I SA/Rz 459/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 czerwca 2026 r. nr UP-494/2026 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne - postanawia - odrzucić skargę.

W dniu 17 sierpnia 2026 r. S. T. (dalej: skarżący) nadał w Urzędzie Pocztowym w Ustrzykach Dolnych skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 czerwca 2026 r. nr UP-494/2026 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po upływie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Termin do wniesienia skargi ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Uchybienie wskazanego terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z urzędowego poświadczenia doręczenia znajdującego się w aktach administracyjnych załączonych do niniejszej sprawy wynika, że odpis zaskarżonej decyzji został wysłany za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej i uznany za doręczony 13 lipca 2026 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc z dniem 12 sierpnia 2026 r. Tymczasem przedmiotowa skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w Ustrzykach Dolnych 17 sierpnia 2026 r. Oznacza to, że ustawowy termin do wniesienia skargi nie został zachowany, a skargę należało odrzucić. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak sentencji