I SA/Rz 124/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. A. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 marca 2018r. sygn. akt I SA/Rz 124/18 o pozostawieniu wniosku o przyznania prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

I SA/Rz 124/18 Uzasadnienie J. A. (dalej: skarżący) wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W dniu 2 marca 2018r. skarżący został wezwany przez referendarza sądowego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez wypełnienie formularza PPF zgodnie z treścią punktu 4 pouczenia zawartego na ostatniej jego stronie, wyznaczając w tym celu termin 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a ponadto złożenia dodatkowego oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym. Na doręczone w dniu 6 marca 2018r. wezwanie skarżący nie udzielił odpowiedzi. Wobec tego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 i art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.- dalej: P.p.s.a), zarządzeniem dnia 22 marca 2018r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego skarżący podniósł, że nie zna przepisów prawa, a zatrudnienie prawnika przekroczyłoby koszty podatku. Nadmienił, że ma 68 lat i pobiera 1530 zł emerytury. Skarżący wniósł o merytoryczne rozpoznanie spawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W myśl art. 252 § 1, § 1a i § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Oświadczenia, o których mowa powyżej, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy zawierał braki formalne - nie wypełniono wszystkich wymaganych pól (rubryki pól oznaczonych nr 7, 8, 9 i 11) zgodnie z treścią pouczenia, co było niezbędne z uwagi na dyspozycję art. 252 § 1a P.p.s.a. Z uwagi na to, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków formalnych wniosku, zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Mając na uwadze okoliczności wynikające ze złożonego przez skarżącego oświadczenia, a także treść zarzutów sprzeciwu stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego zarządzenia. Prawidłowo bowiem referendarz sądowy stwierdził, że wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu tylko wówczas, gdy zostanie on należycie wypełniony – nieuzupełnienie braków formalnych wniosku uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.