I SA/Po 64/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi XA na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu VI raty podatku od nieruchomości za 2011 r. wraz z odsetkami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

J. S. wniósł skargę na decyzję wskazaną w sentencji postanowienia, w której wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podał, że aktualnie utrzymuje się wyłącznie z świadczenia emerytalnego, dochodzenie jakiejkolwiek kwoty pieniężnej będzie łączyło się dla niego z dalszymi niedogodnościami i stanowiło nadmierne obciążenie. W istocie pozbawi skarżącego środków do normalnego funkcjonowania i egzystencji, tym samym niewątpliwie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla skarżącego lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a"), może wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Skarżący nie wykazał we wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Sąd w materiale dowodowym sprawy również nie dopatrzył okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku. Sąd nie miał obowiązku działania w tym zakresie z urzędu. Skarżący powinien poprzeć swoje twierdzenia dowodami na okoliczność swojej sytuacji bytowej, zdrowotnej, posiadanych zasobów finansowych oraz ogólnego stanu majątkowego ( w tym np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności). Dopiero porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego wywoła wykonanie decyzji. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.