I SA/Rz 675/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędzia WSA Piotr Popek / spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Muzeum [...] na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu pn. "Remont budynku oranżerii oraz montaż kompleksowych systemów alarmowych we wszystkich zabytkowych obiektach znajdujących się na terenie parku w [...] wraz z oświetleniem zewnętrznym" oddala skargę.

Przedmiotem skargi "A" (dalej: wnioskodawca/Skarżący) jest uchwała Zarządu Województwa jako Instytucji Zarządzającej (dalej: organ/IZ RPO) z dnia [...] września 2017 r. nr [...] o nie uwzględnieniu protestu wnioskodawcy od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie w zakresie kryterium merytorycznego dopuszczającego specyficznego nr 2 - Wpływ projektu na tworzenie miejsc pracy. Wnioskodawca, w ramach programu operacyjnego Regionalny Program Operacyjny Województwa na lata 2014 – 2020 oś priorytetowa IV Ochrona środowiska naturalnego i dziedzictwa kulturowego, działania 4.4 Kultura w dniu [...] listopada 2016 r. złożył wniosek o dofinansowanie projektu pn.[...]. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Skarżący, zgodnie z sugestią Zespołu ds. oceny merytorycznej Komisji Oceny Projektów (KOP) powołanego do oceny wniosków o dofinansowanie w ramach przedmiotowego konkursu, został wezwany przez organ do wskazania, gdzie w studium wykonalności wykazano wpływ projektu na tworzenie miejsc pracy. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] Zarząd Województwa poinformował Skarżącego, że w/w wniosek został oceniony negatywnie na etapie oceny merytorycznej, bowiem nie spełnił kryterium merytorycznego dopuszczającego specyficznego nr 2 - Wpływ projektu na tworzenie miejsc pracy. W wyniku oceny merytorycznej na podstawie opinii 2 ekspertów stwierdzono, że wnioskodawca w treści załącznika nr 1 do wniosku, w rozdziale 5.5, nie odniósł się do kwestii wpływu projektu na tworzenie miejsc pracy. W odpowiedzi na wezwanie wskazał zaś te fragmenty w studium wykonalności, gdzie dokonano opisu grup odbiorców. W dniu [...] lipca 2017 r. Skarżący złożył protest, w którym podniósł, że nie zgadza się z oceną KOP wskazującą, iż powyższe kryterium merytoryczne dopuszczające nie zostało spełnione i wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku pod kątem spełnienia tego kryterium. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w Studium wykonalności wskazano, że: "[...]". W celach projektu wskazano zaś, że "[...]", co jest wprawdzie opisem kryterium merytoryczno-jakościowym nr 4, niemniej promocja projektu przyczyni się do zwiększenia liczby turystów, co w sposób naturalny przełoży się na wzrost ruchu turystycznego a w konsekwencji mechanizmów rynkowych wzrostu gospodarczego w otoczeniu społeczno-gospodarczym co w konsekwencji wpłynie na tworzenie nowych miejsc pracy. Zdaniem Skarżącego, omyłka pisarska, polegająca na niewłaściwym adresowaniu w zakresie podrozdziałów zapisów dotyczących oddziaływania projektu na tworzenie miejsc pracy - nie może być traktowana jako nie spełnianie kryterium przez projekt, który de facto zawiera w dokumentacji aplikacyjnej przedmiotowe zapisy oraz faktycznie, w obrębie zakresu rzeczowego, obiektywnie dodatnio oddziałuje na lokalne stosunki społeczno-gospodarcze. W dniu [...] września 2017 r. Zarząd Województwa podjął uchwałę Nr [...] o nie uwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu IZ RPO wskazała, że w celu rozpoznania protestu powołała KOP, w skład której wyznaczono dwóch ekspertów, nie zaangażowanych we wcześniejszą ocenę wniosku. Eksperci przeprowadzili ponowną weryfikację wniosku, dokonując jego oceny w zakresie oprotestowanych kryteriów, z uwzględnieniem zarzutów zawartych w proteście i podtrzymali stanowisko dotychczas oceniających, że przedmiotowy wniosek o dofinansowanie nie spełnia spornego kryterium merytorycznego dopuszczającego specyficznego nr 2 - Wpływ projektu na tworzenie miejsc pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną na wstępie uchwałę Zarządu Województwa z dnia [...] września 2017 r. nr [...], Skarżący zarzucił: - naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017r., poz. 1460 z późn.zm., dalej: ustawa wdrożeniowa) poprzez przeprowadzenie oceny protestu w stosunku do projektu Skarżącego w sposób nieprzejrzysty oraz nierzetelny, a to poprzez brak obiektywnych kryteriów oceny dokonanej przez organ obligatoryjnych kryteriów merytorycznych projektu, co wiąże się ze zbyt dużą dozą subiektywności. Wywodząc powyższe oraz ponawiając argumentację podniesiona w proteście, Skarżący wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu o dofinasowanie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów sądowych. Zdaniem Skarżącego dokonana ocena w zakresie wskazanego wyżej kryterium nie uwzględniała wszystkich zapisów umieszczonych w złożonym wniosku o dofinansowanie. Podkreślił, że same zapisy Instrukcji do opracowania studium wykonalności zawierały ogólne wytyczne co do tego, w jaki sposób projekt będzie miał wpływ na tworzenie miejsc pracy w ramach projektu lub w obszarze oddziaływania projektu. W ocenie Skarżącego dokonane przez niego uzupełnienia w pełni wychodzą naprzeciw oczekiwaniom zawartym w Instrukcji, a także powinny zostać uwzględnione jako wystarczające do uznania iż w/w kryterium zostało spełnione. W ocenie skarżącego ocena protestu dokonana przez Instytucję Zarządzającą nie miała charakteru obiektywnego a przeprowadzona została w sposób nieprzejrzysty oraz nierzetelny, a to przez brak obiektywnych kryteriów oceny dokonanej przez organ, bo nie sposób przyjąć, że Skarżący nie wykazał wpływu projektu na zatrudnienie, tworzenie nowych miejsc pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odwołując się do stanowiska zawartego w uzasadnieniu skarżonej uchwały, organ podkreślił, że analiza wskazanych przez Skarżącego miejsc we wniosku, nie wskazuje aby istniały tam zapisy, które mówiłyby o powstaniu nowych miejsc pracy, o których mowa w przedmiotowym kryterium. Zauważyło, że wezwanie IZ RPO dotyczyło tylko i wyłącznie tego, by wnioskodawca wskazał, gdzie w pierwotnej wersji wniosku zawarł informację o nowych miejscach pracy, i bynajmniej nie chodziło o to, aby w wyniku uzupełnień zmieniać przedstawione pierwotne zapisy wniosku i w ten sposób poszerzać informację na temat nowych miejsc pracy, lub tworzyć nowe zapisy na podstawie wezwania. Zmiana taka bowiem byłaby istotną modyfikacją wniosku, skutkującą znacznym polepszeniem sytuacji wnioskodawcy w dalszych etapach oceny, co naruszałoby zasadę równego traktowania wnioskodawców. Jednocześnie IZ RPO , poinformowała, że nie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 66 ust 2 ustawy wdrożeniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem kwestionowana nią kontrola oceny projektu skarżącej nie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Dla przypomnienia regulacji odnoszących się do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016, poz. 217 t.j. - dalej: ustawa wdrożeniowa) w przypadku nie uwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej: p.p.s.a). Według regulacji art. 61 ust. 8 ustawy. w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 64 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie jest prowadzone w oparciu o pewne uniwersalne zasady i reguły, które są zapisane w ustawie wdrożeniowej. Zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 ustawy.). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów (...). Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1 ustawy.), który m.in. określa kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy). Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości przeprowadzonej przez IZ RPO negatywnej oceny merytorycznej projektu objętego wnioskiem o dofinansowanie w zakresie kryterium merytorycznego dopuszczającego nr 2 - Wpływ projektu na tworzenie miejsc pracy. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 37 ust.1 i ust.2 ustawy wdrożeniowej, wybór projektów do dofinansowania powinien odbywać się w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, na podstawie kryteriów wyboru projektów zatwierdzonych przez komitet monitorujący. W myśl art. 44 ustawy wdrożeniowej, oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów, powołana przez właściwą instytucję. Na podstawie art. § 4 i Regulaminu Konkursu dla naboru wniosków o dofinansowanie projektów w ramach osi priorytetowej IV Ochrona środowiska naturalnego i dziedzictwa kulturowego działania 4.4 Kultura Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014 – 2020 nr [...] (dalej: Regulamin konkursu) wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym. Zgodnie z art. 13 pkt 1 i 2 Regulaminu konkursu ocena wniosków dokonywana jest w oparciu o kryteria wyboru projektów zatwierdzone przez Komitet Monitorujący RPO WP 2014 – 2020, stanowiące załączniki nr 7.2 i 8.1 do Regulaminu. Ocena wniosku składa się z etapów: oceny formalnej oraz oceny merytorycznej i dokonywana jest przez KOP: a) ocena formalna dokonywana jest przez KOP - Zespół ds. oceny formalnej. b) ocena merytoryczna dokonywana jest przez KOP - Zespół ds. oceny merytorycznej. Projekt, który został pozytywnie oceniony pod względem formalnym podlega ocenie merytorycznej, a jest ona przeprowadzana przez panel co najmniej 2 ekspertów (§ 14 ust 4 pkt 1 i 2 Regulaminu konkursu). Ocena merytoryczna obejmuje m.in. ocenę jakościową (punktową) projektu (§ 14 ust 4 pkt 5 ppkt c. Regulaminu konkursu). Co istotne, według § 14 ust 4 pkt 7 Regulaminu konkursu brak odniesienia do danego kryterium w pierwotnie złożonym załączniku nr 2 Specyfikacja dotycząca kryteriów oceny merytorycznej jakościowej projektu powoduje przyznanie podczas oceny merytorycznej jakościowej "0 punktów" w jego ramach, jeśli z pierwotnie złożonej (w terminie naboru) pozostałej dokumentacji wniosku nie wynika spełnienie tego kryterium. Z § 14 ust 4 pkt 8 Regulaminu konkursu wynika możliwość w trakcie oceny merytorycznej projektu wystąpienia przez IZ, w przypadku zaistnienia wątpliwości, na wniosek eksperta dokonującego oceny, zwrócenia się do się do wnioskodawcy o złożenie wyjaśnień dotyczących wniosku w terminie 7 dni roboczych od dnia następnego po doręczeniu wezwania. Celem wezwania jest uzyskanie jednoznacznej informacji na temat analizowanego kryterium i weryfikacji okoliczności będących przedmiotem oceny, a wyjaśnienia powinny dotyczyć kwestii poruszonych w zapytaniu. Załącznik 8.1 do Regulaminu konkursu w ramach kryteriów merytorycznych wyboru projektu określa m.in. kryteria merytoryczne dopuszczające specyficzne (I.2): 1. analiza popytu, 2. wpływ projektu na tworzenie miejsc pracy. Według wyjaśnień do kryterium nr 2 w jego ramach badane będzie, czy w treści studium wykonalności przestawiono wpływ projektu na tworzenie nowych miejsc pracy w ramach projektu lub w obszarze oddziaływania projektu. Jak z powyższego wynika, zapisy dotyczące spełnienia przez oceniany projekt przedmiotowego kryterium powinny znaleźć się w studium wykonalności stanowiącym załącznik do wniosku o dofinasowanie. Instrukcja do opracowania studium wykonalności – infrastruktura kultury, stanowiąca załącznik nr 5 Regulaminu konkursu, w podrozdziale 5.5, wskazuje natomiast, że wnioskodawca powinien wykazać, iż w wyniku realizacji inwestycji utworzone zostaną nowe miejsca pracy bezpośrednio u wnioskodawcy lub/i w otoczeniu wspieranej infrastruktury. Należy opisać wpływ projektu na pobudzenie aktywności handlowej, turystycznej, społecznej w obszarze oddziaływania projektu, czy w obiekcie/obiektach (lub jego otoczeniu) będących przedmiotem projektu i w wyniku jego realizacji będzie dostępna dodatkowa infrastruktura (np. kawiarnia, punkt gastronomiczny, plac zabaw dla dzieci, sklep z pamiątkami, księgarnia, czytelnia, sklep muzyczny itp.). Ocenie podlegać będzie czy realizacja projektu ma wpływ na rozwój regionalny oraz rozwój lokalnych centrów rozwoju i związane z tym tworzenie miejsc pracy. Lokalne centra rozwoju to miejscowości skupiające usługi i działalność gospodarczą w skali umożliwiającej społeczny i ekonomiczny rozwój sąsiadujących z nimi obszarów. W związku z wątpliwościami ekspertów pierwotnie oceniających wniosek o dofinansowanie Wnioskodawca został wezwany przez organ do wskazania, gdzie w Studium wykonalności wykazano wpływ projektu na tworzenie miejsc pracy. W odpowiedzi (pismo z dnia 19 maja 2017 r. k.69) Wnioskodawca podał, że w studium (rozdział 2 podrozdział 2.2) opisano wpływ projektu na podniesienie atrakcyjności turystycznej, dzięki czemu wzrośnie liczba odwiedzających muzeum o 500 osób rocznie (rozdział 5 podrozdział 5). Zdaniem Wnioskodawcy zwiększenie liczby odwiedzających [...] w sposób naturalny przyczyni się do wzrostu gospodarczego w otoczeniu, co w konsekwencji może wpłynąć na tworzenie miejsc pracy. Zdaniem Sądu ocena wniosku o dofinasowanie Skarżącego pod kątem czy projekt spełnienia zakładany wymóg wykazania spornego kryterium, tak przez ekspertów pierwotnie wydających opinię jak i w ramach oceny ponownej przez pryzmat podniesionych w proteście zarzutów jest prawidłowa. Zaznaczyć należy, że opinie wszystkich opiniujących ekspertów są zgodne. Jako rzetelną należy uznać ocenę, którą poprzedziła procedura dodatkowych wyjaśnień. Dokonując niejako autentycznej wykładni swojego wniosku, Skarżący wskazał zapisy odnoszące się wprost do innych kryteriów. Zasadniczy trzon wywodów Skarżącego odwołuje się do tego, że realizacja projektu wpłynie na podniesienie atrakcyjności turystycznej w obszarze oddziaływania projektu. Niemniej jednak zgodzić się należy z ekspertami, których opinie stanowiły podstawę rozstrzygnięcia dla IZ WPO, że jest to odniesienie bezpośrednio nawiązujące do samodzielnego kryterium merytorycznego jakościowego nr 4, co niejako sam Skarżący w skardze przyznał. Kolejne wskazane miejsce Studium wykonalności odnosi się również bezpośrednio do innego kryterium tj. analizy popytu. W ramach tego kryterium należało bowiem wykazać zapotrzebowanie na dany projekt, w tym oszacowanie liczby odwiedzających. Tak więc wskazanie zapisów nawiązujących do podniesienia atrakcyjności turystycznej oraz zwiększenia liczby zwiedzających nie można uznać za zapisy wystarczające do wykazania spełnienia przez projekt spornego kryterium, zgodnie ze wskazaną w dokumentacji konkursowej metodologią. W ocenie Sądu Skarżący bezpodstawnie oczekuje, że zapisy odnoszące się wprost do innych kryteriów zostaną niejako zaliczone do wykazania spornego kryterium co stanowiłoby niedopuszczalną interpretację zapisów wniosku o dofinasowanie. Nie można takich konkretnych zapisów, niezbędnych do wykazania że projekt spełnia dane kryterium, zastępować interpretacją, a więc poddawać ocenie nieistniejące zapisy, wywodzone z istoty i celu projektu objętego wnioskiem o dofinasowanie oraz zapisów odnoszących się wprost do innych kryteriów. Gdyby zgodzić się z takim tokiem rozumowania, ku któremu skłania się Skarżący, należałoby uznać, że sporne kryterium jest zbędne, nieobowiązkowe, skoro wynikać ma ono z tego, że wniosek o dofinasowanie spełnia inne kryteria. Byłoby to sprzeczne z dokumentacją konkursu a w szczególności z jego Regulaminem. Skarżąca zarzuciła, że ocena merytoryczna była nierzetelna i nieobiektywna. W ocenie Sądu twierdzenia te są bezpodstawne. Za nierzetelną może być uznana ocena projektu nie zawierająca żadnego uzasadnienia bądź zawierająca uzasadnienie, które nie poddaje się żadnej weryfikacji. Obowiązujące przepisy nie przewidują wymagań odnośnie do formy czy stopnia szczegółowości oceny. W ocenie Sądu ocena ta powinna być jasna i konkretna, ale jednocześnie nie może być zbyt szczegółowa, aby nie stała się nieczytelna. Pod tym kątem skutecznego zarzutu organowi czynić nie sposób. Co do obiektywizmu oceny, warte podkreślenia jest, że sporządzane są przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną, wyłaniane w określonej procedurze, nie powiązane ze sobą i ich wypowiedzi, w pewnym sensie mają walor opinii biegłych. Sąd ma natomiast obowiązek zbadania czy argumentacja zawarta w kartach oceny sporządzonych przez ekspertów nie jest dowolna i czy odnosi się do przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji, nadto - czy jest ona wyczerpująca i przekonująca. Dokonując analizy z powyższego punktu widzenia, Sąd nie stwierdził żadnych naruszeń prawa. Argumentacja ekspertów i rozważania w kontekście protestu, przy ponownej ocenie projektu, nie są dowolne i spełniają standardy proceduralne. Ocena ta jest spójna, wyczerpująca, logiczna i odpowiada na zasadniczy problem w sprawie. W świetle jasno sprecyzowanych przepisów zapisów Regulaminu oraz wytycznych instrukcji o których była mowa wyżej, Skarżący miał świadomość wymogu spełnienia spornego kryterium w określonych miejscach wniosku o dofinasowanie i jego załącznikach. Nie może się obecnie zasłaniać, że błędnie zaadresował, przyporządkował zapisy do spornego kryterium. Podkreślić w tym miejscu należy, że w związku z konkursowym charakterem postępowania o przyznanie dofinansowania, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego sporządzenia wniosku, w którym wykaże w sposób nie pozostawiający wątpliwości, że zgłoszony projekt spełnia określone kryteria. W sytuacji, gdy Skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku prawidłowego sporządzenia wniosku, czy to poprzez niewiedzę czy też niedbalstwo, nie może przerzucać odpowiedzialności za swoje zaniechania na organ oceniający i wymagać od niego interpretacji wniosku zgodnie z zamiarem Skarżącego, którego nie wyraził on wprost we właściwych miejscach Studium wykonalności. Skarżący wskazywał określone zapisy we wniosku i studium wykonalności, w których w jego ocenie podał wymagane informacje, dotyczące wpływu projektu na tworzenie nowych miejsc pracy. Sąd podziela jednakże stanowisko organu, iż były to ogólne stwierdzenia, odnoszące się wprost do odrębnych kryteriów podlegających odrębnej ocenie. Wskazać należy, wbrew stanowisku Skarżącego, że organ dokonujący oceny wniosku o przyznanie pomocy nie mógł oprzeć się na interpretacji zawartych w nim danych uwzględniając wyjaśnienia złożone przez Skarżącego we wniesionym proteście, bowiem związany był pierwotną treścią wniosku, a wezwanie organu w ramach procedury weryfikacji tyczyło wyłącznie wskazanie miejsc w Studium wykonalności, gdzie istnieją zapisy wykazujące spełnienie spornego kryterium przez wnioskodawcę. Jak to już podkreślano, obowiązek prawidłowego wypełnienia wniosku o przyznanie pomocy ciąży na wnioskodawcy, a zatem nie może on wypełniać go niefrasobliwie, gdyż w zasadzie nie ma możliwości poprawienia ewentualnych błędów, braków, niejasności czy niespójności. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzającej, aby interpretowała wątpliwości na korzyść wnioskodawcy, to on musi bowiem zadbać o to, aby przekonać instytucję przyznającą pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2017r. sygn. akt V SA/Wa 890/17). Jak trafnie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, nie jest dopuszczalne uzupełnianie pierwotnych zapisów wniosku, w taki sposób aby poszerzać informację na temat nowych miejsc pracy, lub tworzyć nowe zapisy na podstawie wezwania. Zmiana taka byłaby bowiem istotną modyfikacją wniosku, skutkującą polepszeniem sytuacji wnioskodawcy w dalszych etapach oceny, co naruszałoby zasadę równego traktowania wnioskodawców. W świetle przeprowadzonych rozważań, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące niewłaściwej oceny przez organ spornego kryterium tak w ramach oceny pierwotnej jak i ponownej, w wyniku wniesionego protestu, są bezpodstawne i w gruncie rzeczy sprowadzają się do nieuzasadnionej polemiki z tą oceną. W przekonaniu Sądu kwestionowana ocena badanego kryterium jest zgodna, konsekwentna, a także logiczna i przekonująca, co sprawia, że zaprezentowana ocena wniosku o dofinasowanie pod kątem omawianego kryterium jest rzetelna i bezstronna, w więc nie sposób mówić, aby naruszony został przepis art. 37 ustawy wdrożeniowej. Nie dostrzegając zaś uchybień w powyższym zakresie, Sądowi pozostaje podzielić trafność dokonanej przez organ oceny złożonego przez skarżącą protestu, a w konsekwencji oceny projektu w toku niniejszego postępowania konkursowego, które przeprowadzono w sposób zgodny z przepisami prawa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że dokonane rozstrzygnięcie nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzekł jak sentencji.