I SA/Po 402/26

Dnia 22 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (sprawozdawca) Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi M. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 grudnia 2025r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.

Wnioskiem z 26 września 2025 r. (uzupełnionym pismem z 31 października 2025 r.) M. W. wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej. Przedstawiając we wniosku opis stanu faktycznego, skarżący podał, że jest osobą fizyczną, prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą. Przeważający przedmiot działalności gospodarczej wnioskodawcy stanowi pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Zgodnie z informacjami uwidocznionymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. W latach 2022-2025 wnioskodawca nabył w drodze licytacji komorniczych następujące nieruchomości: 1. Udział we współwłasności nieruchomości, położonej przy ul. [...] w P. (prawomocne przysądzenie własności - 28 lutego 2023 r.); 2. Lokal mieszkalny położony przy ul. [...], [...] (wnioskodawca oczekuje na prawomocne przysądzenie własności); 3. Lokal mieszkalny położony przy ul. [...], [...] (prawomocne przysądzenie własności - 20 grudnia 2023 r.); 4. Lokal mieszkalny położony przy ul. os. [...], [...] (prawomocne przysądzenie własności - 9 kwietnia 2025 r.); 5. Udział we współwłasności nieruchomości, położonej przy ul. [...], [...] (prawomocne przysądzenie własności - 2 lutego 2024 r.); 6. Lokal mieszkalny położony przy ul. [...], [...] (prawomocne przysądzenie własności - 21 grudnia 2024 r.); 7. Lokal mieszkalny położony przy ul. [...], [...] (wnioskodawca oczekuje na prawomocne przysądzenie własności); 8. Lokal mieszkalny położony przy ul. os. [...] [...] (prawomocne przysądzenie własności - 5 czerwca 2025 r.); 9. Lokal mieszkalny położony przy ul. os. [...], [...] (prawomocne przysądzenie własności - 6 grudnia 2024 r.); 10. Nieruchomość położona przy ul. [...], [...] (prawomocne przysądzenie własności - 26 marca 2025 r.); 11. Nieruchomość położona przy ul. [...], [...] (wnioskodawca oczekuje na prawomocne przysądzenie własności); 12. Lokal mieszkalny położony przy ul. [...], [...] (wnioskodawca oczekuje na prawomocne przysądzenie własności); 13. Lokal mieszkalny położony przy ul. [...], [...] (prawomocne przysądzenie własności - 3 września 2025 r.); 14. Lokal mieszkalny położony przy ul. [...], [...] (wnioskodawca oczekuje na prawomocne przysądzenie własności); 15. Udział we współwłasności nieruchomości gruntowej, położonej w G. , przy ul. [...], stanowiącej działkę o numerze geodezyjnym [...], o powierzchni 1032,00 m2 (prawomocne przysądzenie własności 20 września 2024 r.). Oprócz wymienionych wyżej nieruchomości, nabytych w drodze licytacji komorniczych, wnioskodawca w okresie od 2017 r. do 2025 r. nabył na rynku wtórnym następujące nieruchomości: 1. Nieruchomość położona w Z. , oznaczona numerami działek [...], [...], [...], o łącznym obszarze 0,3201 ha (data nabycia - 5 października 2017 r.); 2. Nieruchomość położona w S., oznaczona numerami działek [...], o łącznym obszarze 0,0457 ha (data nabycia 12 listopada 2021 r.); 3. Lokal mieszkalny położony w P., przy ul. [...] (data nabycia 15 lipca 2024 r.); 4. Lokal mieszkalny położony w P., przy ul. [...] (data nabycia 3 marca 2025 r.). Wnioskodawca, wspólnie ze swoją małżonką, z którą pozostaje w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej, nabywał w ostatnich latach lokale mieszkalne, głównie w drodze licytacji komorniczych. W ramach zarządu majątkiem prywatnym, działania te były realizowane w celu długoterminowego zabezpieczenia wartości posiadanego kapitału oraz przyszłych potrzeb mieszkaniowych rodziny. Wnioskodawca i jego małżonka traktowali nabycia nieruchomości jako formę lokaty kapitału służącej ochronie majątku przed skutkami inflacji, z zamiarem ich długoterminowego utrzymywania oraz potencjalnego wykorzystania w przyszłości, czy to jako lokali na potrzeby własne, dla dzieci, czy ewentualnie jako źródło dodatkowego dochodu z najmu. W analizowanym okresie wnioskodawca i jego małżonka nabyli w ten sposób kilkanaście nieruchomości. Zakupy były każdorazowo poprzedzone analizą ofert dostępnych na rynku egzekucji komorniczych. Wnioskodawca świadomie zdecydował się na ten tryb nabycia nieruchomości, ponieważ umożliwiał on nabycie lokali w cenach niższych niż rynkowe, co z jego perspektywy zwiększało potencjał ochrony w dłuższej perspektywie. Zakup mieszkań w drodze licytacji komorniczych traktował jako okazję do stworzenia stabilnego zaplecza majątkowego. Część z tych mieszkań była przez pewien czas wynajmowana, jednak wnioskodawca z czasem w znacznej mierze ograniczył tę formę gospodarowania nieruchomościami, uznając, że najem w wielu przypadkach nie spełnia jego oczekiwań co do opłacalności, a także nie odpowiada jego preferencjom w zakresie zarządzania majątkiem. Należy zaznaczyć, że niektóre z nieruchomości były nabywane przez wnioskodawcę imiennie, bez wskazywania małżonki jako współnabywcy. Decyzja ta podyktowana była wyłącznie względami praktycznymi tj. uproszczeniem procedur związanych z podpisywaniem aktów notarialnych. Nabycia te, pomimo formalnego ujęcia, nastąpiły do majątku wspólnego małżonków, co wynikało z obowiązującego między nimi ustroju wspólności majątkowej. Działania wnioskodawcy nie miały charakteru systematycznego obrotu nieruchomościami, nie były też nastawione na szybki zysk. Nabycia nie były dokonywane w ramach żadnej działalności zarejestrowanej, nie prowadzono biura, reklamy, nie zatrudniano pracowników ani nie angażowano się w procesy deweloperskie. Wszystkie czynności były dokonywane w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W latach 2024-2025 wnioskodawca dokonał sprzedaży czterech spośród wcześniej nabytych w drodze licytacji komorniczej nieruchomości objętych wnioskiem (nieruchomości położonych przy ul. [...] w P., ul. [...] w P., ul. [...] w O. oraz nieruchomości gruntowej położonej w G., przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...]). Decyzja o sprzedaży podyktowana była okolicznościami życiowymi oraz potrzebą reorganizacji majątku rodzinnego. Wnioskodawca wraz z małżonką podjęli bowiem decyzję o budowie domu jednorodzinnego na uprzednio nabytej działce, z przeznaczeniem na miejsce stałego zamieszkania rodziny. Łączna wartość uzyskanych środków ze sprzedaży nieruchomości wyniesie około 1,7 mln zł, przy czym całość przychodu zostanie przeznaczona na realizację tej inwestycji mieszkaniowej. Podkreślić należy, iż żadna ze sprzedawanych nieruchomości nie była przez wnioskodawcę wynajmowana. Decyzja o ich sprzedaży została podjęta wyłącznie w związku z koniecznością pozyskania środków finansowych na budowę domu jednorodzinnego, który ma służyć zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy i jego rodziny. Liczba sprzedanych nieruchomości wynika przede wszystkim z ich relatywnie niskiej wartości jednostkowej. Wybór tych właśnie lokali podyktowany był więc tym, że ich sprzedaż pozwalała zgromadzić środki konieczne na realizację inwestycji mieszkaniowej, a nie jakimkolwiek zamiarem prowadzenia działalności o charakterze handlowym czy systematycznego obrotu nieruchomościami. Na obecnym etapie wnioskodawca nie planuje sprzedaży pozostałych nieruchomości. Jednocześnie, z majątku prywatnego nie będą dokonywane dalsze inwestycje w nieruchomości, albowiem portfel prywatnych nieruchomości został już ostatecznie ukształtowany. Wnioskodawca nie wyklucza jednak, że w przyszłości, korzystając ze zdobytego doświadczenia na rynku nieruchomości oraz znajomości procedur związanych z obrotem lokalami, zdecyduje się na podjęcie działalności gospodarczej polegającej na zakupie i sprzedaży nieruchomości. Skarżący uzupełnił opis sprawy, wskazując m.in., że: wnioskodawca nie podejmował zorganizowanych ani systematycznych działań o charakterze marketingowym. Sprzedaż poszczególnych nieruchomości miała charakter incydentalny i odbywała się przy wykorzystaniu powszechnie dostępnych narzędzi. W przypadku działki położonej w G. zamieszczono ogłoszenie sprzedaży na portalu internetowym ([...]) oraz umieszczono baner informacyjny na terenie nieruchomości. Sprzedaż lokalu przy ul. [...] w P. została przeprowadzona przy współpracy z pośrednikiem z biura nieruchomości, któremu udzielono jednorazowego zlecenia na zasadzie prowizji wyłącznie w przypadku skutecznej sprzedaży. W odniesieniu do domu w P. oraz lokalu w O. zamieszczono ogłoszenia na portalach internetowych, korzystając przy tym z doraźnego wsparcia doradcy z biura nieruchomości w zakresie czynności formalnych, takich jak skompletowanie niezbędnych dokumentów i zaświadczeń. Wnioskodawca nie prowadził żadnych działań promocyjnych o charakterze zawodowym ani zorganizowanym, a podejmowane czynności miały wyłącznie charakter okazjonalny, związany z chęcią sprzedaży poszczególnych nieruchomości. Wnioskodawca nie podejmował działań o charakterze inwestycyjnym ani mających na celu zwiększenie wartości handlowej nieruchomości w celu odsprzedaży. W przypadku domu położonego w P. (ul. [...]) nieruchomość wymagała kompleksowego remontu. Wnioskodawca podjął jedynie niezbędne prace, w tym podłączenie budynku do sieci gazowej, wykonanie instalacji gazowej i grzewczej, naprawę instalacji elektrycznej oraz prace remontowo-wykończeniowe, aby zapobiec dalszej degradacji nieruchomości i doprowadzić ją do podstawowego stanu użyteczności. Lokal mieszkalny w O. (ul. [...]) poddano wyłącznie częściowym pracom remontowym, również w celu zapewnienia podstawowego stanu technicznego i bezpieczeństwa użytkowania. W przypadku lokalu przy ul. [...] wykonano jedynie drobne naprawy konieczne do utrzymania lokalu w należytym stanie technicznym, w szczególności usunięto zawilgocenia. Działka położona w G. pozostawała w stanie niezmienionym - nie były wykonywane żadne prace remontowe ani inwestycyjne. Wszystkie opisane działania miały wyłącznie charakter konserwacyjny. Wnioskodawca udzielił pełnomocnictw wyłącznie w zakresie czynności niezbędnych do przeprowadzenia sprzedaży poszczególnych nieruchomości, przy czym miały one charakter jednorazowy i pomocniczy. W odniesieniu do lokalu przy ul. [...] pełnomocnictwo udzielono agentowi biura nieruchomości [...], W. F., do reprezentowania wnioskodawcy wyłącznie przy czynnościach związanych ze sprzedażą lokalu. W przypadku działki w G. pełnomocnictwo udzielono znajomej wnioskodawcy, I. A., w celu załatwienia niezbędnych formalności oraz uzyskania wymaganych dokumentów i zaświadczeń z urzędów, gdyż wnioskodawca przebywał w tym czasie poza granicami kraju. Natomiast dla domu w P. oraz lokalu w O. pełnomocnictwo udzielono B. P. w zakresie czynności organizacyjno-formalnych związanych ze sprzedażą, mających na celu jedynie ułatwienie dopełnienia obowiązków formalnych. Wszystkie udzielone pełnomocnictwa miały charakter incydentalny i pomocniczy, a ich celem było wyłącznie umożliwienie przeprowadzenia pojedynczych transakcji sprzedaży. Lokal mieszkalny położony przy ul. [...] w O. został sprzedany w 2024 r., natomiast lokal przy ul. [...] w P., nieruchomość położona w P. przy ul. [...] oraz działka gruntowa w G. przy ul. [...] (działka nr [...]) zostały sprzedane w 2025 r. Środki uzyskane ze sprzedaży wszystkich czterech nieruchomości zostaną w całości przeznaczone na budowę domu jednorodzinnego w terminie do 3 lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiła sprzedaż poszczególnych nieruchomości. Dom jednorodzinny jest budowany w kraju, budowa rozpoczęła się na początku 2023 r. Ze względu na wzrost kosztów materiałów budowlanych oraz usług, wnioskodawca był zmuszony do sprzedaży części posiadanych nieruchomości w celu sfinansowania kontynuacji inwestycji Na tle powyżej opisanego stanu faktycznego zadano następujące pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku): 1. Czy sprzedaż przez wnioskodawcę wskazanych nieruchomości, nabytych wcześniej w drodze licytacji komorniczych, będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej i będzie objęta opodatkowaniem PIT w świetle art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.; w skrócie: "u.p.d.o.f.")? 2. Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 będzie negatywna, czy w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż wskazanych nieruchomości, dokonana w latach 2024 i 2025, przed upływem pięciu lat od daty prawomocnego przysądzenia własności, a następnie przeznaczenie całości uzyskanych środków na budowę domu jednorodzinnego, w którym wnioskodawca zamierza zamieszkać wraz z rodziną, może zostać uznana za realizację prawa do ulgi mieszkaniowej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.? W ocenie wnioskodawcy – w zakresie pytania nr 1 - sprzedaż nieruchomości objętych wnioskiem nie będzie objęta opodatkowaniem PIT w świetle art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. W zakresie pytanie nr 2, zdaniem wnioskodawcy, przychód z tytułu sprzedaży czterech nieruchomości objętych wnioskiem stanowi przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. Mając to na uwadze, w sytuacji gdy przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego zostanie wydatkowany na własne cele mieszkaniowe w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, to taki przychód będzie mógł skorzystać z tzw. ulgi mieszkaniowej. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej interpretacją indywidualną z 15 grudnia 2025 r., nr [...] uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w uzasadnieniu wskazał, że dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą, konieczne jest m. in. łączne spełnienie trzech warunków: - po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową, - po drugie, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz, - po trzecie, w sposób ciągły. Zatem działalność gospodarcza to taka działalność, która: 1. jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej, ponieważ istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu; 2. wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako konieczność wykonywania działalności bez przerwy; istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter; 3. prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym uczestnictwa w obrocie gospodarczym. Następnie organ stwierdził, że całokształt okoliczności, a w szczególności zakres, stopień zaangażowania i cel działań skarżącego wskazuje, że nie są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W przedmiotowej sprawie podejmowany był szereg zorganizowanych działań, stanowiących ciąg następujących po sobie zdarzeń, które świadczą o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Z opisu sprawy wynika, że działania skarżącego na przestrzeni ostatnich lat, tj. 2017-2025 nie miały charakteru przypadkowego i incydentalnego. Miały one charakter zorganizowany, wymagały podjęcia szeregu zaplanowanych i przemyślanych czynności, żeby w tym okresie dokonać zakupu kilkunastu nieruchomości, sfinansować ich zakup oraz w niektórych przypadkach prace remontowo-wykończeniowe oraz naprawy. Część z tych nieruchomości była też przez pewien czas wynajmowana. Przedstawiony w opisie stanu faktycznego przebieg czynności, ich skala oraz powtarzalność świadczą o tym, że działania podejmowane przez skarżącego były planowane i stanowiły proces, który jest nastawiony na osiągnięcie zysku. Były więc trwałym, planowym i zorganizowanym procesem, który ma charakter zarobkowy. W latach 2024-2025 skarżący dokonał sprzedaży 4 spośród nabytych w drodze licytacji komorniczych nieruchomości. Mimo, że żadna z czterech sprzedanych nieruchomości nie była wynajmowana to trzy z nich, będące mieszkaniowymi (nabyte w latach 2023 i 2024), zostały przed sprzedażą odpowiednio do niej przygotowane – skarżący podjął czynności wymagające zaangażowania środków finansowych w celu przeprowadzenia remontów, napraw – co niewątpliwie przyczyniło się do podniesienia wartości nieruchomości. Opisane przez skarżącego działania, związane ze sprzedażą nieruchomości objętych wnioskiem są przejawem profesjonalnej i zorganizowanej aktywności skarżącego, której nie sposób uznać za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym (prywatnym). W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przedstawiony w opisie stanu faktycznego przebieg czynności i ich następstwo świadczą o tym, że działania podejmowane przez skarżącego, takie jak sukcesywne nabywanie licznych nieruchomości w krótkim przedziale czasowym, były planowane i stanowiły proces, który w momencie sprzedaży czterech spośród nabytych wcześniej nieruchomości (sprzedaż nastąpiła w krótkim odstępie od chwili ich nabycia, a trzy z nich poddane zostały pracom remontowym), był nastawiony na osiągnięcie zysku. Był więc trwałym, planowym i zorganizowanym procesem, który ma charakter zarobkowy. Podjęte przez skarżącego działania wskazują, że czynności te wyrażały wolę i zamiar skarżącego wykorzystania posiadanych nieruchomości w celu odniesienia korzyści finansowej. Działania te cechowały się dążeniem do uzyskania jak największego zysku ze sprzedaży. Czynności te, oceniane łącznie, mają zatem wszystkie wymienione wcześniej cechy działalności gospodarczej. Zdaniem organu, uzyskany przez skarżącego przychód ze sprzedaży nieruchomości, będących przedmiotem złożonego wniosku, należy zakwalifikować do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wyjaśnił także, że ponieważ w odpowiedzi na pierwsze pytanie skarżącego uznał, że sprzedaż nieruchomości jest dokonana w ramach działalności gospodarczej, a odpowiedzi na drugie pytanie skarżący oczekiwał wyłącznie w sytuacji, gdy odpowiedź na pytanie nr 1 będzie negatywna, to nie odniósł się do możliwości skorzystania przez skarżącego ze zwolnienia przedmiotowego o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 grudnia 2025 r. skarżący zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, że sprzedaż przez skarżącego nieruchomości objętych wnioskiem stanowiła wykonywanie pozarolniczej działalności gospodarczej, mimo braku spełnienia przesłanek zorganizowania i ciągłości, w szczególności poprzez błędne utożsamienie samej wielości sprzedanych nieruchomości z prowadzeniem profesjonalnego obrotu nieruchomościami. 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie zakwalifikowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości objętych wnioskiem do źródła przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości, mimo że sprzedaż nieruchomości nastąpiła w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, przy czym organ, kwalifikując przychód do źródła działalność gospodarcza, pominął, że wnioskodawca nie prowadził żadnej aktywności wykraczającej poza racjonalne rozporządzanie własnym majątkiem oraz nie wykazał, aby działania Wnioskodawcy miały charakter zawodowy, ciągły lub zorganizowany. 3) przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. poprzez jego niezastosowanie, polegające na przyjęciu, że wnioskodawcy nie przysługuje prawo do zwolnienia podatkowego z tytułu wydatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości na własne cele mieszkaniowe, co stanowiło konsekwencję błędnego uznania, że sprzedaż nieruchomości nastąpiła w ramach działalności gospodarczej, przy czym pominięcie tej regulacji pozbawiło skarżącego prawa do zwolnienia podatkowego przewidzianego w ustawie. 4) przepisów prawa materialnego, tj. art. 30e ust. 6 u.p.d.o.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie przepis ten wyłącza możliwość zastosowania ulgi mieszkaniowej, mimo że sprzedaż nieruchomości przez skarżącego nie nastąpiła w ramach działalności gospodarczej, 5) przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i 2, art. 120 w zw. z art. 14h, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111; w skrócie: "o.p.") poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na dokonaniu oceny stanu faktycznego w sposób wybiórczy, skutkujący błędną kwalifikacją działań wnioskodawcy jako działalności gospodarczej. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, 2. zasadzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości prawem przypisanej. W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada, więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja odpowiada prawu, w związku z powyższym wszystkie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Z przytoczonej wyżej definicji wynika, że dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą, konieczne jest m. in. łączne spełnienie trzech warunków: działalność musi być działalnością zarobkową, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz w sposób ciągły. Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Z opisu stanu faktycznego wynika, że skarżący podejmował szereg zorganizowanych działań, stanowiących ciąg następujących po sobie zdarzeń, które świadczą o tym, że czynności te przybierają formę zawodową. Działania podejmowanie przez skarżącego miały charakter zorganizowany, wymagały podjęcia szeregu zaplanowanych i przemyślanych czynności, żeby w tym okresie dokonać zakupu kilkunastu nieruchomości, sfinansować ich zakup oraz w niektórych przypadkach prace remontowo-wykończeniowe oraz naprawy. W ocenie Sądu, przebieg czynności skarżacego, ich skala oraz powtarzalność świadczą o tym, że działania te były planowane i stanowiły proces, którego celem było osiągnięcie zysku. Rację ma organ, że działania skarżącego, związane ze sprzedażą nieruchomości objętych wnioskiem są przejawem profesjonalnej i zorganizowanej aktywności skarżącego, której nie sposób uznać za typowe rozporządzanie majątkiem osobistym. Trafnie także wskazał organ, że chociaż budowa domu przez skarżącego została rozpoczęta na początku 2023 r., a ze względu na wzrost kosztów materiałów budowlanych oraz usług, skarżący był zmuszony do sprzedaży (w 2024 r. i 2025 r.) części posiadanych nieruchomości w celu sfinansowania kontynuacji inwestycji – to jednocześnie skarżący w dalszym ciągu kontynuował proces nabywania w tych latach kolejnych nieruchomości. Zgodnie z art. 21 ust. pkt 131 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, niepóźniej niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych W myśl art. 30e ust. 6 u.p.d.o.f. przepisy ust. 1-4 nie mają zastosowania, jeżeli: 1) budowa i sprzedaż budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych oraz sprzedaż gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów są przedmiotem działalności gospodarczej podatnika; 2) przychód ze sprzedaży nieruchomości i praw stanowi przychód z działalności gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1. Zdaniem Sądu, zarzut niezastosowania przez organ art. 21 ust. 1 pkt 131 oraz 30e ust. 6 u.p.d.o.f. jest niezasadny, ponieważ jak prawidłowo wskazał organ konsekwencją zakwalifikowania sprzedaży nieruchomości do źródła przychodu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jest brak możliwości zastosowania ww. zwolnienia w odniesieniu do sprzedanych nieruchomości przez skarżącego. W świetle powyższych rozważań należało uznać, że zaskarżona interpretacja nie narusza także przepisów proceduralnych art. 14c § 1 i 2, art. 120 w zw. z art. 14h, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h, które to uchybienia mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ interpretacyjny w należyty sposób, będąc związany opisem stanu faktycznego, odniósł się do przedstawionego we wniosku stanowiska skarżącego, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił w sposób wyczerpujący i spójny. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zarzuty skargi oraz podniesione na ich poparcie argumenty nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu i doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.