I SA/Po 334/26

Dnia 7 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (sprawozdawca) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski Protokolant: st. sekretarz sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2026 roku sprawy ze skargi V. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 rok, po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy z dnia 16 kwietnia 2025 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 680,- (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Burmistrz Gminy [...] postanowieniem z 09 stycznia 2025 r. nr [...] 2025 w trybie art. 243 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, dalej jako O.p.) wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia V. A. (V. A., dalej także jako skarżąca) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2022r., zakończone decyzją ostateczną [...] z 25 stycznia 2022 r. Następnie Burmistrz Gminy [...] decyzją z 16 kwietnia 2025 r. nr [...], wskazując na art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 244 § 1 O.p.: stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w związku z czym uchylił w całości decyzję własną z 25 stycznia 2022 r. oraz ustalił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2022 w kwocie 3 511,00 zł za nieruchomości położone w S. przy ul. [...], działka ewidencyjna nr [...] i przy ul. [...] działka ewidencyjna nr [...]. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Burmistrz ustalił, weryfikując informacje zawarte w ogólnodostępnych rejestrach, stronach internetowych skarżącej i powszechnie dostępnych portalach społecznościowych, że od 2021 roku ww. budynek skarżącej w części został przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej, dwóch sklepów, przy czym od kwietnia 2021 roku część budynku o powierzchni 77 m2 przeznaczona jest na sklep [...] natomiast od października 2021 r. część budynku o powierzchni 37 m2 przeznaczona jest na sklep z akcesoriami dla psów. W związku z powyższym, od 01 stycznia 2024 r. powierzchnia pod działalność gospodarczą wynosi 114,00 m2. W czasie wymierzania podatku od nieruchomości na 2021 rok skarżąca nie zgłosiła zmiany sposobu użytkowania części przedmiotowego budynku, zatem Burmistrz wezwał skarżącą pismem z 16 maja 2024 r. do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, na formularzu IN-1. W odpowiedzi skarżąca przedłożyła wypełniony formularz IN-1 oraz poinformowała, że dane o powierzchni użytkowej w m2 zostały przyjęte orientacyjnie, gdyż nie posiada uprawnień do dokonywania pomiarów. Postanowieniem z 24 marca 2025 r. organ włączył do akt sprawy opinię biegłego mgr. inż. A. K. sporządzoną 29 stycznia 2019 r., jako przydatną do rozpoznania sprawy. W ocenie organu opinia zawiera informacje z rzeczywistej powierzchni pomieszczeń ww. budynku skarżącej. Biegły dokonał pomiarów w trakcie wizji lokalnej, na wniosek skarżącej, w toku ówczesnej sprawy opodatkowania budynku. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Skarżąca nie kwestionowała w trakcie wznowionego postępowania, że w 2021 roku zajęła na prowadzenie działalności gospodarczej parter budynku położonego w S. przy [...], kwestionowała natomiast powierzchnię części pomieszczeń. Spór z organem sprowadza się do ustalenia czy powierzchnia budynku, a w szczególności parteru jest inna od ustalonej przez biegłego. Zdaniem organu nie ma podstaw do kwestionowania pomiarów dokonanych przez biegłego, a skarżąca nie przedstawiła dowodów, które zaprzeczyłyby ustaleniom biegłego. Od 2019 roku nie doszło do przebudowy obiektu, która wiązałaby się ze zmniejszeniem powierzchni użytkowej, w związku z tym nie było podstaw do powoływania biegłego po raz kolejny i ponownego ustalania powierzchni budynku i jego poszczególnych pomieszczeń. Organ wskazał, że ustalił zobowiązanie podatkowe na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz opinii biegłego. W terminowo wniesionym odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 122 O.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiania sprawy w postępowaniu podatkowym; 2) art. 125 § 1 O.p. przez nieuzasadnione przedłużanie postępowania i utrzymywanie skarżącej w niepewności co do rozstrzygnięcia; 3) art. 121 § 1 O.p. poprzez stosowanie przepisów w sposób wzbudzający wątpliwości co do intencji zapewnienia sprawiedliwego postępowania, w nadmiernej dbałości o interes fiskalny; 4) art 121 § 2 O.p. poprzez brak poinformowania skarżącej o możliwości dostarczenia posiadanego materiału dowodowego w postaci map i odstąpienia od kontynuacji pomiaru powierzchni; 5) art. 123 § 1 O.p. poprzez zapewnienie czynnego udziału stron w postępowaniu. 6) art. 124 O.p. poprzez stronnicze odrzucenie przekazanych w pismach informacji co do powierzchni i argumentacji. Skarżąca oceniła, że organ nie zebrał materiału dowodowego w zakresie wielkości powierzchni do opodatkowania, pozwalającego naświetlić sprawę na tyle, aby rozstrzygniecie było sprawiedliwe. Biegły podczas kontroli obmiaru wskazał, że po wykończeniu budynku i zaaranżowaniu ścianek działowych powierzchnia objęta podatkiem winna być skorygowana. Zarazem dokonał pomiarów wstępnych za wyjątkiem jednego pomieszczenia, z powodu braku obecności lokatora, zastrzegając sobie prawo dokonania powtórnych pomiarów celem weryfikacji stanu faktycznego. Dowód w postaci inwentaryzacji sporządzony 29 stycznia 2019 r. nie odzwierciedla stanu faktycznego. Co do parteru: nie ujmuje wnęki wejściowej do budynku, nie uwzględnia ścianki działowej w pomieszczeniu mniejszym, nie uwzględnia klatki schodowej, nie uwzględnia ścian w pomieszczeniu większym, przez co doszło do zawyżenia powierzchni od której był dotychczas naliczany podatek. Co do piętra, pomiarem nie został objęty lokal mniejszy (nie udostępniony podczas czynności w 2015 r. z przyczyn niezależnych od skarżącej), rzut nie odpowiada układowi pomieszczeń/ścianek działowych, rzut nie uwzględnia wysokości do 1,40 m i pow. tej wysokości na całej ścianie frontowej, przez co doszło do zawyżenia powierzchni od której był dotychczas naliczany podatek. Skarżąca oceniła, że działania organu mają charakter represyjny, bowiem jako aktywistka lokalna poddaje w wątpliwość wiarygodność oświadczeń majątkowych Burmistrza oraz przewodniczącego Rady Miejskiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 06 listopada 2025 r. nr [...], na podstawie art. 220 §2 oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Osią sporu w sprawie było to, czy powierzchnia budynku przeznaczonego na prowadzoną działalność gospodarczą, przyjęta jako podstawa do naliczania podatku od nieruchomości, została określona w sposób prawidłowy. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji słusznie przyjął, że w zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, skoro organ ustalając zobowiązanie podatkowe nie został poinformowany przez skarżącą o zajęciu powierzchni nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożona przez skarżącą na skutek wezwania organu, nie mogła stanowić podstawy do naliczenia podatku od nieruchomości, bowiem skarżąca w piśmie przewodnim stwierdziła, iż dane w niej zawarte zostały przyjęte orientacyjnie, ponieważ nie posiada uprawnień do dokonywania pomiarów i nie dysponuje profesjonalnym sprzętem do dokonywania czynności mierniczych. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe, w toku którego podejmował próby kontaktu celem przeprowadzenia inwentaryzacji nieruchomości, ale skarżąca przekładała termin czynności, za każdym razem wyjaśniając swoją nieobecność. Załączona do akt postępowania opinia biegłego nie została przez skarżącą skutecznie zakwestionowana, nie przedstawiła ona bowiem żadnych przeciwdowodów. W terminowo złożonej skardze V. A. wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej skarżącej na okoliczność problemów zdrowotnych w okresie planowanej kontroli podatkowej, faktu i przyczyn hospitalizacji. Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędnym przyjęciu, że: a) organ I instancji był uprawniony był do odstąpienia od czynności kontrolnych w dn. 18 listopada 2024 r., zaplanowanych na godzinę 11:00, podczas gdy skarżąca odebrała zawiadomienie o kontroli przed chwilą jej rozpoczęcia, stawiła się w miejscu kontroli o czasie, a nadto obowiązkiem organu było stawiennictwo podczas tej kontroli, bowiem nie wystąpiły w sprawie jakiekolwiek argumenty lub dowody uprawniające organ do odstąpienia od czynności. b) organ uprawniony był samodzielnie odstąpić od zaplanowanej i wyznaczonej przez niego kolejnej kontroli w dn. 18.11.2024 r. uznając, iż bazować będzie na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, pomimo, iż wcześniej ten sam organ uznał przeprowadzenie kontroli za w pełni zasadne i konieczne, co doprowadziło do bezzasadnego i umyślnego odstąpienia przez organ od ustalenia stanu faktycznego w sprawie i przeprowadzenia niezbędnych dowodów w toku postępowania; c) opinia biegłego z 29 stycznia 2019 r. (sporządzona wg inwentaryzacji dokonanej przez biegłego 09 października 2017 r.) stanowi dowód przydatny do rozpoznania sprawy, podczas gdy opinia ta: (i) została opracowana według stanu na rok 2017 r. tj. na długo przed oddaniem parteru spornego budynku do użytkowania, a nadto w stanie, w którym w budynku brak było drzwi, ścianek działowych, wydzielonej komunikacji i powierzchni usługowej, (ii) opiera się o obmiary/inwentaryzację wykonaną w stanie surowym/deweloperskim, a nie w momencie funkcjonowania powierzchni usługowej, po przeprowadzeniu prac adaptacyjnych i modernizacyjnych, (iii) zawiera zapis informujący o konieczności przeprowadzenia ponownego obmiaru dla celów podatkowych w sytuacji zagospodarowania powierzchni; co zdaniem skarżącej prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż opinia ta jest całkowicie nieprzydatna do rozpoznania sprawy, dotyczy zupełnie odmiennego stanu faktycznego aniżeli stan objęty przedmiotem sprawy, a oparcie rozstrzygnięcia o ten dowód wpływa bezpośrednio na wadliwość rozstrzygnięcia; d) od 2019 r. nie było potrzeby powoływania po raz kolejny biegłego i ponownego ustalania powierzchni budynku, w tym jego poszczególnych pomieszczeń, podczas gdy organ nie przeprowadził żadnego dowodu, który jednoznacznie ustalałby stan faktyczny sprawy w 2022 r., a jednocześnie posiadał stanowisko skarżącej, w którym jednoznacznie wskazywała na zarzuty co do kompletności i rzetelności wydanej Opinii oraz brak przydatności do rozpoznania sprawy; e) metraż lokali usługowych to odpowiednio 77m2 i 37m2, podczas gdy takie metraże nie wynikają z rzetelnego i zgodnego z prawdą jakiegokolwiek dowodu zgromadzonego w sprawie, szczególnie biorąc pod uwagę, iż z umowy najmu lokalu na działalność sklepu [...] wynika metraż wynoszący 31m2, a nie 37 m2 jak wskazuje organ; 2) naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zgromadzeniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i na jego dowolnej ocenie mającej bezpośredni wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na uznaniu, iż przyczynami braku możliwości przeprowadzenia inwentaryzacji były m.in. choroba i podjęcie przez skarżącą korespondencji na 10 min. przed terminem zaplanowanych czynności, podczas gdy wskazane przez organ II instancji przyczyny nie stanowią w świetle prawa przyczyn braku możliwości przeprowadzenia inwentaryzacji w ogóle, ale braku możliwości przeprowadzenia kontroli w konkretnych terminach wyznaczonych arbitralnie przez organ I instancji i stanowią jednocześnie uzasadnione przesłanki zmiany terminów tych czynności; 3) art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez powoływanie się przez organ na źródła internetowe, które mają stanowić podstawę dokonania ustaleń faktycznych, podczas gdy takie działania naruszają podstawowe zasady prawa administracyjnego, w tym w szczególności zasadę jawności i przejrzystości postępowania administracyjnego, i stanowią w istocie oparcie się przez organ na własnej wiedzy poza procesowej, co jest działaniem niedopuszczalnym i rażąco godzącym w prawa Strony; 4) art. 107 § 3 w związku z art. 8 ust. 1 i art. 11 K.p.a. polegające na sporządzeniu pisemnego uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, braku wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi organ II instancji kierował się przy wydawaniu decyzji oraz dowodów, na których oparł swoje ustalenia, co uniemożliwia dokonanie pełnej kontroli zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż w niej wskazanych. Rozstrzygnięcie sporu wymagało dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W ocenie organów wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.. W ocenie Sądu przesłanka ta zaś nie wystąpiła. Zgodnie z art. 128 O.p., decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Przytoczony przepis wyraża zasadę trwałości ostatecznych decyzji podatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. W doktrynie prawa podkreśla się również, że pojęcie decyzji ostatecznej wprowadzono do ustawodawstwa w celu "zapewnienia niezbędnej stabilizacji porządku prawnego" (zob. Z. Kmieciak, Koncepcja decyzji ostatecznej..., s. 9 i n.). Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 O.p.). Tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Naturalną konsekwencją powyższego jest, że postępowania nadzwyczajne nie mogą zastępować kontroli instancyjnej oraz ewentualnego badania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej w drodze skargi do sądu administracyjnego [tak: wyrok NSA z 18 sierpnia 2021 r., I FSK 1031/21]. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Do wznowienia postępowania, na podstawie przytoczonej regulacji, wymagane jest łączne spełnienie następujących przesłanek: (1) wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub dowodów; (2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; (3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; (4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. W realiach niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że w przypadku zobowiązań podatkowych powstających w trybie art. 21 § 1 pkt 2 O.p., a więc w następstwie wydania decyzji ustalającej wysokość tych zobowiązań, do zadań organu podatkowego należy zgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego na zbudowanie podstawy faktycznej takiej decyzji oraz zweryfikowanie przekazanych przez podatnika informacji dotyczących przedmiotu opodatkowania. Informacje te, np. składane na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l., stanowią jedynie punkt odniesienia do czynionych następnie ustaleń faktycznych pozwalających na wykreowanie zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, a nie wiążącą organ podatkowy podstawę faktyczną. W konsekwencji, jeśli organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w ramach którego mógł ustalić istotne okoliczności, nie może w przypadku zaniechania tej czynności odwoływać się do nieznajomości ważnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych [tak: wyrok NSA z 21 czerwca 2023 r., III FSK 2189/21 oraz powołany tam wyrok NSA z 10 kwietnia 2019 r., II FSK 1090/17]. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego, nie może służyć organowi podatkowemu do usuwania uchybień popełnionych w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Jeżeli w tracie "zwykłego" postępowania, istniała możliwość przeprowadzenia dowodu, w celu ustalenia istotnej w sprawie okoliczności lecz dowód na tę okoliczność nie został przeprowadzony, to niemożliwym jest wznawianie postępowania z urzędu. Wadliwość postępowania objawiająca się brakiem inicjatywy dowodowej organu podatkowego obciąża skutkami wyłącznie organ podatkowy, a nie stronę postępowania. Przesłanki wznowienia postępowania nie stanowi więc okoliczność, z którą organ podatkowy mógł się zapoznać, ale tego nie uczynił, pominął ją lub zbagatelizował. Spełnienie przesłanki ujawnienia się w późniejszym czasie nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, nieznanych wcześniej organowi podatkowemu, musi być oceniane w kontekście kompletności materiału dowodowego, stanowiącego podstawę wydania pierwotnej decyzji wymiarowej. W konsekwencji, jeżeli organ podatkowy w przypadku uprzedniego wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w nadzwyczajnym postępowaniu wznowieniowym, odwołuje się do nieznajomości istotnych dla rozstrzygnięcia podatkowego okoliczności faktycznych, z którymi mógł i powinien się zapoznać już w toku postępowania wymiarowego, poprzedzającego wydanie decyzji wymiarowej, okoliczności takich nie można uznać za nowe w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie do zaakceptowania jest wobec tego sytuacja, kiedy organ podatkowy nie przeprowadza należycie postępowania dowodowego, zaś w późniejszym czasie dokonuje ustaleń, których uprzednio zaniechał i na ich podstawie wznawia postępowanie w sprawie. Ewentualne błędy, bądź zaniechania organu podatkowego w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym mogą być korygowane jedynie w toku instancji. Organ podatkowy wydający decyzję ostateczną, nie może samodzielnie dokonać "samokontroli" prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego, wykorzystując w tym celu instytucję wznowienia postępowania i w konsekwencji przeprowadzić dowody, które mógł i powinien przeprowadzić w toku postępowania zakończonego wydaniem takiej decyzji [por. wyrok NSA z 30 maja 2023 r., III FSK 31/23 oraz powołane tam orzecznictwo]. Aprobata odmiennego zapatrywania skutkowałaby premiowaniem niewywiązywania się przez organ podatkowy z obowiązku podejmowania już na etapie postępowania zwyczajnego wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ nie przeprowadzając jakiegokolwiek postępowania dowodowego w toku postępowania zwykłego mógłby bowiem w zasadzie każdorazowo wznawiać postępowanie zakończone wydaniem decyzji ostatecznej w sytuacji następczego przeprowadzenia jakiegokolwiek nawet oczywistego dowodu, który powinien być a nie był przeprowadzony przed wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym. Burmistrz Gminy [...] jako podstawę wznowienia postępowania wskazał, że od 2021 roku ww. budynek skarżącej w części został przeznaczony na prowadzenie działalności gospodarczej, dwóch sklepów, przy czym od kwietnia 2021 roku część budynku o powierzchni 77 m2 przeznaczona jest na sklep [...] natomiast od października 2021 r. część budynku o powierzchni 37m2 przeznaczona jest na sklep z akcesoriami dla psów. W związku z powyższym, od 01 stycznia 2022 r. powierzchnia pod działalność gospodarczą wynosi 114,00 m2. Okoliczności te organ ustalił weryfikując informacje zawarte w ogólnodostępnych rejestrach, stronach internetowych skarżącej i powszechnie dostępnych portalach społecznościowych. W czasie wymierzania podatku od nieruchomości na 2022 rok skarżąca nie zgłosiła zmiany sposobu użytkowania części przedmiotowego budynku,. Wobec tego Burmistrz wezwał skarżącą pismem z 16 maja 2024 r. do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, na formularzu IN-1. W odpowiedzi skarżąca przedłożyła wypełniony formularz IN-1 oraz poinformowała, że dane o powierzchni użytkowej w m2 zostały przyjęte orientacyjnie, gdyż nie posiada uprawnień do dokonywania pomiarów. W kontekście tego rodzaju argumentów należy dostrzec, że fakt prowadzenia na opodatkowanej nieruchomości działalności gospodarczej miał miejsce w dacie wydawania pierwotnej decyzji Burmistrza. Wznawiając postępowanie organ pierwszej instancji w istocie dążył do naprawy swojego uchybienia polegającego na nieprzeprowadzeniu w toku postępowania zwykłego jakiegokolwiek postępowania dowodowego ukierunkowanego na ustalenie prawidłowości złożonej przez skarżącą informacji o nieruchomościach. Wydając decyzję w postępowaniu zwykłym nie ustalono zasadniczego dla prawidłowego opodatkowania spornej nieruchomości faktu wykorzystywania jej od 2021r. w prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej ( czego skarżąca nie kwestionuje). Zwłaszcza, że jak wynika z uzasadnienia decyzji Burmistrza wydanej po wznowieniu postępowania, okoliczności te organ ustalił weryfikując informacje zawarte w ogólnodostępnych rejestrach, stronach internetowych skarżącej i powszechnie dostępnych portalach społecznościowych, co mógł już i powinien uczynić w 2021r. Powtórzyć w tym kontekście należy, że z uwagi na nadzwyczajny charakter instytucji wznowienia postępowania spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. musi być oceniane w kontekście kompletności materiału dowodowego, stanowiącego podstawę wydania decyzji w postępowaniu zwykłym. W konsekwencji przesłanki wznowienia nie może stanowić okoliczność, z którą organ podatkowy mógł się zapoznać, ale tego nie uczynił, pominął ją lub zbagatelizował. Kierując się powyższym zapatrywaniem należy uznać, że wskazany przez Burmistrza Gminy [...] fakt niezgłoszenia przez podatnika zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej części budynku położonego w S. na działce [...] nie stanowił przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Powyższa, kluczowa dla prawidłowego opodatkowania okoliczność powinna być ustalona przed wydaniem przez Burmistrza decyzji z 25 stycznia 2022 r. Niewywiązanie się przez Burmistrza z tego obowiązku nie może uzasadniać odwoływania się do przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z uwagi na naruszenie wskazanego ostatnio przepisu za bezprzedmiotowe uznano odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze. Czynienie rozważań w tym zakresie miałoby rację bytu dopiero w sytuacji przesądzenia, że zaistniały przesłanki wznowienia dające uprawnienie do ponownego orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego. Konkludując całokształt powyższych rozważań należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzającą ją decyzja Burmistrza Gminy [...] z 16 kwietnia 2024r. nie odpowiadają prawu. Fakt wynajęcia przez skarżącą lokali użytkowych w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej od 2021r. na opodatkowanej nieruchomości nie stanowił przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organów będzie uwzględnienie przedstawionej powyżej wykładni prawa i dokonanie przez jej pryzmat powtórnej oceny zasadności wzruszenia decyzji Burmistrza z 25 stycznia 2022r. w ramach wznowionego postępowania podatkowego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) należało orzec, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów składa się: wpis od skargi w kwocie 200 zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).