I SA/Sz 1488/13

Dnia 28 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi Z. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości w podatku od osób prawnych za 2008 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi P. B. wynagrodzenie w kwocie [...] zł ([...] złotych), powiększone o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawie.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Z. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości w podatku od osób prawnych za 2008 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 14 maja 2014 r. sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, a Okręgowa Rada Adwokacka w S. wyznaczyła do prowadzenia sprawy skarżącego adwokata P. B. Pismem z dnia 12 sierpnia 2014 r. adwokat P. B. złożył do sądu opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie wraz z wnioskiem o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, wskazując jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone przez stronę zarówno w całości, jak i w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwana: "p.p.s.a."), wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461). Stosownie do regulacji § 19 ww. rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż [...] zł. W sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia wynosi [...] zł, zatem wynagrodzenie należne adwokatowi za dokonaną czynność wynosi [...] zł (50% z kwoty [...] zł). Mając na uwadze powyższe uregulowania sąd przyznał adwokatowi P.B. za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynagrodzenie w wysokości [...] zł, które zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o należny podatek od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.