I SA/Rz 160/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 13 lutego 2023 r. nr SKO.4140.341.3686.2022 w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za II i III kwartał 2022 r. - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.

I SA/Rz 160/23 Uzasadnienie S. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: SKO lub Kolegium) z 13 lutego 2023 r. nr SKO.4140.341.3686.2022. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z [...] listopada 2022 r. nr [...], którą w pkt 1) umorzono M. P. 50% zaległości podatkowej z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za II i III kwartał 2022 r. w łącznej kwocie 175,02 zł oraz należne odsetki za zwłokę od tej zaległości w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa naliczonych do dnia złożenia wniosku, w pkt 2) odmówiono M. P. umorzenia pozostałej części zaległości podatkowej z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za II i III kwartał 2022 r. w łącznej kwocie 175,02 zł. Na rozprawie 18 lipca 2023 r., Sąd z urzędu stwierdził, że sprawa w sensie materialnoprawnym dotyczy M. P. – żony S. P., który w postępowaniu administracyjnym występował jako pełnomocnik M. P.. W związku z powyższym S. P. został omyłkowo potraktowany w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako skarżący i odpowiednio w tym kierunku było przeprowadzone postępowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd odroczył rozprawę, celem ponowienia postępowania w zakresie uzupełnienia braków formalnych skargi. Zarządzeniem z 19 lipca 2023 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w pkt 1) zarządził dokonać zmiany w urządzeniach biurowych w ten sposób, że w miejsce dotychczas wpisanego S. P. jako skarżącego – wpisać M. P. jako skarżącą, zaś jako jej pełnomocnika – S. P.. Jednocześnie w pkt 2) zarządzenia postanowiono wezwać pełnomocnika M. P. o przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa, w terminie 7 dni, od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy dopuszczenia go do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika. Na skutek wezwania Sądu z 19 lipca 2023 r., pismem z 27 lipca 2023 r. S. P. stwierdził, że on jest stroną skarżącą w przedmiotowej sprawie. M. P. pismem o tej samej dacie, potwierdziła, że jej mąż w sprawie jest skarżącym, a nie pełnomocnikiem. W związku z powyższymi pismami, zarządzeniem z 21 sierpnia 2023 r. Przewodniczący Wydziału I WSA, zarządził dokonać zmiany w urządzeniach biurowych w ten sposób, że w miejsce dotychczas wpisanej M. P., jako skarżącej – wpisać S. P., jako skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga kwestia legitymacji do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2519 ze zm.; dalej: u.c.p.g.), gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z kolei właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h u.c.p.g.). W związku z powyższym, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). Art. 6o u.c.p.g. stanowi, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W sprawie bezsporne jest, że nieruchomość położona w J. przy ulicy U. [...], stanowi własność M. P., co potwierdzają złożone przez nią deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. Z deklaracji tych wynika również, że ww. nieruchomość zamieszkują dwie osoby, tj. M. P. i jej mąż S. P.. Z akt sprawy wynika, że na zobowiązanej M. P. ciąży zaległość z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, objęta upomnieniem z 22 września 2022 r.; 1) w kwocie 175,02 zł, z terminem płatności 15 maja 2022 r., a także 2) w kwocie 175,02 zł, z terminem płatności 15 sierpnia 2022 r., wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Pismem z 29 września 2022 r. M. P., reprezentowana przez S. P. wniosła do Burmistrza Miasta J. o umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za II i III kwartał 2022 r. Burmistrz decyzją z [...] listopada 2022 r. umorzył M. P. 50% zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za II i III kwartał 2022 r. w łącznej kwocie 175,02 zł i odmówił M. P. umorzenia pozostałej części zaległości podatkowej z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za II i III kwartał 2022 r. w łącznej kwocie 175,02 zł. Decyzja została wydana na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 12 u.c.p.g. Po rozpatrzeniu odwołania, SKO decyzją z [...] lutego 2023 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w przedmiotowej sprawie, podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na powyższą decyzję Kolegium do sądu administracyjnego jest M. P.. Natomiast występowanie przez S. P. w charakterze pełnomocnika zobowiązanej M. P., w trakcie postępowania administracyjnego przed organami, nie powoduje, że jest on osobą legitymowaną do wniesienia skargi do WSA. Brak uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie przez S. P. wynika z faktu, że nie jest on właścicielem, czy też współwłaścicielem ww. nieruchomości, znajdującej się w J. - objętej postępowaniem o umorzenie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które ciążą na właścicielu nieruchomości. Mając na uwadze treść przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie mógł on być stroną tego postępowania. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 P.p.s.a.). Po myśli art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 tego przepisu. Istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa (niekoniecznie należącą do prawa publicznego). Źródłem interesu prawnego jest zatem norma prawna, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2002 r. II SA 4000/2001, niepubl.). W realiach sprawy nie ulega wątpliwości, że z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, stanowiącej podstawę materialno-prawną w sprawie zaległości M. P. z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za II i III kwartał 2022 r., nie można wywieść, interesu prawnego dla S. P.. Również przepisy prawa procesowego, nie dają uprawnienia S. P., do bycia stroną w sprawie o umorzenie zaległości, należących do M. P.. Ponieważ S. P. nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję o umorzeniu zaległości M. P. z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za II i III kwartał 2022 r., dlatego skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 50 § 1 i § 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 P.p.s.a.