I SA/Sz 1000/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy trwający od 01.04.2010 r. do 31.03.2011 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. (dalej: "organ podatkowy"), decyzją z dnia [...]r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Sz. z dnia [...] r. nr [...], którą określono [...] Spółce Akcyjnej z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca") zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy trwający od 01.04.2010 r. do 31.03.2011 r. w kwocie [...] zł. Powyższą decyzję organu podatkowego, zawierającą pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, doręczono pełnomocnikowi Skarżącej za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (dalej: "ePUAP"), w dniu 29 lipca 2016 r. (k. 46 akt odwoławczych). Pismem z 26 sierpnia 2016 r. pełnomocnik Skarżącej złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. decyzję z dnia [...] r. Powołaną skargę pełnomocnik nadał do organu podatkowego za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 29 sierpnia 2016 r. Skarga ta została wydrukowana przez upoważnionego pracownika organu w dniu 30 sierpnia 2016 r. o godz. 08:15 i w tej samej dacie jej wpływ odnotowano we właściwej ewidencji prowadzonej w organie - pod numerem [...] (k. 42-43 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, skuteczne doręczenie Skarżącej zaskarżonej decyzji wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi, nastąpiło w dniu 29 lipca 2016 r. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 28 sierpnia 2016 r., który przypadał na niedzielę, tak więc stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., ostatnim dniem do wniesienia skargi był 29 sierpnia 2016 r. (poniedziałek), w którym pełnomocnik Skarżącej wysłał skargę drogą elektroniczną. W aktualnym stanie prawnym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym - z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. - nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma, jak uczynił to pełnomocnik Skarżącej, opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym, w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Stanowisko to wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13 (LEX nr 1459207). W orzecznictwie sądowym wskazuje się także, że w takiej sytuacji najwcześniejszą datą, w której pismo nadane drogą elektroniczną może być uznane za wniesione do sądu, jest data jego wydrukowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt I OZ 268/16, LEX nr 2036287; z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1035/15, LEX nr 1813409; z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt I OZ 884/14, LEX nr 1529147). Wówczas dopiero pismo uzyskuje wymiar materialny, a więc przyjmuje cechy pisma tradycyjnego. Wykonany wydruk należy, jako pismo wpływające do sądu, oznakować pieczęcią (tzw. prezentatą) oraz podpisem pracownika przyjmującego pismo, ze wskazaniem sądu, daty i godziny wpływu oraz liczby załączników. Miarodajny jest zatem rzeczywisty czas wydrukowania, gdyż wtedy zapis elektroniczny uzyskuje swą zmaterializowaną tradycyjną, papierową formę (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt III CZP 9/12, LEX nr 1162620). W rozpoznawanej sprawie, skardze złożonej za pośrednictwem platformy ePUAP, wymiar materialny nadany został w dniu 30 sierpnia 2016 r., gdyż w tym dniu skarga została wydrukowana i oznakowana przez pracownika organu. Należy zatem przyjąć, że w tym dniu skarga została wniesiona do Sądu, co oznacza, że czynność ta nastąpiła z uchybieniem ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.