I SA/Rz 520/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej AB od wyroku z dnia [.] marca 2019 r. [.] w sprawie z jej skarg na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] kwietnia 2018 r.: - nr [.] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu liniowego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oraz orzekającej o zabezpieczeniu kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego - nr [.] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kwartał 2014 r. oraz orzekającej o zabezpieczeniu kwoty nieuregulowanego zobowiązania podatkowego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 21 marca 2019 r. oddalono skargi AB na opisane w sentencji decyzje. Odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym na jej wniosek doręczono skarżącej w dniu 30 kwietnia 2019 r. W dniu 30 maja 2019 r. skarżąca skierowała do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tut. Sądu sporządzone osobiście przez siebie pismo zatytułowane "skarga kasacyjna", w którym podaje, że nie zgadza się w wyrokiem z dnia 21 marca 2019 r. Powyższa skarga kasacyjna podlega odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jako niedopuszczalna, ponieważ została sporządzona przez osobę nieuprawnioną. Skarga kasacyjna jest bowiem kwalifikowanym pismem procesowym, które zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "Ppsa") powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, jeżeli nie pochodzi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3 Ppsa. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę nieuprawnioną stanowi nieusuwalny brak formalny uniemożliwiający nadanie sprawie prawidłowego biegu. Dlatego na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 Ppsa orzeczono o jej odrzuceniu. Z uwagi na niemożność nadania pismu skarżącej dalszego biegu zbędne było wzywanie jej do uzupełnienia innych braków skargi kasacyjnej, jako że nie spełnia ona również wymagań określonych w art. 176 w zw. z art. 177a Ppsa. Z uwagi na treść art. 222 Ppsa nie wzywano skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.