I SA/Po 228/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 04 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi X. X. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą dającą pracę kilkunastu osobom. Zajęcie rachunków bankowych w drodze egzekucji decyzji skutkować będzie brakiem możliwości realizacji zawartych kontraktów, wypowiedzeniem umów kredytowych oraz umów leasingu. Niewykonanie kontraktów w terminie narazi skarżącego na konieczność zapłaty wysokich kar umownych. Wykonanie decyzji może odnieść nieodwracalne skutki dla jego przedsiębiorstwa. Będzie zmuszony zaprzestać działalności, a nawet złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach przesłanek sformułowanych w powyższym przepisie , tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący obowiązany jest do przedstawienia dowodów, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie NSA z 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13, (dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazujące, że wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (tak: postanowienie NSA z 12 września 2014 r., I FZ 332/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając wniosek skarżącego należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (tak: postanowienie NSA z 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w przekonujący sposób zaistnienia przesłanek warunkujących wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z jego oczekiwaniami. Wydanie orzeczenia w przedmiocie ochrony tymczasowej musi zostać poprzedzone porównaniem sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego z wielkością obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji. Poczynienie ustaleń w powyższym zakresie jest jednak niemożliwe z uwagi na nieprzedłożenie jakichkolwiek dokumentów źródłowych. Skarżący, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest do prowadzenia ksiąg podatkowych, dokumentujących realizowane przez niego transakcje gospodarcze. Tymczasem do skargi nie dołączono ewidencji środków trwałych, która umożliwiłaby ustalenie wartości majątku przedsiębiorstwa skarżącego, jak również innego rodzaju dokumentów w postaci chociażby wyciągów z rachunków bankowych w oparciu, o które możliwe byłoby ustalenie stanu środków pieniężnych. Twierdzenia skarżącego, nie są poparte dowodami obrazującymi stan majątkowy. Powyższe braki dowodowe uniemożliwiają sądowi ustalenie czy wykonanie nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku może w rzeczywistości zagrażać płynności finansowej skarżącego narażając go na ryzyko ogłoszenia upadłości. Mając zatem na względzie, że skarżący nie wykazał okoliczności warunkujących dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji , sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł , jak w sentencji postanowienia.