I SA/Po 164/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 03 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wniósł skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wydaną na podstawie m. in. art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – ustalającą [...] zryczałtowany podatek dochodowy za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zawarł wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić. Zgodnie z art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Z powołanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką do zawieszenia postępowania jest zgodny wniosek wszystkich stron zmierzający do uzyskania orzeczenia sądu o zawieszeniu postępowania. Ponadto określenie "sąd może zawiesić postępowanie" oznacza, że postanowienie o zawieszeniu postępowania sąd wydaje w przypadkach, gdy uzna to za celowe i stwierdzi, że czynność stron polegająca na złożeniu wniosku nie zmierza do obejścia prawa. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Go 336/13, działając na podstawie art. 193 Konstytucji RP przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 z późn. zm.), jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji?". Następnie postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 1835/13, działając w tym samym trybie, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 361), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". W tym miejscu należy zauważyć, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi organ podatkowy wskazał m. in. art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego też zakres przedstawionych Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazanych powyżej pytań ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy. Mając na uwadze zgodny wniosek stron w przedmiocie zawieszenia postępowania orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 126 P.p.s.a.