I SA/Rz 565/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku AM o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi AM na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] maja 2018 r. nr [.] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę AM z powodu nieuiszczenia wpisu w przepisanym terminie. Zażalenie skarżącej na to orzeczenie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 października 2018 r. II FZ 645/18. Odpis postanowienia z dnia 20 sierpnia 2018 r. doręczono skarżącej w dniu 24 sierpnia 2018 r. W dniu 31 sierpnia 2018 r. skarżąca złożyła osobiście w siedzibie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Podniosła w nim, że korespondencja nie została jej doręczona, a wezwanie znalazła przez przypadek w szafie mamy. Pismo wydano osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji, starszej, schorowanej, z zanikami pamięci. Ona zaś w tym czasie przebywała na zwolnieniu lekarskim (zapalenie stawu kolanowego). Pismo znalazła 13 sierpnia 2018 r. i od razu uregulowała należną opłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) dalej określanej skrótem: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl jednak przepisów art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, jeżeli zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu wymaga uprawdopodobnienia okoliczności, które przemawiać będą za uznaniem, że niedopełnienie czynności w przepisanym terminie odbyło się bez zaniedbania strony. Oceny tej dokonuje się przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której nie można było usunąć przy użyciu dostępnych normalnie sił i środków. Okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powinny być niezależne od strony i przez nią nieprzewidywane. Nie ulega wątpliwości, że wpis od skargi nie został uiszczony w terminie, a wniosek z prośbą jego o przywrócenie zgłoszono z zachowaniem ustawowego terminu wynoszącego 7 dni, liczonego od dnia doręczenia postanowienia z dnia 20 sierpnia 2018 r. Nie wykazano jednak ani nie uprawdopodobniono, że uchybienie to nie było przez skarżącą zawinione. Powołane we wniosku okoliczności nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie zostały poparte żadnym przekonującym dowodem i nie wykazują braku winy skarżącej. Wskazanym adresem (R.[.]) posługuje się ona od dłuższego czasu (także w innych sprawach) podkreślając, jak chociażby w samym wniosku z dnia 28 sierpnia 2018 r. (k. 26) oraz zażaleniu (k. 28), ale też w oświadczeniach składanych w innych sprawach (np. prowadzonej pod sygn. I SA/Rz 813/18, co Sądowi jest wiadome z urzędu), że jest to jej adres korespondencyjny, a miejsce jej zamieszka mieści się w B. Niemniej, w skardze jako adres zamieszkania wskazano R. i na niego została wysłana korespondencja, choć tak samo doręczono by wezwanie, gdyby był to adres korespondencyjny. Decydując się natomiast na taki stan rzeczy skarżąca sama podjęła ryzyko doręczania kierowanej do niej korespondencji domownikom w R., skoro pod adresem tym nie przebywała i nie mieszka. Nie można w takich okolicznościach uznać słuszności zarzutu wydania korespondencji osobie nieuprawnionej, skoro doręczyciel pocztowy dopełnił wszystkich formalności określonych w przepisach art. 72 § 1 p.p.s.a., a skarżąca – znając przecież wiek i stan zdrowia matki, nie uczyniła w tym zakresie żadnego zastrzeżenia w skardze i nie podjęła jakichkolwiek innych działań zabezpieczających, choćby poprzez polecenie doręczania jej korespondencji do innego miejsca, np. na adres domu w B. Nie przedstawiła zaś jakichkolwiek dowodów potwierdzających opisane dysfunkcjonalności osoby, której przesyłkę wydano, a która dotychczas odbierała niektórą korespondencję w jej imieniu w innych sprawach. Prawidłowości tego doręczenia nie zakwestionował zaś Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 października 2018 r. Jeżeli chodzi z kolei o kopię dołączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego, to wynika z jego treści, że skarżąca mogła chodzić; wskazanie takie wynika z treści pola 15 druku. Niemniej, dokument ten nie koresponduje z argumentacją wniosku, skoro jego główna teza dotyczy nieprzekazania skarżącej korespondencji wydanej przez doręczyciela pocztowego domownikowi, a nie niemożności dokonania czynności procesowej z uwagi na dysfunkcjonalność skarżącej potwierdzoną zaświadczeniem lekarskim. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu.