I SA/Rz 43/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Joanna Hanus po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 12 czerwca 2007r. sprawy ze skargi G. J. i J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2006 - oddala skargę -

I SA/Rz 43/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) października 2006r. SKO(...) Samorządowe Kolegium odwoławcze po rozpoznaniu odwołania J. i G. J. , utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia (...) lipca 2006r. znak: (...) w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2006r. W uzasadnieniu orzekający organ podniósł, że decyzją z dnia (...).07.2006r. Prezydent Miasta R. ustalił należność podatku od nieruchomości na 2006r. w kwocie 26.772,00zł, z czego 24.557,01zł stanowiło podatek od nieruchomości od budynku położonego w R. obręb 207, przy ul. M.K. oraz grunt pod tym budynkiem związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 2.215,40 zł stanowiło podatek od budynków i gruntów pozostałych położonych w dzielnicy N. Organ I instancji uznał, że skoro nieruchomości położone przy ul. M.K. są w posiadaniu przedsiębiorcy, zostały nabyte przez G.J. i J.J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. J.J. zakład pracy chronionej z siedzibą w R., ul. M.K. Nieruchomość znajdująca się na ulicy M.K. została nabyta aktem notarialnym (znak Rep A [...]) z dnia 26.10.2005r. przez G.J. oraz J.J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. J.J. zakład pracy chronionej z siedzibą w R., ul. M. K. Jak wynika z informacji Urzędu Miasta R. Wydział Geodezji na działce (...) w obrębie 207 zlokalizowany jest jeden budynek biurowy oznaczony numerem administracyjnym ul.M.K. Z art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1992r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2006r. nr 121, poz. 844 z póź. zm.) wynika, że za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - ustawodawca uważa grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z kolei działalność gospodarcza zdefiniowana została jako działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Jest to zarobkowa działalność wytwórcza, handlową, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. "Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie, gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna), należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.09.2005r., sygn. akt: III S.A./Wa 1411/05). Należy również wskazać, że art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) stanowi, iż podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994r. sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164, wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993r., sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994/4/163). Wobec jednoznaczności normy omawianego przepisu nie do pogodzenia z jej treścią jest stanowisko odwołujących się, że fakt że nabyli przedmiotową nieruchomość jako lokatę kapitału, że nie figuruje ona w ewidencji środków trwałych podatnika, nie jest amortyzowana ani nie obciąża działalności gospodarczej kosztami utrzymania nieruchomości. Dopiero jeżeli doszłoby do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntu i po jej dokonaniu może dojść do weryfikacji zobowiązania podatkowego. Na decyzję tę J. i G. J. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc ojej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego a to art. 1 a ust.1 pkt.3 w zw. Z art. 5 ust.1 pkt.1 lit.a i pkt.2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych polegające na uznaniu nieruchomości położonej w R. przy ul. M.K. na działce nr (...) nabytej aktem notarialnym z dnia 22 czerwca 2004r. za nieruchomość związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą a tym samym opodatkowaniem tej nieruchomości według najwyższych stawek jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nadto skarżący zarzucili orzekającym organom naruszenie przepisów postępowania a to art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa polegające na nie wyjaśnieniu wszelkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie w sprawie. W uzasadnieniu skarżący naprowadzili, że nieruchomość te nabyli jako lokatę kapitału. Sporna nieruchomość nie figuruje w ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez skarżącego firmie, nie jest amortyzowana ani też wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynek jest zamknięty i nie jest składnikiem materialnym prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa a w związku z tym, nie można przyjąć, że nieruchomość ta jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie bezspornym między stronami jest, że J.i G. J. aktem notarialnym z dnia 22 czerwca 2004r. Repertorium A numer [...] nabyli działkę o pow. 934 m kw. zabudowaną budynkiem administracyjno-socjalnym o powierzchni 1299 m kw. położoną w R. przy ul. M. K. Bezspornym również jest, że od w/w umowy kupna-sprzedaży nie został uiszczony podatek od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt.3 ustawy z dnia 9 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych /Dz.U. Nr 86, poz.959/ i na podstawie art. 31 ust.1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych /Dz.U. Nr 123, poz.776 ze zm./-§ 11 kontraktu. Wreszcie bezspornym również jest, że skarżący J.J. prowadzi działalność gospodarczą, pod nazwą "G." w oparciu o wydane przez Prezydenta Miasta R. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej od 24 października 2003r. a siedziba firmy mieści się w R. przy ul. M. K. W tym stanie faktycznym, prawidłowo przyjęły orzekające w sprawie organy, że nieruchomość ta jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wynika to wprost z treści art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1992r. o podatkach i opłatach lokalnych /tekst jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm./ który stanowi, że za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z kolei działalność gospodarcza zdefiniowana została jako działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2. Jest to zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. "Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie, gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.09.2005r., sygn. akt: III S.A./Wa 1411/05). Za takim stanowiskiem opowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2005r. FSK 2319/2004 przyjmując, że jeżeli i budowle, budynki i gruntu należą do przedsiębiorcy, to są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej a jedynym wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany do działalności ze względów technicznych /Monitor Podatkowy 2006/1 str. 2, Rejent 2005/12 str. 163/. Sąd podzielił również stanowisko organów, że art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z późn.zm.) stanowi, iż podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej regały nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164, wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993r., sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994/4/163). Wobec jednoznaczności normy omawianego przepisu nie zasługują na uwzględnienie podnoszone przez skarżących zarzuty, że nieruchomość ta nie jest wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej a jest jedynie lokatą kapitału. Z tych też względów Sąd nie podzielił również zarzutu skarżących odnośnie naruszenia przez orzekające organy przepisu proceduralnego art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia zostały przez organy podjęte, a wydane w wyniku tych postępowań decyzje w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006r. są prawidłowe. Z przyczyn wyżej podniesionych, Sąd działając w oparciu o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.