I SA/Rz 691/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. w D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 13 września 2022 r. nr 1801-IER.7010.8.2022 w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia - postanawia - odrzucić skargę.

S. w D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA) skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 13 września 2022 r. nr 1801-IER.7010.8.2022, w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia. Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2022 r., Przewodniczący Wydziału I WSA wezwał skarżącego, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało wysłane na adres syndyka wskazany w skardze ul. [...], [...]. Pomimo dwukrotnego awizowania nie zostało ono odebrane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W myśl zaś art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wezwanie skierowane do skarżącego należało uznać za skutecznie doręczone, w trybie art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a, sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Stosownie zaś do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 art. 73 p.p.s.a). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 art. 73 p.p.s.a.) Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie czternastu dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo). Sąd ustalił, że w niniejszej sprawie doręczenia dokonano pod adres wskazany przez skarżącego, z zachowaniem wymogów wynikających z cyt. wyżej przepisu art. 73 p.p.s.a., w tym po dwukrotnym awizowaniu przesyłki (dnia 22 i 30 listopada 2022 r.). Sąd przyjął, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi została skutecznie doręczona w dniu 6 grudnia 2022 r. Siedmiodniowy termin do wykonania przez skarżącego czynności wynikającej z zawartego w niej wezwania rozpoczął zatem bieg w dniu 7 grudnia 2022 r. i upłynął z dniem 13 grudnia 2022 r. Wpis od skargi nie został uiszczony. W związku z powyższym, Sąd, kierując się treścią art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.