I SA/Sz 37/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA - Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K.- organu prowadzącego Prywatną Szkołę Policealną "E." w C. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 37/17 w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach w sprawie ze skargi J. K.- organu prowadzącego Prywatną Szkołę Policealną "E." w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2013 r., 2014 r., 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę p o s t a n a w i a: odmówić sprostowania wyroku.

Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 37/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w pkt 3. orzekł o zasądzeniu od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej J. K. - organu prowadzącego Prywatną Szkołę Policealną "E." w C., kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 19 października 2017 r., skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o sprostowanie ww. wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach, poprzez wskazanie kwoty [...] zł zamiast [...] zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że WSA w Szczecinie wskutek omyłki, nie zasądził w sposób prawidłowy od SKO w K. na rzecz skarżącego, tytułem zwrotu kosztów postępowania kwoty [...] zł, na którą składają się: wynagrodzenie pełnomocnika [...] zł, część uiszczonego wpisu [...] zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa [...] zł, liczonych od kwoty [...] zł w części uwzględniającej skargę, a nieprawidłową kwotę [...] zł, co sam Sąd wskazał na końcu uzasadnienia wyroku, przyznając się do oczywistego błędu. Równocześnie skarżący wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, zaskarżając także rozstrzygnięcie o kosztach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zw. dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Jednocześnie podkreślić należy, iż nie może ona prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Wobec powyższego, przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12). W niniejszej sprawie, złożony przez skarżącego wniosek dąży do zmiany rozstrzygnięcia Sądu w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego i nawet jeśli jest on uzasadniony, rozstrzygnięcie to, nie może zostać wyeliminowane w drodze sprostowania orzeczenia. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, sprostowanie wyroku w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. można stosować wyłącznie wówczas, gdy zasądzona przez sąd kwota jest wynikiem nieprawidłowej operacji arytmetycznej (błąd rachunkowy), a nie wtedy, gdy sąd nie zauważa pewnych wydatków, błędnie je wylicza czy pomija. Wysokość zaskarżonych kosztów skarżący może kwestionować wnosząc środek odwoławczy zarówno co do istoty sprawy, jak i ten, który dotyczy jedynie kosztów postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 697/08, 2 października 2009 r., sygn. akt II OZ 818/09, 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10 oraz 16 listopada 2015 r., sygn. akt I FZ 463/15), co w niniejszej sprawie skarżący uczynił, wnosząc pismem z dnia 19 października 2017 r., skargę kasacyjną. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.