I SA/Rz 199/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę.

"A" . (dalej: Spółka/podatnik/wnioskodawca) poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z {...} stycznia 2021 r. nr{.., którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z {...} listopada 2020 r. nr {...}o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. We wniosku Spółka przedstawiła stan faktyczny. Podała, że została utworzona w 2003 r. jako spółka joint venture z 70% udziałem"B". (obecnie: "A"S.A.S) oraz 30% udziałem należącym do"C". (obecnie:"D"). Sama została utworzona w celu prowadzenia działalności obejmującej obróbkę i procesy kontroli jakości łopatek do kompresorów silników odrzutowych. Działa na rynku produkcji komponentów do silników odrzutowych oraz rakietowych od 2003 r., świadcząc usługi uszlachetniania (obróbki) łopatek do wirników silników odrzutowych oraz rakietowych. Ma siedzibę i zarząd na terytorium Polski. Podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Jej rok podatkowy jest równy rokowi kalendarzowemu. Prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z przepisami prawa polskiego i prowadzi ewidencję rachunkową w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Przedmiotem jej działalności gospodarczej jest: produkcja pozostałych maszyn specjalnego przeznaczenia gdzie indziej niesklasyfikowana (PKD 28 99 Z); produkcja statków powietrznych, statków kosmicznych i podobnych maszyn (PKD 30 30 Z); naprawa i konserwacja statków powietrznych i statków kosmicznych (PKD 33 16 Z); sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana (PKD 46 90 Z). Początkowo prowadziła działalność gospodarczą całkowicie poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej (dalej: SSE) i jej siedziba mieściła się poza strefą. W 2018 r. zmieniła siedzibę na teren SSE w Rzeszowie, co zostało wpisane do rejestru KRS 9 kwietnia 2018 r. Równocześnie prowadzono proces przenoszenia niezbędnej infrastruktury technicznej w postaci stanowisk pracy oraz pracowników z terenu zakładu położonego w S. (dalej: "CP1") na teren SSE w R. (dalej: "CP2"). Przenoszenie stanowisk obróbki związanych z prowadzoną działalnością operacyjną miało miejsce w roku podatkowym 2018 (II-XII). Ponieważ proces ten musiał odbywać się stopniowo poszczególne stanowiska pracy, wykonujące określony rodzaj usługi niezbędny do ukończenia procesu obróbki i kontroli jakości, były przenoszone etapami. Oznaczało to, że dana partia łopatek mogła być poddawana obróbce zarówno na stanowiskach pracy zlokalizowanych w CP1 jak i w CP2. Możliwe jest, że dane stanowisko obróbki wykonywało, ze względów technologicznych, więcej niż jedną operację w stosunku do danej partii łopatek. Pod pojęciem "operacji" Spółka rozumie poszczególną czynność składającą się na proces obróbki. Z kolei "proces obróbki" składa się z szeregu operacji (czynności), które muszą być wykonane w odpowiedniej kolejności na poszczególnych stanowiskach. Dalej podano, że zakres świadczonych przez Spółkę usług uszlachetniania w odniesieniu do danej partii łopatek zależny jest od rodzaju łopatek oraz zamówienia klienta. W odniesieniu do każdej partii wykonywanych jest od kilku do kilkunastu operacji na różnych stanowiskach. Każda operacja jest ewidencjonowana na potrzeby podziału uzyskiwanych przychodów na strefowe i poza strefowe tylko jeden raz. Działalność w CP2 odbywa się na terenie SSE na podstawie zezwolenia z 18 stycznia 2017 r., a działalność nim objęta obejmuje działalność produkcyjną, handlową i usługową w zakresie określonym w następujących pozycjach PKWIU: 1) statki powietrzne, statki kosmiczne i podobne maszyny - sekcja C, dział 30, klasa 30.30; 2) usługi obróbki metali i nakładania powłok na metale - sekcja C, dział 25, klasa 25.61; 3) pozostałe maszyny specjalnego przeznaczenia, gdzie indziej niesklasyfikowane - sekcja C, dział 28, klasa 28.99; 4) usługi naprawy i konserwacji metalowych wyrobów gotowych - sekcja C, dział 33, klasa 33.11; 5) usługi naprawy i konserwacji statków powietrznych i statków kosmicznych - sekcja C, dział 33, klasa 33.16; 6) odpady, inne niż niebezpieczne, nadające się do recyklingu - sekcja E, dział 38, kategoria 38.11.5. Prowadzone ewidencje pozwalają ustalić, kiedy i jaka usługa została wykonana odnośnie danej partii łopatek, ile czasu zostało na to przeznaczone oraz jaka jest wartość takiej usługi w stosunku do wartości końcowej wyrobu gotowego. Wykorzystywany system umożliwia identyfikację stanowiska wykonującego dany rodzaj czynności, a przez to umożliwia określenie, czy dana usługa została wykonana na terenie CP1 czy CP2. Spółka podniosła, że przedmiotem wniosku jest wyłącznie określenie i zweryfikowanie zgodności z prawem sposobu określenia przychodów podlegających przypisaniu do stanowisk obróbki zlokalizowanych w CP1 (przychody podlegające opodatkowaniu zgodnie z regułami ogólnymi) oraz w CP2 (przychody korzystające ze zwolnienia w związku z prowadzeniem działalności na terenie SSE). W przypadku powierzenia wykonania operacji podwykonawcom spoza SSE, Spółka identyfikuje osobno takie partie wyrobów gotowych oraz traktuje przychody z nich uzyskane jako w całości podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W przypadku wykonywania operacji w ramach CP1 albo CP2 do ich realizacji wykorzystywane są zasoby alokowane do jednej z ww. lokalizacji. Zasoby te mają różny charakter (np. aktywa obrotowe, aktywa trwałe, zasoby ludzkie). Wiosek dotyczy tylko takich operacji, które zostały wykonane w całości przez Spółkę w oparciu o własne zasoby w ramach lokalizacji CP1 albo CP2. Dlatego na potrzeby wniosku należy przyjąć, że każdy etap procesu produkcji jest wykonywany przez Spółkę w ramach lokalizacji CP1 albo CP2. W 2018 r. sytuacje dotyczące świadczenia usług w dwóch lokalizacjach występowały w ten sposób, że dane stanowisko służące do danej operacji było zlokalizowane w CP1, a po tym okresie było przenoszone do CP2 (np. stanowisko A było zlokalizowane do końca kwietnia 2018 r. na terenie CP1, a od maja 2018 na terenie CP2). Wnioskodawca posiada możliwość identyfikacji tych czynności i czasu ich wykonania, a przez to przyporządkowania do lokalizacji CP1 i CP2. Z uwagi na brak pewności co do tego, czy zamierzony sposób przypisania przychodów uzyskiwanych w ww. lokalizacjach CP1 i CP2 jest prawidłowy, Spółka złożyła roczną deklarację podatkową za rok 2018 (CIT-8), w której niemal wszystkie przychody zostały w całości przypisane do działalności wykonywanej poza SSE. Natomiast faktycznie przyporządkowała wszelkiego rodzaju koszty związane z wykonywaniem obróbki w poszczególnych miesiącach odpowiednio do CP1 i CP2. Została też wyodrębniona kategoria kosztów uzyskania przychodów, której nie dało się bezpośrednio przyporządkować do żadnej z wskazanych lokalizacji. Tego rodzaju koszty zostały rozdzielone według tzw. klucza przychodowego, stosownie do przychodów uzyskanych z działalności wykonywanej poza terenem SSE (CP1) oraz na terenie SSE (CP2). Dlatego w złożonej deklaracji CIT-8 istnieje zawyżenie przychodów związanych z wykonywaniem działalności gospodarczej poza terenem SSE. Skoro część procesu uszlachetniania łopatek została wykonana za pomocą infrastruktury znajdującej się w SSE, tzn. w ramach lokalizacji CP2, oraz jest możliwe określenie, które operacje obróbki i w których miesiącach zostały tam wykonane, to możliwe jest też odpowiednie skorygowanie przychodów z tym związanych, na podstawie prowadzonej ewidencji. Dlatego zamierza dokonać korekty deklaracji zgodnie z przedstawioną metodologią. Wykorzystując dostępne informacje jest w stanie podzielić przychody uzyskane w 2018 r. między lokalizacje CP1 i CP2, wg następującego algorytmu: w odniesieniu do partii łopatek, dla których usługi zostały wykonane (i przychody ujęte) w 2018 r. identyfikuje operacje wykonane na tych partiach łopatek w oparciu o bazę posiadanego programu, w szczególności datę operacji i stanowiska na których takie operacje zostały wykonane; wykorzystując informacje o standardowym czasie operacji wykonywanych w odniesieniu do danej partii łopatek (wyrażonego w procentach w stosunku do całości trwania procesu jako 100%) oraz o cenie usługi wycenia operacje zidentyfikowane w punkcie 1; agregując wyceny operacji z punktu 2 po stanowiskach uzyskuje informację o wartości operacji na poszczególnych stanowiskach w określonym czasie; uwzględniając posiadane informacje o dacie przeniesienia stanowisk między CP1 a CP2 jest w stanie ustalić, jaka część przychodów z 2018 r. została wypracowana w CP1, a jaka w CP2. W związku z powyższym jest w stanie ustalić, z którym miesiącem dana operacja ma miejsce na terenie SSE, z wykorzystaniem infrastruktury technicznej tam położonej oraz przypisanego do tego personelu. Do ustalenia wartości poszczególnych operacji są wykorzystywane ułamkowe wartości ostatecznej wartości faktur sprzedażowych, które wskazują na wartość wykonanej usługi. Do wyceny operacji używane są ułamkowe wartości sprzedaży faktycznie dokonanej na rzecz usługobiorców. Dzięki temu jest w stanie ustalić, jaka wartość wyświadczonych usług obróbki powinna być przypisana w danym okresie do danego stanowiska obróbki. Może więc ustalić, jaki przychód przypadał na usługi wykonane w CP1, a jaki w CP2 w poszczególnych miesiącach. Dane te chciałby wykorzystać do skorygowania deklaracji CIT-8. W związku z powyższym sformułowano pytanie: czy przychody zidentyfikowane w oparciu o wskazaną metodologię jako będące rezultatem prowadzenia działalności gospodarczej w ramach CP2 (na terenie SSE) mogą być uznane za korzystające ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "pdop"), a zatem mogą stanowić podstawę do skorygowania złożonej deklaracji rocznej CIT-8 za 2018 r. W ocenie Spółki prowadzona przez nią ewidencja spełnia wymóg "wydzielenia organizacyjnego", o którym mowa w art. 17 ust. 6a pdop. Przejawia się ono w zorganizowaniu całości działalności w formie osobnego zakładu, ale jest też w stanie identyfikować operacje wykonywane w ramach CP1 i CP2. Zwolnienie określone w art. 17 ust. 1 pkt 34 pdop nie ma charakteru podmiotowego, lecz dotyczy określonej kategorii dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE. Jednym z zewnętrznych przejawów zorganizowania mogą być także działania formalizujące daną działalność i zmierzające do identyfikacji miejsca prowadzonej działalności gospodarczej np. poprzez otwarcie nowego zakładu produkcyjnego. Do sytuacji opisanej we wniosku winien zatem znaleźć zastosowanie art. 17 ust. 6 pdop. Stosowany mechanizm identyfikacji miejsca wykonywania usług gwarantuje określenie, czy dany przychód został osiągnięty na terenie SSE, czy poza nią. Dokonane rozdzielenie czasu i wartości poszczególnych operacji pomiędzy lokalizacje CP1 i CP2 pozwoli przyporządkować rzeczywiście uzyskane przychody do odpowiedniego źródła. W związku z tym, przychody zidentyfikowane jako związane z działalnością zakładu położonego na terenie SSE korzystają ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 pdop i w ten sposób ustaloną kwotę ma ona prawo skorygować złożoną deklarację CIT-8 za rok 2018. Postanowieniem z 3 listopada 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Spółki, a po rozpatrzeniu jej zażalenia utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy zaskarżonym do Sądu postanowieniem z 12 stycznia 2021 r. Podstawę prawną zaskarżonych postanowień w zakresie odmowy wszczęcia postępowania stanowił art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Organ interpretacyjny uznał, że interpretacje przepisów prawa podatkowego można wydać podmiotowi w jego indywidualnej sprawie, u którego wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), które może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Wniosek nie dotyczył zagadnienia unormowanego przepisami prawa podatkowego, w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna. Wydanie wnioskowanej interpretacji wymagałoby bowiem poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Istotą przedstawionego we wniosku zagadnienia, nie była interpretacja wskazanych przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34, art. 17 ust. 4, art. 17 ust. 6a pdop. Przepisy te, ani inne przepisy ustawy podatkowej lub wydane na jej podstawie akty wykonawcze, nie zawierają regulacji dotyczących oceny prawidłowości przedstawionej w opisie stanu faktycznego metodologii zastosowanej do identyfikacji przychodów zwolnionych od opodatkowania. Przedstawione we wniosku zagadnienia nie mogą podlegać analizie i ocenie w postępowaniu interpretacyjnym, a przepisy podatkowe nie regulują tych zagadnień. Oczekiwana interpretacja nie stanowiłaby wyjaśnienia treści przepisów materialnego prawa podatkowego, a dokonywałaby oceny sposobu zachowania się Spółki w ramach określonych procedur. Organ musiałby zbadać/potwierdzić prawidłowość przedstawionej przez Spółkę metodologii identyfikacji przychodów zwolnionych, do czego nie posiada w tym postępowaniu kompetencji. Kwestia poruszona w pytaniu wyznaczającym zakres wniosku nie jest regulowana przepisami ustawy podatkowej. Zinterpretowany zostałby nie przepis prawa, a stan faktyczny. Oceny takiej może zaś dokonać jedynie właściwy organ podatkowy w prowadzonym przez siebie postępowaniu. Tylko on ma możliwość analizy i oceny okoliczności faktycznych składających się na sposób wykonania przez podatnika nałożonych na niego obowiązków. Wymaga to przeprowadzenia postępowania dowodowego, czego w postępowaniu interpretacyjnym nie można uczynić. Nie było zatem możliwe uznanie stanowiska Spółki za prawidłowe lub nieprawidłowe. Wniosek nie spełniał warunków umożliwiających wszczęcie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej. Stwierdzono "inną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania", o jakiej mowa w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego odmówiono jego wszczęcia. W skardze Spółka zarzuciła naruszenie przez organ: 1) art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i niewydanie interpretacji w sytuacji złożenia prawidłowo wypełnionego i nieobarczonego brakami wniosku, 2) art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 i 3 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie art. 165a § 1 w sytuacji, w której nie zostały spełnione przesłanki jego zastosowania i wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sytuacji, w której nie wystąpiła żadna negatywna przesłanka do wydania interpretacji, 3) art. 165a § 1 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie art. 165a § 1 w sytuacji, w której Spółka mogła zasadnie oczekiwać uzyskania interpretacji pomimo wydawania przez Dyrektora KIS w innych, równie skomplikowanych stanach faktycznych, interpretacji indywidualnych, wobec czego w efekcie wydania zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych. Spółka podkreśliła, że złożony przez nią wniosek o wydanie interpretacji zawierał wszystkie wymagane przez prawo elementy i nie był obarczony brakami. Formułując opis stanu faktycznego przedstawiła go na tyle dokładnie, aby odzwierciedlał on całokształt okoliczności faktycznych i był przedstawiony w taki sposób, aby możliwe było na jego podstawie dokonanie samoobliczenia podatku dochodowego. Następnie przywołała odpowiednie przepisy prawa oraz sformułowała pytanie, czy przepisy te znajdą zastosowanie w sytuacji przedstawionej we wniosku. W pytaniu tym chodziło o potwierdzenie, że wskazane w stanie faktycznym przychody korzystają ze wskazanego zwolnienia przedmiotowego. Jej przedmiot nie miał na celu weryfikacji poprawności przedstawionej procedury. Nie było też jej zamiarem, aby organ interpretacyjny odnosił się do procedury i ją ewentualnie korygował. Spółka podniosła, że norma prawna zawarta w art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej wyraźnie dopuszcza możliwość wydania interpretacji indywidulanej w stosunku do zaistniałego stanu faktycznego. Funkcja gwarancyjna oraz informacyjna interpretacji są związane z opisanym we wniosku stanem faktycznym, a nie z "rzeczywistym" stanem sprawy, ustalanym dopiero w ramach postępowania dowodowego. Podany we wniosku stan faktyczny będzie stanowić jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznaczone zostaną granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. W świetle powyższego wniesiono o uchylenie wydanych w sprawie postanowień i orzeczenie o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z 23 marca 2021 r., wydanego na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej powoływanej skrótem "p.p.s.a", skargę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził konieczności zastosowania wobec kontrolnych postanowień środków określonych w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia mogłoby nastąpić tylko w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (w tym Ordynacji podatkowej). Może też stwierdzić wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach szczególnych. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała. Kontroli Sądu poddano postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego na indywidualny wniosek zainteresowanego. Organ interpretacyjny uznał, że treść zgłoszonego wniosku uniemożliwiała przeprowadzenie postępowania i wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, ponieważ Spółka domagała się nie dokonania przez organ interpretacji przepisów prawa podatkowego, ale oceny okoliczności faktycznych (aktu subsumpcji) w kontekście prawa Spółki jako podatnika do złożenia korekty deklaracji podatkowej. Istotą (celem) wniosku nie była interpretacja powołanych przepisów, lecz ocena zaproponowanej przez Spółkę metodologii zastosowanej do identyfikacji przychodów zwolnionych od opodatkowania z działalności strefowej. Wobec tego, w oparciu o art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej ,odmówiono wszczęcia postępowania. Powołany przepis stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 [żądanie wszczęcia postępowania], zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio. Postępowanie w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zostało uregulowane w przepisach art. 14b – art. 14s Ordynacji podatkowej. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. We wniosku należy w wyczerpujący sposób przedstawić zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie ich oceny. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Z powyższego wynika, że w sprawie dotyczącej interpretacji indywidualnej organ mógł zastosować przepis art. 165a Ordynacji podatkowej. Znajduje on zastosowanie do wszelkich okoliczności uniemożliwiających wydanie interpretacji indywidualnej, której istotą jest ocena (prawna, nie faktyczna) stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. Dotyczy on także innych przypadków uniemożliwiających wydanie interpretacji, niż określone np. w przepisach art. 14b § 2a, § 5 i § 5b Ordynacji podatkowej. Jako "inną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania" organ wskazał sposób sformułowania wniosku, który zmierzał nie do dokonania wykładni przepisów prawa podatkowego, ale oceny stanu faktycznego i zaproponowanej przez spółkę metodologii identyfikacji przychodów zwolnionych od opodatkowania osiągniętych z działalności strefowej. W ocenie Sądu organ interpretacyjny prawidłowo zastosował w sprawie powołane przepisy proceduralne. Treść wniosku Spółki nie dotyczyła bowiem wykładni przepisów prawa podatkowego, a więc wyjaśnienia znaczenia ich treści (pojaśnienia, dostarczenia informacji na temat ich rozumienia), ale przeprowadzenia przez organ oceny konkretnych okoliczności faktycznych w kontekście zamkniętego okresu rozliczeniowego, który miał zezwolić Spółce na złożenie korekty deklaracji podatkowej. Czyniąc zadość oczekiwaniu Spółki organ musiałby zbadać prawidłowość przedstawionej przez nią metodologii identyfikacji przychodów zwolnionych o podatku, do czego nie posiada w postępowaniu interpretacyjnym kompetencji. Interpretacji podlegałby bowiem przedstawiony stan faktyczny, a nie przepis prawa podatkowego. Tego można zaś dokonać tylko w toku właściwego postępowania podatkowego, w którym właściwy organ, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego (dowodowego) oceni sposób wykonania przez podatnika określonych obowiązków prawnopodatkowych. Wadliwie sformułowane zostało pytanie wniosku, z którego rzeczywiście wynika oczekiwanie dokonania przez organ interpretacyjny aktu subsumpcji, a nie wykładni powołanych we wniosku przepisów. Spółka chciała się dowiedzieć "czy przychody zidentyfikowane w oparciu o wskazaną metodologię jako będące rezultatem prowadzenia działalności gospodarczej w ramach CP2 (na terenie SSE) mogą być uznane za korzystające ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 pdop, a zatem mogą stanowić podstawę do skorygowania złożonej deklaracji rocznej CIT-8 za 2018 r.". Żądanie nie dotyczyło zatem interpretacji przepisów prawa podatkowego, lecz wypowiedzenia się organu (potwierdzenia), czy w przedstawionych warunkach (metodologii rozpoznawania i kwalifikacji przychodów zwolnionych od podatku) Spółka może złożyć korektę deklaracji. Wniosek zmierzał zatem do poddania ocenie organu przedstawionego stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Swoje intencje wyraźnie wyartykułowała w treści zadanego pytania. Postępowanie interpretacyjne nie jest jednak postępowaniem dowodowym, jakie można przeprowadzić we właściwym postępowaniu podatkowym lub w toku kontroli podatkowej albo celno-skarbowej, przeto weryfikacja opracowanej przez spółkę metodologii, jako niedotycząca kwestii prawnej, lecz faktycznej, nie mogła być przez organ interpretacyjny wyjaśniona w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego. Postępowanie interpretacyjne służy uzyskiwaniu informacji na temat rozumienia przez organy podatkowe treści przepisów prawa, a nie uzyskiwania informacji o przypadkach, odnośnie których przepisy prawa przewidują inny tryb dla uzyskania przez zainteresowanego określonej informacji na ich temat. Do takich należeć będzie ocena prawidłowości metodologii kwalifikacji przychodów zwolnionych uzyskiwanych z działalności strefowej. Zastrzec przy tym należy, że organ nie miał podstaw, aby wezwać spółkę do uzupełnienia wniosku, ponieważ nie zawierał on braków, które można by uzupełnić w trybie określonym w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym trybie organ może żądać uzupełnienia wniosku o takie tylko elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i jego ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Taka ewentualna zmiana doprowadziłaby natomiast do istotnej zmiany treści wniosku, który w swej treści uniemożliwiał skuteczne zainicjowanie procedury wydania interpretacji z uwagi na wadliwą konstrukcję. Tymczasem granice sprawy o udzielenie interpretacji indywidualnej zakreśla podmiot zainteresowany jej wydaniem (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej), a nie organ interpretacyjny. Mając na względzie powyższe Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ interpretacyjny żadnego z powołanych w skardze przepisów, ani innych naruszeń przepisów na zasadach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. (art. 57a p.p.s.a. nie ograniczał zakresu prawowanej przez Sąd kontroli), które uzasadniałyby zastosowanie wobec kontrolowanych postanowień środków określonych w przepisach art. 145 p.p.s.a. Wobec tego skargę jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.