I SA/Rz 453/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku RS o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi RS na postanowienie Dyrektora [....] Oddziału Regionalnego w [.] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [.] marca 2018 r. nr [.] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

W skardze na opisane w sentencji postanowienie RS zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Postanowieniem tym odmówiono uwzględnienia jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [.] z dnia [.] grudnia 2017 r. nr [.] w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej zwanej: "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Uwzględnienie wniosku jest możliwe i dopuszczalne tylko względem aktu, który posiada atrybut wykonalności, tj. nadaje się do wykonania i można go wykonać, dobrowolnie albo w trybie egzekucji. Ponadto wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Objęte wnioskiem zaskarżone postanowienie nie spełnia powyższych cech wykonalności, a sam wniosek nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony. Postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie posiada atrybutu wykonalności, a stanowi wyraz odmowy ze strony organu wyrażenia, w formie określonej przepisami, zgody na dokonanie określonej czynności procesowej, której jednak można by skutecznie dokonać tylko wtedy, gdyby wydano postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Samo "zawieszenie" skuteczności postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w żaden sposób nie zmieniłoby zatem sytuacji procesowej skarżącego, nie wywołałoby jakichkolwiek zmian w sferze prawnej lub faktycznej. Zaskarżone postanowienie nie nadaje się więc do wykonania w jakikolwiek sposób, ani dobrowolnie ani pod przymusem państwowym. Dlatego, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie uwzględnienia wniosku.