I SA/Po 789/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Sędzia WSA Michał Ilski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2026 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 4017,- zł (cztery tysiące siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I SA/PO 789/26 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia 23 lutego 2026 roku, o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 18 czerwca 2025 r o nałożeniu na M. W. kary pieniężnej 11 900 zł za zajęcie pasa drogowego. W toku postępowania ustalono nast. stan faktyczny. W dniu 19 sierpnia 2022 roku strona złożyła do Prezydenta Miasta G. wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w postaci rusztowania o pow. 25 m2 x 1,20 M2. w okresie od 22 sierpnia 2022 do 2 września 2022. Do wniosku załączono projekt czasowej organizacji ruchu .Załączono również mapę lokalizacyjną i mapę do celów projektowych W dniu 22 sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta G. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie - aktualnej zgody Miejskiego Konserwatora Zabytków na renowację elewacji - powiadomienia zarządcy drogi, zarządcy ruchu na drogach gminnych oraz Komendy Powiatowej Policji w G. o wprowadzeniu zmiany organizacji ruchu w terminie 7 dni przed planowanym wprowadzeniem organizacji ruchu - zmiany terminu zajęcia pasa drogowego . W dniu 22 sierpnia 2022 r. przedstawiciel Urzędu Miejskiego w G. sporządził notatkę urzędową z wizji lokalnej na ul. [...] w G., w wyniku której stwierdzono ,że przy kamienicy pod w/w adresem zostało rozstawione rusztowanie i wygrodzony chodnik o pow. 3,40 m x 25,0 m=85m2 bez wymaganego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Sporządzono dokumentację fotograficzną. Z załączonej do notatki kopii mapy dla celów projektowych wynikało ,że wygrodzenie chodnika wynosiło 3,40x 15 m2. W dniu 23 sierpnia dokonano kolejnej wizji lokalnej, z której wynikało ,że rusztowanie nadal stoi i sporządzono dokumentację fotograficzną. W dniu 24 sierpnia 2022 r. zawiadomiono M. W. o wszczęciu postępowania, wnosząc jednocześnie o pisemne ustosunkowanie się do sprawy lub stawienie do Urzędu Miasta w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. W dniach 24-26, 29 sierpnia 2022 przeprowadzano kolejne wizje lokalne potwierdzające fakt wygrodzenia pasa drogowego o pow.85m2 oraz załączano dokumentację fotograficzną. W dniu 24 sierpnia 2022 roku M. W. w nawiązaniu do otrzymanego zawiadomienia o wszczęciu postępowania złożyła pismo , w którym odniosła się do dotychczasowych działań organu. Wskazała w nim m.in. ,że złożyła do Urzędu pismo informujące o zamiarze przeprowadzenia remontu i ustawieniu rusztowania , a będąc w Urzędzie została osobiście poinformowana o konieczności wykonania dokumentacji projektowej w zakresie zmiany organizacji ruchu , co zresztą zrealizowała i przesłała do organu . Nie sądziła, że składając te dokumenty będzie zobligowana do dodatkowych czynności w tej sprawie. Dodała też ,że dzień 22 sierpnia 2022 nie był początkowym dniem rozpoczęcia remontu elewacji, ale przygotowań budynku do właściwego remontu. Strona załączyła też decyzję z dnia 29 sierpnia 2022 r Prezydenta Miasta G. zezwalającą na prowadzenie prac w obszarze historycznego układu urbanistycznego. W dniu 31 sierpnia 2022 roku Prezydent Miasta G. wydał decyzję o nr [...] zezwalającą na zajęcie pasa drogowego o pow. 85m 2 w terminie od 29 sierpnia 2022 do 2 września 2022r. Odstąpiono od uzasadnienia decyzji, uznając ,że w całości uwzględnia ona żądanie strony. W dniu 5 września 2022 roku M. W. złożyła kolejny wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w terminie od 3 września 2022- 16 września 2022. Takie zezwolenie uzyskała w dniu 7 września 2022 roku. Tego też samego dnia stronę zawiadomiono na podst. art. 10 § 1 Kpa o zebraniu niezbędnego materiału w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. W dniu 15 września 2022 roku złożyła kolejny wniosek i uzyskała zezwolenie w dniu 16 września 2022 roku. W dniu 20 września 2022 roku Prezydent Miasta G. decyzją o nr [...] nałożył na M. W. karę pieniężną wysokości 11 900,00 zł za ustawienie rusztowania w pasie drogowym przy ul. [...] o pow.85 m2 w okresie od 22 sierpnia 2022 do 28 sierpnia 2022. W uzasadnieniu wskazano ,że strona w w/w okresie nie posiadała wymaganego zezwolenia zarządcy drogi na posadowienie rusztowania. Strona decyzję taką uzyskała dopiero 31 sierpnia 2022 roku, ale na okres od 29 sierpnia 2022 do 2 września 2022. W dniu 6 października 2022 roku strona złożyła odwołanie. Podniosła w nim, że w dniu 19 sierpnia 2022 roku złożyła w Urzędzie Miasta wszystkie wymagane dokumenty. Źle odczytała zapis karty uzgodnień projektu czasowej organizacji ruchu sądząc ,że pozwala ona na przystąpienie do ustawienia rusztowania. Rusztowanie zajmowało 1.3 szerokości chodnika i w niczym nie utrudniało dojścia do budynku, przejście było swobodne i bezpieczne ,nikt nie przechodził na drugą stronę ulicy [...], że dom nie jest wpisany do rejestru zabytków , niemniej uzyskała program prac Konserwatorskich dla elewacji zabytkowej kamienicy przy ul. [...] w G.. Nie otrzymała żadnego pisma wzywającego ja do rozebrania rusztowania. W jej ocenie dokonała wszelkiej staranności w celu uzyskania zezwolenia . Decyzją z dnia 6 października 2023 roku , o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano ,że w aktach sprawy brak informacji , na jakiej podstawie przyjęto ,ze powierzchnia zajętego pasa drogowego wynosiła 85 m2 .Takiej informacji nie ma też w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zwrócono też uwagę ,że w aktach sprawy brak jest mapy zasadniczej , na której zostałyby naniesione miejsce zajęcia pasa drogowego .Należało też zd. SKO uwzględnić przepisy działu IV Kpa . Zdaniem organu odwoławczego decyzja Prezydenta Miasta G. nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego . W ponownym rozpoznaniu sprawy załączono do akt karty stanowisk pracowników wyznaczonych do przeprowadzenia kontroli pasa drogowego oraz mapy z naniesionym zajęciem pasa drogowego . Strona w dniu 20 listopada 2023 roku złożyła pismo, w którym częściowo powtórzyła zarzuty odwołania, a ponadto zakwestionowała powierzchnię zajętego chodnika. Uzyskano też informację od Straży Miejskiej w G. oraz od Komendy Powiatowej Policji w G. o tym, że nie przeprowadzono żadnych interwencji pod spornym adresem. W dniu 7 lutego 2024 roku Prezydent Miasta G. wydał decyzję o nr [...], w której nałożono na stronę karę pieniężną 11 900 zł za zajęcie chodnika o pow.85 m 2 za okres od 22 sierpnia 2022 do 28 sierpnia 2022. Organ oparł się na ustaleniach dotychczasowych, podnosząc uzyskanie dodatkowych dokumentów oraz mapy z wrysowanymi liniami rozgraniczającymi , które pokrywają się z granicami działki nr [...] ark.[...] stanowiącej pas drogowy drogi gminnej ul. [...] w G. .Dokładnie wskazano zajęty pas drogowy . Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zapisów art. 189 f Dział IV a Kpa , gdyż waga naruszenia nie jest znikoma, a strona nie zaprzestała naruszania prawa. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Powieliła w nim dotychczasowe zarzuty i uwagi odnoszone w poprzednim odwołaniu i pismach składanych w toku postępowania . Decyzją z dnia 20 stycznia 2025 roku, o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało do ponownego rozpoznania W uzasadnieniu wskazano ,ze uzasadnienie organu I instancji nie zawiera pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ I instancji nie ustalił czy chodnik został w części nie objętej rusztowaniem w całości zajęty przez skarżącą ., a organ nadal faktycznie nie ustalił ,jaka była powierzchnia zajęcia pasa drogowego . Strona w dodatkowym piśmie z dnia 24 lutego 2025 roku wniosła m.in. o umorzenie nałożonej kary. Decyzją z dnia 18 czerwca 2025 roku, o [...] Prezydent Miasta G. nałożył na stronę karę pieniężną w kocie 11 900,00 zł za zajęcie bez zezwolenia chodnika w pasie drogowym o pow. 85 m 2 w okresie od 22 sierpnia 2022 do 28 sierpnia [...] uzasadnieniu wskazano ,że przyjęta powierzchnia pasa drogowego we wniosku złożonym przez M. W. nie pokrywał się z faktycznym zajęciem pasa drogowego. Na podst. wizji lokalnych oraz dokumentacji fotograficznej wynikało ,że został zajęty chodnik na całej szerokości ( co pokrywało się z projektem organizacji ruchu ). Zgodnie z załączonym do wniosku projektem oraz zawartym w nim opisie na str. [...] wskazano ,że z uwagi na mniejszą szerokość bezpiecznego przejścia dla pieszych tj. mniej niż 1 m zakłada się stosować zapory ostrzegawcze uniemożliwiające ruch pieszych i nakazujące przejście drugą stroną ulicy. Stąd też zd. organu powierzchnia taka wynika wprost z samego projektu. Odnośnie możliwości zastosowania przepisów Działu IV Kpa organ ponownie uznał, że znikomość naruszenia prawa wyłącza wysokość nałożonej kary i fakt ,że strona nie zaprzestała naruszenia prawa. Ponadto na stronę nie została nałożona uprzednio administracyjna kara pieniężna. Organ wskazał też , że lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów nie związanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu może mieć miejsce w szczególnie uzasadnionych wypadkach , jednak wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi . Strona złożyła odwołanie. W znacznej części powieliła zarzuty odwołania z dotychczas składanych środków zaskarżenia ,a dodatkowo wskazała ,że nie zawarto w zaskarżonej decyzji pouczenia o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Ponadto wskazała ,że jako inwestor nie została ani razu poinformowana o możliwości uczestniczenia w wizji lokalnej. Nie odniesiono się w decyzji do faktu ,że rusztowanie w niczym nie zakłócało komunikacji na chodniku ,a przez cały czas trwania remontu był nieograniczony dostęp do placówek usługowo-handlowych oraz parkometru i wejść do budynku. W sytuacji gdyby rzeczywiście miało miejsce zajęcie całego pasa należałoby nie tylko zamknąć chodnik, ale i uniemożliwić parkowanie w obecnie obowiązującym miejscu w sposób skośny , bowiem niektóre parkujące auta zastawiają przednią częścią auta metr chodnika. Miejsce było wyłączone z ruchu w sposób rzeczywisty – barierka nie zajmowała szerokości chodnika i nie blokowała pełnego dostępu .Na ulicy ,tuż przy budynku znajduje się jedyny parkomat , do którego zapewniony był nieograniczony dostęp .Co do okoliczności posadowienia rusztowania nie było także uwag ze strony Biura Strefy Parkowania. Podkreśliła ,że gdyby zarządca drogi od początku wydał nakaz rozebrania rusztowania, uczyniłaby to bezzwłocznie. Ubocznie wskazała, że firmy budowlane mają krótkie terminy realizacji i z uwagi na dużą ilość remontów wysokościowych rusztowania są cały czas w ruchu i przestawiane z inwestycji na inwestycję. W tej sytuacji wskazano termin możliwej realizacji inwestycji uwagi na logistykę wykonawcy , niemniej każdorazowo strona wnosiła o wydłużenie zezwolenia dołączając także kolejne, aktualne zgody. Dodała ,że Miejski Konserwator Zabytków zmusił niejako stronę do uzyskania projektu ustawienia rusztowania, pomimo, że obiekt nie jest wpisany na listę zabytków. Strona również tej czynności dokonała terminie wskazanym przez organy . Decyzją z dnia 23 lutego 2026 roku, o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przywołując treść art. 40 ust.1 ustawy o drogach publicznych stwierdził, że skoro organ ustalił fakt zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia przez dany obiekt, dane podmiotu , który tego zajęcia dokonał oraz powierzchnię zajętego pasa i liczbę dni zajmowania pasa drogowego bez stosownego zezwolenia , to ma obowiązek wydać decyzję w przedmiocie nałożenia kary finansowej. W istocie w/w okoliczności w niniejszej sprawie poza powierzchnią zajęcia drogi są w ocenie SKO niesporne. Organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji naruszenie wynikające z art. 79 § 1 Kpa , jednakże w ocenie organu nie miało ono wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przywołano również treść Uchwały Rady Miasta G. z 30 października 2019 r , nr XIII/175/2019 odnośnie stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego. W skardze do WSA w Poznaniu strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. -art. 40 ust.12 w zw. z art. 40 ust 4 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe ustalenie rzeczywistej wielkości powierzchni zajętego pasa drogi publicznej , -art. 189f § 1 pkt 1 i art. 189 a § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 40 ust 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie powyższych przepisów. Dalej podniesiono naruszenie przepisów postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. -art. 7,77 § 1 i 80 Kpa poprzez nie podjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego -art.8 Kpa poprzez naruszenie zasady stanowiącej ,że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej Wniesiono o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania . W uzasadnieniu wskazano ,że zgodnie ze sporządzoną dokumentacją załączoną do wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego zakładano wyłączenie całości chodnika po przylegającej do nieruchomości odcinku ul. [...] , w związku z z czym na początku i na końcu wygrodzenia powieszono odpowiednie tablice. Przejście dla pieszych było swobodne i bezpieczne i nikt nie przechodził na drugą stronę ulicy, bo było to technicznie niemożliwe. Gdyby miało to być wykonane w praktyce należałoby wnieść o zajęcie pasa drogowego przy kilku nieruchomościach , a także powinno nastąpić wyłączenie strefy parkowania .Strona uiściła wynikające z tego tytułu opłaty. Nieprawidłowe w tym zakresie było uznanie organu ,że zajęcie obejmowało cały pas drogowy poprzez umieszczenie oznaczeń "przejście drugą stroną ulicy" , skoro faktycznie istniało dojście do umieszczonych w budynku lokali usługowych , parkometru i miejsc parkingowych , które nie były w spornym okresie wyłączone z użytkowania. Z powyższym wiąże się niewłaściwe ustalenie rzeczywistej powierzchni zajętego pasa drogowego .Organ przyjął niewłaściwą zdaniem skarżącej powierzchnię 85 m2 , a nie wymiar rzeczywistego zajęcia pasa drogowego pod usytuowane na działce rusztowanie , które zd. S. wyniosło ok.17 m2. I w tym zakresie organy postąpiły niekonsekwentnie i nielogicznie. Ponadto organy nie przedstawiły jednoznacznego geodyzjnie i kartograficznie dowodu granic pasa drogowego oraz lokalizacji obiektu zajmującego ten pas . Zdaniem skarżącej organy bezzasadnie pominęły też możliwość odstąpienia od wymierzenia kary na podst. art. 189f §1 pkt 1 i art. 189 a § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 40 ust.12 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W tym zakresie przywołano stanowisko doktryny i orzecznictwa . W zakresie naruszeń procesowych zarzucono ,że organ sporządził nierzetelną informację w ramach oględzin , w której strona nie uczestniczyła ,a która pomijała dostęp do dwóch wejść do budynku, do trzech lokali użytkowych oraz parkometru. Brak informacji o oględzinach spowodował ,że nie uwzględniono potencjalnych uwag strony. Pominięto materiał dowodowy, w tym dokumentację fotograficzną przedłożoną przez stronę. Takie postępowanie organu budzi wątpliwości co do bezstronności organów. Strona podkreśliła ,że działała w warunkach pandemii i w praktyce spełniła wszystkie wymagania formalne dotyczące zezwolenia . Nieruchomość skarżącej nadal wymaga remontów i nie jest dochodowa ,a obciążenie tak wysoką grzywną jest krzywdzące. Organ przez dwa lata po pierwotnym uchyleniu decyzji nie podjął żadnych czynności w sprawie . Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu., aczkolwiek nie wszystkie zarzuty sąd podzielił . Poza sporem w sprawie niniejszej pozostaje okoliczność zajęcia przez skarżącą pasa drogowego dróg gminnych bez wymaganego przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 889 z późn. zm.), dalej: u.d.p., zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Stosownie do regulacji art. 40 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m.in. prowadzenia robót w pasie drogowym. Z kolei zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub bez decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 31 lub 34, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, tj. opłaty za zajęcie pasa drogowego, którą pobiera się w przypadku zajęcia tego pasa za zezwoleniem. Przy czym pasem drogowym jest, zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uprawnia do wniosku, że wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia było poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, prowadzącym do ustalenia, że we wskazanych w dniach od 22 sierpnia 2022 do 28 sierpnia 2022 doszło do zajęcia pasa drogowego, a powierzchnia zajęcia wynosiła 85m2 . Sąd nie stwierdza podstaw do podważenia wskazanej powierzchni zajęcia, a sama strona nie kwestionowała w tym zakresie decyzji z dnia 31 sierpnia 2022 r , 7 września 2022 r, 16 września 2022 r zezwalających na zajęcie pasa drogowego. Nie kwestionowała tej powierzchni nawet o odwołaniu od decyzji z dnia 20 września 2022 r nakładąjącej karę pieniężną . Rację ma też organ wskazując w decyzji pierwszoinstancyjnej ,że pozostawiona szerokość chodnika wynikała wprost z proponowanej przez stronę organizacji ruchu , załączonej do wniosku. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego nie są wymagane szczególnego rodzaju dowody, w tym sporządzenie mapy do celów prawnych oraz nie sposób też przyjąć, że pomiarów powinni dokonywać wyłącznie pracownicy techniczni bądź inni uprawnieni pracownicy o określonych kwalifikacjach. Przebieg granic pasa drogowego jest przedmiotem ustaleń przeprowadzanych przez organ administracji w toku postępowania dowodowego, na podstawie wszelkich dowodów służących wyjaśnieniu sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.). Pomiar zajęcia pasa drogowego nie tylko nie wymaga dowodu będącego rezultatem wykonania prac geodezyjno-kartograficznych, o których jest mowa w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, ale też nie wymaga szczególnego rodzaju narzędzi pomiarowych. W ocenie sądu ustalenie i obliczenie powierzchni zajęcia, zwłaszcza gdy nie jest ona bardzo znaczna i nie ma nieforemnego kształtu jak w sprawie niniejszej, jest możliwe przy użyciu powszechnie dostępnych przyrządów pomiarowych i przez pracowników gminnych, bowiem nie jest to czynność skomplikowana (por. np. wyrok NSA z 14 stycznia 2026 r., II GSK 1454/22). W sprawie niniejszej fakt zajęcia pasa drogowego wynikał z wizji lokalnych przeprowadzonych 23 sierpnia, 2022, 24 sierpnia 2022, 25 sierpnia 2022, 26 sierpnia 2022 .Wyniki tych wizji zostały potwierdzone załączoną do akt sprawy dokumentacją fotograficzną, na której widać obszar zajęcia. Następnie obszar zajęcia został wrysowany w kopię mapy do celów ewidencyjnych. (k. [...] akt adm.) z podziałem i uwidocznieniem obszaru zajęcia . Ustalenia podjęte na wyżej wskazanej podstawie, tak co do faktu zajęcia jak i jego powierzchni nie budzą w ocenie sądu, żadnych wątpliwości. W tym też zakresie skargi nie podzielono. W całości natomiast podzielono zarzuty i wątpliwości zasadnicze sądu budzą rozważania w zakresie przesłanek odstąpienia od ukarania na podstawie art. 189f K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W ocenie sądu niewystarczające jest uzasadnienie decyzji organu I instancji w odniesieniu warunków odstąpienia od nałożenia tej kary przy braku jakichkolwiek rozważań SKO w tym zakresie, pomimo zarzutów odwołania. Lektura akt administracyjnych i konsekwentne stanowisko strony uprawniają do wniosku, że nie można wykluczyć, iż rozważenie w całokształcie okoliczności związanych z zajęciem pasa drogowego doprowadziłoby organ do innych wniosków niż podjęte. Tymczasem w sprawie niniejszej próba jej zweryfikowania w kontekście wszystkich okoliczności zaistniałego naruszenia podważa wiarygodność konkluzji o braku podstaw do odstąpienia od ukarania. Organy w zakresie warunków odstąpienia wskazały m.in. na czas zajęcia pasa drogowego tj. 7 dni oraz wysokość kary, pomijając całkowicie konieczność szerokiej oceny wagi naruszenia, obejmującej odniesienie się do wszystkich okoliczności , w tym i skutków naruszenia prawa. Poza oceną organu zostały nast. okoliczności. Strona po złożeniu w dniu 19 sierpnia 2022 r wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego już 22 sierpnia 2022 r. otrzymała wezwanie do usunięcia jego braków. Jeszcze tego samego dnia zwróciła się do organu z wyjaśnieniem ,że zgody ze Starostwa Powiatowego, Komendy Policji i Strefy Płatnego Parkowania oraz Urzędu Miasta G. znajdują się na k.[...] wniosku. Co więcej , w wyznaczonym terminie 7 dni załączyła brakującą decyzję Prezydenta Miasta G. o zgodzie na przystąpienie do prac. Zareagowała też niezwłocznie na zawiadomienie o wszczęciu postępowania , bo już w dniu 31 sierpnia 2022 .Należy tu wyraźnie podkreślić, że strona aż do 30 sierpnia, czyli w terminie na uzupełnienie braków wniosku nie miała wiedzy , że nie uzyska zezwolenia, bo zawiadomienie o wszczęciu postępowania otrzymała 30 sierpnia 2022 r. Do tego czasu pomimo 4 krotnych wizji lokalnych, nie została o nich poinformowana, co skutkowało utrzymywaniem zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia , a co organ uznał za jeden powodów odmowy odstąpienia od ukarania. Za niekonsekwentny należy zatem uznać argument o utrzymywaniu stanu bezprawnego w sytuacji, gdy strona nie miała wiedzy o toczącym się postępowaniu aż do 30 sierpnia 2002 roku, a organ 31 sierpnia 2022 wydał decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego i to okresie od 29 sierpnia 2022r. Powyższe spotęgowało dezinformację strony , skoro jednocześnie toczyły się 2 postępowania o dwóch różnych sygnaturach w istocie na podst. jednego wniosku, a zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej strona uzyskała już po posadowieniu rusztowania i po uzupełnieniu wszystkich braków formalnych. W tym miejscu wątpliwości sądu budzi odstąpienie od uzasadnienia decyzji z dnia 31 sierpnia 2022 zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, skoro ani w części dotyczącej okresu zajęcia, ani powierzchni zajmowanego pasa nie odpowiadała żądaniu strony wynikającemu z wniosku z dnia 19 sierpnia 2022. W tym miejscu należy podkreślić, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej, przysługujących jej środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.). Obowiązek ten dotyczy w szczególności pism, które zredagowane zostały w sposób niezręczny, czy niezrozumiały, nie pozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony, kiedy z okoliczności sprawy wynika, że strona nie rozeznaje się w sposób precyzyjny w zakresie przysługujących jej uprawnień. Strona w odpowiedzi na wezwanie wystąpiła przecież z pismem informującym ,że posiada wszystkie stosowne zgody, co wynikało wprost z treści wniosku złożonego w dniu 19 sierpnia 2022. W terminie też uzupełniła dane związane z Konserwatorem. Miejskim. I dopiero po upływie terminu na uzupełnienie braków została powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie posadowienia rusztowania bez zezwolenia, . Wyznaczony jej postanowieniem o wszczęciu termin na zapoznanie z aktami był w istocie iluzoryczny , bo już dzień poźniej organ wydał decyzje nakładającą karę pieniężną . Organ I instancji odmawiając odstąpienia od ukarania w żaden sposób nie odniósł się też do podnoszonych przez stronę okoliczności związanych z prawidłowym wygrodzeniem terenu, dostępem do nieruchomości oraz do parkometru usytuowanego tuż przy ścianie nieruchomości, a także do kwestii bezpieczeństwa parkujących pojazdów . Nie ocenił ,czy powyższe okoliczności spowodowały jakiekolwiek ograniczenie w możliwości korzystania z pasa drogowego i umieszczonych tam urządzeń. W piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenia kwalifikowane, naruszenia, które nie mają ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego są istotne i naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969). Uzasadnienie decyzji organu I instancji nie pozwala w ocenie Sądu na niewątpliwe stwierdzenie, w czym organ ten upatrywał braku podstaw do uznania, że naruszenie art. 40 ust. 1 u.d.p., które doprowadziło do wydania decyzji, nie mogło być uznane za naruszenie o znikomej wadze. Natomiast organ II instancji w ogóle tej kwestii nie rozważał, a zaakceptował brak wyczerpującej oceny warunków odstąpienia od wymierzenia kary . Z uwagi na powyższe sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podst. art. 145 §1 pkt 1 lit.a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019,poz.2325 ze zm, dalej p.p.s.a). Sąd stwierdził przy tym, że ze względu na treść art. 135 tej ustawy wystarczające jest uchylenie jedynie zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze , mając na względzie uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, wnikliwie ocenią okoliczności sprawy pod kątem spełnienia przesłanek z art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. tj. ustalenia, czy z okoliczności sprawy wynika, że w sprawie miało miejsce znikome naruszenie prawa, uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. Ponadto decyzje w sposób prawidłowy uzasadnią tj. zgodnie z wzorcem normatywnym zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. Orzeczenie o kosztach postępowania (pkt II wyroku) znalazło podstawę prawną w art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 12