, w aktach sprawy znajdują się : - protokół kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy S. w dniu [...] kwietnia 2012 r. w nieruchomości położnej w S. przy ul. [...], budynek przy ul. [...] oraz w K. – budynek oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe; - protokół kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy S. w dniu [...] maja 2012 r. w nieruchomości położnej w S. przy ul. [...], - protokół kontroli nieruchomości położonej w K. , dz. Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. - decyzja organu I instancji ustalająca Stronie wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2011 z [...] września 2012 r. - decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2012 r. ustalająca Podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2012 r. - inna decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2012 r. ustalająca Podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2012 r. opatrzona adnotacją "ROBOCZA" Sąd zmuszony jest wskazać, że wbrew treści zaskarżonej decyzji, ustalenia zawarte w decyzji za 2012 rok wydanej na podstawie przeprowadzonych w 2012 kontroli, na które powołuje się obecnie również organ odwoławczy, różnią się miedzy sobą zarówno w wersji "roboczej" jak i drugiej wersji - która jak wynika z zwrotnego potwierdzenia odbioru została doręczona Stronie. Przede wszystkim jednak różnią się one od ustaleń zawartych w decyzji dotyczącej roku 2020. W decyzji za 2012 w podatku rolnym jako przedmiot opodatkowania wskazano 8.9889 ha fiz. (w tzw. "Roboczej" 8.9889 ha fiz. oraz liczbę ha przel. ogółem 2,6383, a także liczbę ha przel. do opodatkowania 1,1110). Tymczasem w decyzji za rok 2020 jeśli chodzi o podatek rolny przyjęto powierzchnię gruntów gospodarstw rolnych w ha fiz. ogółem 1,0074, w tym grunty własne w miejscowości K. o powierzchni fiz. 0,8601 ha oraz grunty własne w miejscowości S. o powierzchni fiz. 0,1473 ha. Wskazano, że liczba ha przeliczeniowych wyniosła 0,2809, a liczba ha przeliczeniowych do opodatkowania wyniosła ogółem 0,00 ha. Tym samym ustalenia za rok 2020 są w podatku rolnym zupełnie inne niż w roku 2012, do których odwołuje się organ odwoławczy. Również przyjęta podstawa opodatkowania w podatku od nieruchomości znacząco różni się od podstawy ustalonej w roku 2012. Jak wynika z decyzji dotyczącej roku 2012 stawką od budynków lub ich części mieszkalnych opodatkowano razem 702,01 m2 podczas gdy w zaskarżonej decyzji za rok 2020 powierzchnia ta wyniosła 497,78 m2 Różna jest także w decyzjach za 2012 i decyzji za rok 2020 powierzchnia określona jako "działalność gospodarcza". Jest ona wskazywana bądź to jako 70,71 m2 bądź to jako 70,70 m2. Inne są też ustalenia co do powierzchni określonej jako "inne pomieszczenia". W decyzji za 2012 rok wynosi ona 334,26 m2 gdy w zaskarżonej decyzji za rok 2020 powierzchnia ta wyniosła 322 m2. Wskazać też trzeba, że decyzja za rok 2012 zawiera pozycję "nieużytki" określoną na 1815 m2 natomiast decyzja za rok 2020 zawiera również powierzchnię 1.815 m2 określoną jako "grunty pozostałe", ale zawiera dodatkowo nie znajdującą się w decyzji za rok 2012 inną pozycję, określoną jako "grunty pozostałe" o powierzchni 621 m2. Już same powyższe rozbieżności powodują iż zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie mogą pozostać w obrocie prawnym. W istocie bowiem nie wynika z nich, dlaczego przyjęto wskazane podstawy opodatkowania. Wyjaśnienie, iż ich podstawą jest kontrola podatkowa przeprowadzona 8 lat wcześniej i to dokonane dopiero w decyzji odwoławczej, a nadto wobec wskazanych wyżej sprzeczności nie odnajdujące odzwierciedlenia w treści decyzji, nie może spowodować uznania zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej za prawidłowe. Tym bardziej ustalenia kontroli z 2012 r. dotyczące choćby faktu prowadzenia działalności na opodatkowanej nieruchomości, nie mogą stanowić przesłanki do przyjęcia, iż na danej nieruchomości w 2020 r. nadal była ta działalność prowadzona, wobec faktu iż Strona temu zaprzecza, a matka Skarżącego, która w 2012 roku prowadziła działalność na wskazanej nieruchomości w roku 2017 zmarła. Nie ma przy tym znaczenia, iż Skarżący jest przedsiębiorcą. Sam fakt prowadzenia przez niego działalności nie oznacza automatycznie, iż jego nieruchomość, bez zbadania związku z prowadzoną działalnością w 2020 r. winna być opodatkowana jako związana z działalnością gospodarczą. Sąd zauważa nadto, iż nieprawdziwe i częściowo gołosłowne są twierdzenia organu I instancji zawarte w stanowisku do odwołania, iż podatek za 2020 rok został naliczony o te same powierzchnie co w latach 2011-2019. Jak bowiem ustalił Sąd powierzchnie te w 2020 roku różnią się od znajdujących się w aktach sprawy powierzchni, ustalonych w decyzjach za lata 2011-2012, zaś decyzji za lata 2013-2019 nie ma w aktach sprawy. Tym samym wobec braków w materiale dowodowym sprawy, Sąd nie jest w stanie skontrolować czy stan faktyczny ustalony w decyzji za 2019 rok różni się od stanu faktycznego ustalonego za rok 2020. Na pewno zaś różni się od stanu faktycznego za rok 2012 do którego odwołuje się SKO. Nieweryfikowalne jest też, wobec braku powyższych decyzji, stwierdzenie iż Skarżący nie wnosił do nich żadnych zastrzeżeń. Materiał dowodowy został zgromadzony w aktach sprawy w sposób wybiórczy nie pozwalający na weryfikację wydanych rozstrzygnięć. Niezależnie od powyższego Sąd podkreśla, iż wyjaśnienie motywów decyzji winno znaleźć się w jej uzasadnieniu, co wynika z art. 210 O.p. nie może tego zastępować stanowisko organu w sprawie odwołania czy inne pisma. Reasumując, organy w sprawie nie zgromadziły materiału dowodowego pozwalającego na wydanie decyzji w sprawie, decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia, zaś decyzja organu odwoławczego w uzasadnieniu odwołuje się do ustaleń poczynionych w roku 2012 i będących podstawą wydania decyzji za poprzednie lata, które to ustalenia różnią się od dokonanych w zaskarżonej decyzji. Organy nie poczyniły nadto własnych ustaleń co do związku z prowadzeniem działalności na opodatkowanych nieruchomościach w 2020 jak i stanu technicznego nieruchomości w 2020 roku. Sąd zaś wobec braków w aktach sprawy nie miał podstaw by uznać, iż organ miał powody by przyjąć, że stan faktyczny pozostał niezmieniony od wydania decyzji za poprzedni rok podatkowy, której brak w aktach sprawy, a także czy w związku z tym w sprawie miał zastosowanie wyjątek z art. 200 § 2 pkt 1 O.p. Tym samym organy naruszyły zasady postępowania wyrażone w art 121 § 1, art. 122, art. 124 O.p. jak i zasady prowadzenia postępowania dowodowego wyrażone w art. 187 § 1 i 191 O.p., a nadto nie sprostały wymogom dotyczącym zasad sporządzania uzasadnienia decyzji zawartym w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art.135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Ponownie rozpoznając sprawę organ zbierze w aktach sprawy całość materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego Strony. Organ wyjaśni z powołaniem na właściwe dowody przyjętą powierzchnię gruntów i budynków podlegającą opodatkowaniu, nadto dokona ustaleń co do związku opodatkowanych nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej w 2020 r. jak i stanu technicznego kwestionowanych budynków w roku 2020. Dokonane ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które powinno zostać sporządzone stosownie do wymogów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.