I SA/Rz 363/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P.S.A. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2025 r. nr 1801-IOV-1.4103.29.2025 w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2022 r. oraz luty i kwiecień 2023 r. - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

Zarządzeniem z 7 sierpnia 2025 r. Przewodniczący Wydziału I polecił wezwać skarżącą Spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Do wykonania powyższych obowiązków wyznaczono termin siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Kierowana do Spółki korespondencja została wydana upoważnionemu pracownikowi 14 sierpnia 2025 r. Do 21 sierpnia 2025 r. powyższy brak nie został uzupełniony. Wobec powyższego skarga podlega odrzuceniu. Nie spełnia ona bowiem wymagań formalnych, o których mowa w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) dalej zwanej "p.p.s.a.". Poza wymaganiami określonymi w przepisach art. 57 § 1 i art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a., stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Brak w tym zakresie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., a skutkiem niedopełnienia tego wymagania i niewykonania wezwania jest konieczność odrzucenia przez Sąd skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I FZ 107/22). Zaskarżona decyzja dotyczyła należności pieniężnych, o których mowa w art. 216 p.p.s.a., ponieważ jej przedmiotem były dodatkowe zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług. Wobec tego, od podanej w skardze wartości zależna była wysokość opłaty sądowej (wpisu stosunkowego od skargi, o którym mowa w art. 231 p.p.s.a.). Wobec powyższego, mając na względzie przepisy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a., Sąd postanowił skargę odrzucić jako niespełniającą wymagań formalnych.