I SA/Rz 911/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu TS od postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 października 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi TS na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] września 2016 r. nr [.] w przedmiocie skargi na czynność organu egzekucyjnego - p o s t a n a w i a - utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2017 r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku TS, odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. I SA/Rz 911/16 o odmowie przyznania prawa pomocy. Uznał, że od czasu poprzedniego rozpoznania wniosków o prawo pomocy, tj. 6 czerwca 2017 r., względnie 11 stycznia 2017 r., w sytuacji materialno-bytowej wnioskodawcy nie nastąpiły istotne zmiany, o których mowa w art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", które uzasadniałyby zmianę dotychczas wydanego orzeczenia. Referendarz ustalił, że obecna sytuacja wnioskodawcy nie różni się od deklarowanej poprzednio już dwukrotnie w niniejszej sprawie. Jego dochód w dalszym ciągu wynosi 3300 zł i nie wiadomo niemal nic, na jakie cele jest on przeznaczany. Z kwoty tej wnioskodawcy ma jednak, według oświadczenia, pozostawać 150 zł, co powinno pozwolić na pewne oszczędności. W tych okolicznościach nie można było w ocenie referendarza uznać wnioskodawcy za osobę ubogą, która nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, albo że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Z zachowaniem ustawowego terminu od tego orzeczenia wnioskodawca wniósł sprzeciw, w którym oświadczył, że podtrzymuje wszystkie wnioski i wyjaśnienia złożone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na brak odniesienia się przez TS do argumentacji zawartej w zaskarżonym postanowieniu poddanie go kontroli instancyjnej było utrudnione. Biorąc jednak pod uwagę, że rozpoznawany obecnie wniosek jest już trzecim zgłoszonym w toku tej sprawy, prawidłowo referendarz przyjął, że należało go ocenić przez pryzmat nie tylko art. 246 § 1 p.p.s.a., ale również art. 165 tej ustawy. Wnioskodawca powinien zatem ujawnić takie dane o swojej sytuacji materialno-bytowej, które przemawiałby za uznaniem, że od poprzednio zgłoszonego wniosku nastąpiły w niej takie zmiany, które uzasadniałyby korzystną dla niego zmianę dotychczasowych orzeczeń wydanych w przedmiocie prawa pomocy. Tymczasem wnioskodawca nie podniósł jakiegokolwiek argumentu, który podważyłby ocenę wyrażoną przez referendarza. Poza dochodem nie ujawnia niczego o swoich warunkach bytowych i wydatkach, nie wykazuje deklarowanego deficytu budżetowego, co nie powinno przekraczać jego możliwości, np. poprzez przedstawienie kopii regulowanych rachunków. Zadeklarowany dochód nie pozwala natomiast uznać go zaś za osobę ubogą, której należałoby przyznać prawo pomocy chociażby w części. Ubiegając się o prawo pomocy w zakresie całkowitym powinien zaś wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakikolwiek postępowania. Okoliczności tych jednak w żaden sposób nie wykazał pomimo, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na nim, ponieważ to jemu najlepiej znana jest aktualna sytuacja materialno-bytowa oraz zdolności płatnicze. Podniesione w sprzeciwie argumenty nie odnosiły się zaś do kwestii materialno-bytowych. Nie podważono zatem prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego, orzekając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy.