I SA/Sz 1347/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Gminy K. kwotę [...] ([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 8.09.2014 r., znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. u z dnia 18.06.2014 r., znak: [...] określającą G. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2008r. kwocie [...]zł Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu 30.12.2013 r. G. K. złożyła w Urzędzie Skarbowym w K. u m. in. korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za grudzień 2008 r. wykazując kwotę nabyć wartości netto w wysokości [...] zł i podatek naliczony w kwocie [...] zł i kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł. Wraz z powyższą korektą deklaracji złożono wniosek o dokonanie zwrotu podatku, zawierający jednocześnie wyjaśnienie przyczyn jej złożenia, z którego wynika, iż uwzględniono podatek naliczony przy nabyciach związanych z budową C. w D. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. u, w dniach od 8.01. do 7.02.2014r., przeprowadził kontrolę podatkową. Kontrolujący stwierdzili, iż G. - w związku z tym, iż nie wykorzystywała dokonanych w 2008 r. i w 2009 r. nabyć do czynności opodatkowanych (przedmiotowa infrastruktura została przekazana nieodpłatnie zakładowi budżetowemu) - nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony podatek od towarów i usług przy nabywanych w związku z przedmiotową inwestycją usługach między innymi w rozliczeniu za grudzień 2008 r. o kwotę [...]zł. Efektem powyższego było uznanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. u w protokole kontroli podatkowej, stanowiącym jednocześnie protokół badania ksiąg, ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. za wadliwą w części zawyżenia wartości netto o kwotę 1[...] zł i podatku naliczonego o kwotę [...] zł. W związku z poczynionymi ustaleniami - w toku kontroli podatkowej - postanowieniem z dnia 24.01.2014 r., znak: [...] (doręczonym tego samego dnia) na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej "u.p.t.u.", organ podatkowy przedłużył termin dokonania zwrotu wykazanych w korektach deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym - między innymi za grudzień 2008 r. - do dnia zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Podatnik wniósł zastrzeżenia do protokołu kontroli podatkowej: - nie zgodził się ze stanowiskiem, zgodnie z którym G. nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych w grudniu 2008 r. ponieważ termin do złożenia deklaracji dla podatku od towarów i usług za ten okres rozliczeniowy upływał dnia 25.01.2009 r., w związku z czym - na podstawie art. 86 ust. 13 ustawy -przedmiotowego prawa nie należy kwestionować, - za nieprawidłowe uznał stanowisko, w myśl którego G. nie dysponowała prawem do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych w poszczególnych miesiącach 2009 r., gdyż narusza ono przepis art. 86 ust. 1 ustawy (nabycia dokonane przez G., a służące czynnościom opodatkowanym, wykonanym przez T. w K. u, działający jako zakład budżetowy G., będący co prawda odrębnie zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, ale funkcjonujący w jej imieniu i na jej rzecz, zatem de facto kontynuujący działalność G.) i stoi w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zbliżonych sprawach (podatek naliczony, związany z czynnościami przygotowawczymi polegającymi na realizacji przez G. inwestycji następnie przekazanej zakładowi budżetowemu, dokonującemu czynności opodatkowanych, którym nabycia te służyły), jak również z orzecznictwem polskich sądów administracyjnych w analogicznych stanach faktycznych (G. przysługuje prawo do odliczenia podatku od towarów i usług w związku z nabyciami inwestycyjnymi, których efektem jest prowadzenie działalności przez gminną jednostkę organizacyjną). Pismem z dnia 4.03.2014 r. (doręczonym tego samego dnia), po rozpatrzeniu powyższych wyjaśnień, kontrolujący zawiadomili G. o sposobie ich załatwienia, tj. o nieuwzględnieniu zgłoszonych zastrzeżeń. Wskutek stwierdzonych podczas kontroli podatkowej nieprawidłowości, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. u - postanowieniem z dnia 27.03.2014 r., znak: [...] doręczonym w dniu 31.03.2014 r. - wszczął wobec G. postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. Dalej organ wskazał, że w przedłożonym organowi podatkowemu rejestrze zakupów za grudzień 2008 r. G. K. wykazała nabycia udokumentowane fakturami VAT, które otrzymała w miesiącu grudzień 2008 r., w których nabywcą jest U. w K. łącznie o wartości netto w wysokości [...] zł i podatek naliczony w kwocie [...] zł. Organ wskazał, że kwoty te zgodne są z kwotami wykazanymi w złożonej korekcie deklaracji dla podatku od towarów i usług za ten okres rozliczeniowy. Mając na względzie treść przepisów art. 86 ust. 1, ust. 10, ust. 11 i ust. 13 u.p.t.u. organ pierwszej instancji stwierdził, że korekty deklaracji można dokonać w ściśle określonym terminie. Co do zasady G. K. przysługiwało prawo do złożenia korekty deklaracji VAT-7 za grudzień 2008 r. zwiększającej podatek naliczony w terminie zawitym do dnia 31.12.2012 r. Natomiast przedmiotowa korekta została złożona niemal rok później w dniu 30.12.2013 r. Organ stwierdził też, że wbrew twierdzeniu G. nie termin złożenia deklaracji podatkowej, ale termin otrzymania faktury z wykazanym podatkiem naliczonym decyduje o prawie do obniżenia podatku należnego. I to właśnie ten termin determinuje końcowy okres rozliczeniowy, w którym mija pięcioletni okres do korygowania kwoty podatku naliczonego, wynikającej z nierozliczonych wcześniej faktur VAT. Zaznaczył przy tym, że ograniczenie czasowe do dokonania tej korekty nie narusza zasady neutralności, będącej elementarną zasadą w podatku od towarów i usług, nakazującą zapewnienie podatnikowi możliwości odzyskania podatku naliczonego, związanego z jego działalnością opodatkowaną. Mając powyższe na uwadze decyzją z dnia 18.06.2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. u określił zobowiązanie podatkowe za grudzień 2008 r. Organ pierwszej instancji wskazał także, że wyliczenie to odpowiada wartościom wykazanym przez K. w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za grudzień 2008 r. złożonej dnia 16.01.2009 r. Zobowiązanie podatkowe wykazane w deklaracji złożonej dnia 16.01.2009 r. zostało zapłacone dnia 29.01.2009 r. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. u G. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na fakt, że organ pierwszej instancji podczas prowadzonego postępowania w ogóle nie analizował merytorycznych okoliczności sprawy związanych z prawem do odliczenia podatku naliczonego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 86 ust. 1 w związku z ust. 10 pkt 1 i ust. 13 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w momencie złożenia korekty deklaracji VAT-7 za grudzień 2008 r., tj. 30.12.2013 r., poprzez błędne stwierdzenie, że G. nie przysługuje prawo do wykazania podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług dotyczących budowy C. w D. ze względu na upływ pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 86 ust. 13 ustawy, pomimo tego, że korekta deklaracji została złożona w terminie wynikającym z tego przepisu. Z uwagi na fakt, że G. złożyła deklarację VAT-7 za grudzień 2008 r. w styczniu 2009 r. termin wskazany w art. 86 ust. 13 ustawy powinien być liczony od początku 2009 r. - art. 122 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.z 2012 r., poz. 749), poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia zasadności zwrotu podatku naliczonego wykazanego w złożonej korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2008 r. z uwagi na błędne uznanie, że G. nie jest uprawniona do korygowania tej deklaracji; - art. 21 § 1 pkt 3 O.p. poprzez uznanie, że kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należny za grudzień 2008 r. jest inna niż wykazana w korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2008 r., a w konsekwencji, że konieczne jest wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za ten okres rozliczeniowy. Jednocześnie zaznaczył, że gdyby organ I instancji rozpatrzył merytorycznie niniejszą sprawę to musiałby przyznać G. prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z wydatkami na inwestycję mającą związek z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług dokonywanymi przez zakład budżetowy - T. w K. u a następnie przez gminną jednostkę budżetową –T. w D. Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu odwołania, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. u decyzją z dnia 8.09.2014 r., utrzymał ją w mocy podzielając ocenę faktyczną i prawną w niej zawartą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10.10.2014 r. G. K. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. u i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów: - art 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 10 pkt 1 i ust. 13 u.p.t.u., poprzez błędne stwierdzenie, że G. nie przysługuje prawo do wykazania w złożonej 30.12.2013 r. korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2008 r. podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług dotyczących budowy C. w D. ze względu na upływ pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 86 ust. 13 ustawy, pomimo tego, że korekta deklaracji została złożona w terminie wynikającym z tego przepisu; - art. 122 O.p., poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia zasadności zwrotu podatku naliczonego wykazanego w złożonej korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2008 r. z uwagi na błędne uznanie, że G. nie jest uprawniona do korygowania tej deklaracji. Według strony przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest wykładnia art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 10 pkt 1 i ust. 13 u.p.t.u., tj. stwierdzenie, czy G. miała prawo do wykazania w złożonej 30.12.2013 r. korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2008r. podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług dotyczących budowy C. w D. Zdaniem G., Dyrektor Izby Skarbowej w S. niezasadnie podzielił stanowisko przedstawione przez organ podatkowy I instancji i stwierdził, że G. nie przysługuje prawo do wykazania w złożonej 30.12.2013 r. korekcie deklaracji VAT-7 za grudzień 2008 r. podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług dotyczących budowy C. w D., a w konsekwencji niezasadnie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. u, która błędnie określała zobowiązanie podatkowe G. w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. w kwocie [...]zł. Podkreśla, że zasadne jest uznanie, że G. była uprawniona do dokonania korekty deklaracji VAT-7 za grudzień 2008 r. i uwzględnienia podatku naliczonego z faktur VAT otrzymanych w grudniu 2008 r., przy czym wniosek ten, jej zdaniem, wynika z literalnego brzmienia art. 86 ust. 13 w związku z art. 86 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. albowiem językowa wykładnia przepisów prawa (w tym w sposób szczególny - prawa podatkowego) powinna znaleźć zastosowanie przed innymi, znanymi i możliwymi do zastosowania metodami wykładni. Podaje, że w doktrynie prawa podatkowego panuje pogląd, iż odstępstwo od rezultatów wykładni językowej jest wykluczone w sytuacji, gdyby wykładnia inna niż językowa była niekorzystna dla podatnika. Pogląd taki uzasadniony jest tym, że adresat norm prawnych wynikających z przepisów prawa podatkowego styka się przede wszystkim z tekstem przepisu i ma prawo oczekiwać, że wiążą go normy wynikające z językowego znaczenia tego tekstu. Zwraca przy tym uwagę na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 13.07.2009 r., sygn. akt IFPS 3/09. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi z argumentacją jak w rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga jest zasadna choć z innych niż wskazane w niej przyczyny. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie 30.12.2013 r. G. wystąpiła wnioskiem o dokonanie zwrotu podatku naliczonego składają jednocześnie korektę deklaracji wraz z wyjaśnieniem przyczyn korekty. Organ w dniach 8.01.2014 r. do 7.02.2014 r. przeprowadził kontrolę podatkową a następnie dnia 27.03.2014 r. postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. Decyzją z dnia 18.06.2014 r. organ określił zobowiązanie podatkowe w kwocie wynikającej z deklaracji złożonej dnia 16.01.2009 r. za miesiąc grudzień 2008 r., w kwocie uiszczonej 29.01.2009 r. Zaakcentowania zatem wymaga, że w istocie ocena w niniejszej spawie sprowadza się do analizy relacji między postępowaniem w sprawie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego a postępowaniem zainicjowanym wnioskiem podatnika o stwierdzenie nadpłaty, wraz z którym podatnik składa korektę deklaracji podatkowej. A w zasadzie do rozstrzygnięcia, czy w związku ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji podatkowej zasadne było wszczynanie przez organ z urzędu odrębnego postępowania w kwestii określenia wysokości zobowiązania podatkowego, czy kwestia ta winna być rozstrzygnięta wyłącznie w decyzji dotyczącej nadpłaty. Przedstawione wyżej zagadnienie prawne było przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13 (uchwała jest dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zgodnie z tezą przyjętą w tej uchwale, w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 O.p., organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy. W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że postępowanie o stwierdzenie nadpłaty wszczynane jest na wniosek, który wyznacza zakres i przedmiot postępowania, w którym jest rozpoznawany; intencją wnioskodawcy nie musi być zawsze kontrola i weryfikacja w zakresie całości samoobliczenia podatku za dany okres podatkowy, a tylko stwierdzenie nadpłaty z tytułu i na podstawie określonych – podatkowo istotnych ‒ okoliczności, na które we wniosku i związanej z nim deklaracji się powołuje. Nadpłata podatku nie musi w każdym przypadku wynikać z błędnej subsumcji czynności podlegających opodatkowaniu pod określone przepisy prawa, może być, na przykład, tylko wynikiem błędnego wyliczenia podatku, czy też nieprawidłowego wypełnienia deklaracji podatkowej, co niewątpliwie nie wymaga przeprowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Sąd całkowicie podziela stanowisko prawne przyjęte w/w uchwale. Rozstrzygany w niniejszej sprawie spór podatnika z organem zaistniał w całkowicie niespornym stanie faktycznym i dotyczył wyłącznie kwestii prawnej tj. terminu do odliczenia podatku naliczonego przewidzianego w art. 86 ust. 13 u.p.t.u. W rozpoznawanej sprawie podstawą prawną roszczenia o nadpłatę i przedmiotem sporu prawnego w sprawie były bowiem: ocena prawna ustanowienia, obowiązywania i zgodności z prawem unijnym przepisów statuujących prawo do odliczenia podatku naliczonego Skarżącego podatnika. Zważywszy na treść uchwały sygn. II FPS 5/13 zakres sporu o prawo nie wymagał w żadnym razie wszczęcia odrębnego postępowania w kwestii określenia podatnikowi prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu nie była konieczne przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Organ dysponował niespornym stanem faktycznym i jego działania, a co zatem idzie i rozstrzygnięcie, ograniczało się do analizy stanu prawnego. Organy były w pełni uprawnione do rozstrzygnięcia tego prawnego sporu z podatnikiem wyłącznie w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W konsekwencji postępowanie, mające za przedmiot określenie podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego, należy w tych okolicznościach ocenić jako zbędne i powinno ono zostać umorzone. Wyłącznie decyzje w kwestii żądania stwierdzenia nadpłaty zakończyć powinny prawny spór o prawo do odliczenia podatku naliczonego. Złożenie przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty powoduje wszczęcie postępowania podatkowego, którego ramy zakreśla żądanie wniosku. Organ podatkowy w postępowaniu toczącym się na wniosek nie tylko nie ma obowiązku, ale też i prawa do określenia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 O.p. Jeżeli stwierdzi w toku tego postępowania, że zobowiązanie zostało określone przez podatnika w pierwotnej deklaracji w nieprawidłowej wysokości, wówczas powinien wszcząć odrębne postępowanie w przedmiocie określenia tego zobowiązania. Jeżeli natomiast postępowanie zmierzające do stwierdzenia nadpłaty nie wskazuje (tak jak w rozpatrywanych przypadkach) na istnienie podstaw do zakwestionowania obliczenia zobowiązania przez podatnika, a jedynie jego żądanie stwierdzenia nadpłaty jest niezasadne, organ winien ograniczyć się do odmowy stwierdzenia nadpłaty. Wystąpienie o nadpłatę i rozstrzygnięcie o nadpłacie mogą być uzasadnione tylko konkretnie określonymi jednostkowymi zdarzeniami okresu podatkowego oraz równie indywidualną ich oceną na podstawie obowiązującego prawa, co niewątpliwie nie wymaga zbadania i oceny prawnej wszystkich działań i zaniechań okresu podatkowego, w którego skład wchodzą. W takich przypadkach obligatoryjne wszczynanie i prowadzenie postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego przed rozstrzygnięciem w przedmiocie nadpłaty podatku nie jest potrzebne. Prowadziłoby też do zbędnego zaangażowania zainteresowanego w różne postępowania prawne i powodowało związane z nimi koszty, a przede wszystkim odwlekało czas merytorycznego rozstrzygnięcia o nadpłacie, możliwego bez przeprowadzenia i rozstrzygnięcia w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (zob. wyroki NSA z dnia 24 września 2014 r. o sygn. II FSK 212/12, II FSK 845/12, II FSK 496/14, II FSK 689/14, II FSK 1250/12, II FSK 504/12 oraz II FSK 495/14, II FSK 2392/14, II FSK 2625/12 – wyroki są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ponadto mając na uwadze, że zobowiązanie podatkowe zadeklarowane za grudzień 2008 r. przez podatnika w deklaracji z dnia 16.01.2009 r. zostało zadeklarowane w prawidłowej wysokości, na co wskazał także organ podatkowy w decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r., organy dopuściły się naruszenia art. 21 § 3 O.p. (odpowiednio art. 99 ust. 12 u.p.t.u.) W myśl § 2 tego artykułu, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Ten ostatni przepis stanowi zaś, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku (pierwsza podstawa do określania zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy), nie złożył deklaracji (druga podstawa do określania zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy) albo, że wysokość zobowiązania jest inna niż wykazana w deklaracji (trzecia podstawa do określania zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy), organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa inną wysokość zobowiązania podatkowego. Żadna z przywołanych podstaw do orzekania przez organ o kwocie zobowiązania podatkowego nie zaistniała w niniejszej sprawie. Ponadto decyzja organu stoi w oczywistej opozycji do art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa przez zapłatę. Nie ulega wątpliwości, że zobowiązanie podatkowe wygaśnie w całości tylko wówczas, gdy podatnik wpłaci podatek w takiej samej kwocie jaka wynika ze zobowiązania podatkowego powstałego z mocy prawa (czyli w prawidłowej wysokości). W takiej sytuacji zobowiązanie podatkowe przestaje istnieć. W rozstrzyganej sprawie organy podatkowe orzekły zatem o wysokości zobowiązania podatkowego – w takiej wysokości jaka wynika z mocy prawa; i to w kwocie zadeklarowanej przez podatnika w deklaracji z 16.01.2009 r.; zapłaconej dnia 29.01.2009 r. przez Skarżącą - jak wskazał organ. Oznacza to, że kwota zobowiązania zadeklarowana przez podatnika w wysokości wynikającej z deklaracji złożonej dnia 16.01.2009 r. była kwotą zobowiązania podatkowego wynikającą z mocy prawa czyli w prawidłowej wysokości i wygasła przez zapłatę. Wobec braku podstaw w okolicznościach niniejszej sprawy do wszczynania postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania postępowania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r., odnoszenie się do zarzutów skargi odnośnie zakwestionowanego prawa do odliczenia podatku naliczonego w ramach zaskarżonej decyzji stało się bezzasadne. Mając powyższe na uwadze należało uchylić zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. u. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono po myśli art. 152 p.p.s.a. o kosztach postępowania stosownie do art. 200 p.p.s.a. i § 6 pkt 7 w zw. z 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).