I SA/Rz 114/15

Dnia 6 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku L. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie długu celnego w kwocie 7.542 złote -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

L. H. zaskarżył do tutejszego Sądu decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia długu celnego w kwocie 7.542 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadniając to żądanie podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, którą pogarsza fakt, że ma na utrzymaniu syna, który urodził się w 2014r. Wykonanie decyzji określającej wysokość długu celnego oraz związanych z nią decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami będzie skutkować powstaniem po stronie Skarżącego niemożliwych do odwrócenia skutków. Skarżący nie posiada bowiem środków pieniężnych, które mógłby przeznaczyć na zapłatę tak wysokich należności natomiast egzekucja innych składników majątku Skarżącego spowoduje przejście własności majątku na inne osoby za cenę, która nie będzie odpowiadać jego wartości. Wstrzymanie wykonania ww. decyzji umożliwiłoby Skarżącemu zgromadzenie odpowiednich środków pieniężnych. Skarżący odwołał się w swojej argumentacji również do uzasadnienia wniosku, jaki złożył w toku postępowania administracyjnego w dniu 18 września 2014 r. W piśmie tym zaś Skarżący wskazał, że trudna sytuacja finansowa jest spowodowana leczeniem małżonki Skarżącego, przesiedleniem do Polski i wydatkami na mające się urodzić potomstwo. Skarżący spłaca kredyt, którego miesięczna rata wynosi 1.234,14 zł. Obecnie nie ma już zdolności kredytowej i nie może wziąć kolejnego, tym razem na zabezpieczenie długu celnego. Do ww. pisma Skarżący dołączył paragony fiskalne dokumentujące wydatki na leczenie małżonki, zawiadomienie o spłacie kredytu, odpis rachunku za media za sierpień 2014r. i dokumentację medyczną małżonki, wystawioną przez lekarza: ginekologa – położnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu jest więc instytucją wyjątkową i ma na celu przejściowe zabezpieczenie interesów skarżącego. Pod pojęciami znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Analizując treść uzasadnienia ww. wniosku oraz dokumentację przedstawioną przez skarżącego Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Suma obciążeń Skarżącego z tytułu określenia długu celnego (7.542 zł), podatku akcyzowego (15.231 zł - sprawa o sygn. akt I SA/Rz 115/15) i podatku od towarów i usług (23.875 zł - sprawa o sygn. akt I SA/Rz 116/15) wynosi łącznie 46.648 zł. Skarżący w ramach uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykazał również, że ciąży na nim obowiązek spłaty kredytu, którego miesięczna rata wynosi 1.234,14 zł. Wysokość rachunków za media w sierpniu 2014 r. wynosiła 917,84 zł. Skarżący podawał również, że jego wydatki ulegają zwiększeniu z powodu konieczności ponoszenia kosztów leczenia małżonki. Z akt sprawy wynika, że były one związane z ciążą żony Skarżącego. Skoro Strona we wniosku podała, że nastąpiło już rozwiązanie należy uznać, że te wydatki nie są już aktualne. Skarżący ponosi natomiast koszty utrzymania nowonarodzonego dziecka i inne związane z codziennym funkcjonowaniem. Aby ocenić, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia skutków określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. konieczne jest skonfrontowanie opisanych wyżej obciążeń z wysokością dochodów, jaką może dysponować Skarżący. Stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest uzależnione od tego, w jakiej proporcji pozostaje wysokość zobowiązania podatkowego do wysokości otrzymywanych przez Skarżącego dochodów, w połączeniu z innymi opisanymi przez Stronę okolicznościami. Wysokość ciążących na stronie zobowiązań podatkowych jest wartością względną w zależności od tego, jakimi środkami finansowymi Skarżący może dysponować. W niniejszej sprawie Skarżący we wniosku nie przybliżył danych dotyczących jego dochodu. Nie dołączył do wniosku np. wyciągów ze swoich rachunków bankowych oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Nie przedstawił też chociażby najbardziej aktualnego zeznania podatkowego, w którym wykazane zostałyby dochody i straty. W ocenie Sądu dołączona do pisma z 18 września 2014 r. dokumentacja nie jest natomiast wystarczająca do oceny sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego. Trudno więc tak naprawdę stwierdzić, jakie skutki prawne wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji na sytuację finansową i majątkową Skarżącego. Z tych względów Sąd uznał, że w tej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które uzasadniałoby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.