I SA/Rz 177/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. j., z siedzibą w J., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) stycznia 2017 r., nr (...), (...), w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010 r., w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek.

Składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) stycznia 2017 r., dotyczącą zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010 r., skarżąca zwróciła się jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Domagając się przyznania ochrony tymczasowej nie uzasadniła jednak swojego wniosku w jakikolwiek sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien przedstawić konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca, formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie uzasadniła tego wniosku w jakikolwiek sposób. W związku z tym nie sposób jest stwierdzić, jakie w istocie będą konsekwencje wykonania skierowanej do niej decyzji. Sama bowiem wysokość zobowiązania podatkowego, określona zaskarżonym rozstrzygnięciem, rozpatrywana w oderwaniu od kontekstu, jaki stanowi szeroko rozumiana sytuacja ekonomiczna skarżącej, nie może stanowić podstawy uwzględnienia jej wniosku, gdyż nie mieści się w kategorii przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Na marginesie dodać tez należy, że zalegającego w aktach sprawy postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, z dnia (...) marca 2017 r. wynika, że skarżąca dobrowolnie uregulowała swoje zaległości podatkowe, z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2010 r., co potwierdza zasadność oddalenia jej wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.