I SA/Rz 474/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku LS o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi LS na brak należytej kontroli Marszałka Województwa [.] nad działaniem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [.] - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę LS. W dniu 14 września 2017 r. skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W złożonym, na urzędowym formularzu, oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym podał, że jest doktorantem socjologii na Uniwersytecie [.]. Nie pracuje, utrzymuje się ze stypendium doktoranckiego i pożyczek od przyjaciół z Anglii i Francji. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w domu rodzinnym. Z ojcem, cierpiącym na chorobą alkoholową, pozostaje w złych relacjach. Nie posiada majątku nieruchomego, w tym żadnego mieszkania. Posiada samochód Citroen C5 z 2000 r. o wartości około 4 000 zł, sporo sprzętu budowlanego (wiertarki, betoniarka, maszyna do cięcia płytek, rusztowania itp.), ale po "okradzeniu" spółdzielni socjalnej, którą założył w 2013 r., jest on "na razie" bezużyteczny. Opłaca telefon i żywność, miesięczne wydatki szacuje na 700 zł. Na rachunku bankowym ma odłożone 3000 zł. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: "Ppsa", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wykazał żadnych z powyższych przesłanek, a zadeklarowana przez niego sytuacja materialna nie pozwalała uwzględnić wniosku w jakimkolwiek zakresie. Ze złożonego oświadczenia wynika, że wnioskodawca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a jako uczestnik studiów doktoranckich otrzymuje stypendium, choć nie wiadomo, w jakiej dokładnie wysokości. Nie pracuje, ale na rachunku bankowym ma zgromadzone oszczędności w kwocie 3000 zł. Posiada także samochód, którego używanie nie może być zasadniczo ocenione jako związane z zaspokajaniem podstawowych potrzeb bytowych, podobnie jak używanie telefonu. Swoje wydatki deklaruje na poziomie 700 zł. Ponadto, jak podaje, otrzymuje pomoc materialną od przyjaciół z zagranicy, choć i w tym przypadku nie określa kwot i częstotliwości tego wsparcia, ani warunków jego otrzymywania. Dysponuje zatem środkami i źródłami dochodów, które nie tylko pozwalają mu na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych, ale też czynienie wydatków zbytecznych i oszczędzanie. Mając na względzie przedstawione okoliczności brak było podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nie można było również przyjąć, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, ponieważ środkami takimi dysponuje na rachunku bankowym. Jego sytuacja materialna nie jest na tyle trudna, aby uzasadniała wyjątkowe traktowanie. Prawo pomocy ma służyć osobom realnie ubogim, nieposiadającym jakiegokolwiek dochodu i majątku, albo które całość posiadanych zasobów muszą przeznaczać na pokrywanie kosztów podstawowego utrzymania, które przy wykorzystaniu wszystkich swoich możliwości nie są w stanie obiektywnie ponieść takich kosztów we własnym zakresie. Strona inicjująca postępowania sądowe, stosownie do art. 199 Ppsa, musi zaś liczyć się z koniecznością pokrycia części kosztów z nim związanych, jeżeli posiada na to wystarczające środki i nie będzie z tego powodu cierpieć niedostatku. Nie można natomiast wykorzystywać prawa pomocy do ochrony prywatnego majątku. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.