I SA/Op 958/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 13 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 października 2025 r., Nr XVIII/233/25 w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu Z. W. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. W. [dalej: skarżący, strona] jest uchwała Nr XVIII/233/25 Rady Miejskiej w Kluczborku [dalej: Rada] z dnia 29 października 2025 r. w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy na okres 30 lat [dalej: uchwała]. Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy. Rada podjęła 29 października 2025 r. zaskarżoną uchwałę, stanowiąc, że: § 1. Wyraża się zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia na okres 30 lat z K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. umowy dzierżawy części nieruchomości stanowiących: 1) działkę gruntu nr [...] o pow. 0,0800 ha ob. K., 2) działkę gruntu nr [...] o pow. 0,0200 ha ob. S., 3) działkę gruntu nr [...] o pow. 0,0600 ha ob. S., 4) działkę gruntu nr [...] o pow. 0,0100 ha ob. S.1 w celu zachodzenia nad nie łopat turbin wiatrowych. § 2. Wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Miasta Kluczborka. § 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Na uchwałę strona wniosła skargę, podnosząc zarzut naruszenia art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2026 r. poz. 399 ze zm.), który stanowi, że zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów. Skarżący akcentował, że zdanie drugie cytowanego przepisu wprowadza wyjątek od zasady przetargowej formy zawierania umów, a zaskarżona uchwała nie uzasadnia, dlaczego Rada wyraziła zgodę na odstąpienie od trybu, który zapewnia transparentność działań. Burmistrz Kluczborka, działający w imieniu Gminy Kluczbork [dalej: Burmistrz, organ] wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu, powołując art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) [dalej: ppsa], zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, argumentował, że skarżący nie wykazał w skardze interesu prawnego. Zdaniem organu źródła interesu prawnego należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego), w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej, stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. Dale Burmistrz stwierdził, że w niniejszej sprawie (tj. w związku z podjęciem uchwały) brak jest przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego mogłyby zostać wywiedzione prawa lub obowiązki na skarżącego. Innymi słowy, uchwała nie kształtuje żadnych praw lub obowiązków skarżącego, wręcz w ogóle nie dotyka bezpośrednio jego sytuacji prawnej. Odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżący wyjaśnił, że jest właścicielem działki nr [...], obręb S. Zaskarżona uchwała pozostaje w bezpośrednim związku z planowaną farmą wiatrową, w ramach której najbliższa turbina wiatrowa ma zostać zlokalizowana na działce nr [...], obręb S.1, w orientacyjnej odległości około 900 m od jego nieruchomości. Inwestycja będzie niekorzystnie oddziaływała na sposób korzystania nieruchomości oraz jego prawa właścicielskie. Planowana inwestycja będzie miała wpływ na sposób korzystania z nieruchomości, komfort życia mieszkańców, oddziaływanie hałasu, zjawisko migotania cienia i wartość nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji. Ponadto strona korzysta z terenów i dróg na obszarze planowanej inwestycji w celach rekreacyjnych i komunikacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Jak stanowi art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na zasadzie art. 3 § 1 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, niebędące aktami prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 ppsa). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Kontrola zaskarżonej uchwały podlega kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ppsa. Charakter prawny aktów, o których w przepisie mowa, jest różnorodny. Wspólną ich cechą jest jednak to, że podejmowane są w sprawach z zakresu administracji publicznej. Po pierwsze, gminy powołane są wyłącznie do wykonywania zadań publicznych, po drugie nie należy utożsamiać ogólnej kategorii zadania publicznego z kategorią sprawy z zakresu administracji publicznej, która ma charakter konkretny, po trzecie należy przyjąć domniemanie, iż każda sprawa załatwiana przez gminę ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej, chyba że przyjmuje ona postać czynności cywilnoprawnej, której kontrola legalności poddana została kognicji sądu powszechnego. Niniejsza sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej, mieści się bowiem w ramach publicznoprawnej działalności gminy. Procedura, której efektem jest zawarcie umowy cywilnej, jest jednakże ciągiem działań regulowanych wyłącznie przepisami prawa administracyjnego, a w jej trakcie podejmowane są akty z zakresu prawa publicznego i mieszczą się one w pojęciu "spraw z zakresu administracji publicznej" zawartym zarówno w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.) [dalej: usg], jak i art. 3 § 2 pkt 6 ppsa (postanowienie NSA z 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1695/20). Dalej wskazać należy, że w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 usg może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04). Osoba wnosząca skargę na uchwałę rady gminy musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, na przykład pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Niespełnienie tej przesłanki powinno skutkować odrzuceniem skargi - stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ppsa, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a ppsa jest art. 101 ust. 1 usg, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Art. 101 ust. 1 usg wymaga wykazania przez wnoszącego skargę istnienia, wynikającego ze ściśle określonego przepisu prawa materialnego, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia (w postaci konkretnego prawa podmiotowego o charakterze prywatnoprawnym, czy też publicznoprawym), który miałby podlegać ochronie w związku z jego naruszeniem (wyrok NSA z 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1155/25). Zaskarżony akt musi wpływać na sferę prawnomaterialną wnoszącego skargę (a nie wyłącznie faktyczną), przez nałożenie obowiązków lub pozbawienie uprawnień albo uniemożliwienie ich realizacji (postanowienia NSA: z 13 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2911/24; z 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 2845/21; z 25 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2387/18; wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/07). Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 usg nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też potencjalny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyrok NSA z 17 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 254/23) i tym też różni się ona także od skargi organu nadzoru składanej w trybie art. 93 ust. 1 usg, której celem jest wyeliminowanie z obrotu sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu (wyroki NSA: z 5 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 117/13; z 24 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1565/16; z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. II OSK 334/20). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot nie może poprzeć swojego zainteresowania sprawą przepisami prawa. Interes faktyczny występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez określoną regulację normatywną nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej (wyrok NSA z 7 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1587/15). Interes faktyczny nie upoważnia do zaskarżania aktów organów administracji. Prawo do zaskarżenia uchwały, na podstawie art. 101 ust. 1 usg, przysługuje tylko tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. Legitymację skargową posiadają tylko te podmioty, których indywidualny interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone zapisami takiej uchwały (wyrok NSA z 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 1935/22). W związku z tym na skarżącym ciąży powinność wykazania, że kwestionowana uchwała, naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki w jego sferze prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia stanowi zatem konsekwencję wykazania, że kwestionowany akt ma wpływ na sytuację materialnoprawną skarżącego, a więc przyczynia się bezpośrednio do modyfikacji jego praw i obowiązków poprzez ich powstanie, zmianę lub unicestwienie (wyrok WSA w Gliwicach z 8 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1135/23; wyrok NSA z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt I OSK 810/23). Nie ulega więc wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g., musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę. Skarżący musi wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, dostępny w CBOSA). Skarżący jest zobligowany do wykazania, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, pozbawiając pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że skarżący nie wykazał interesu prawnego koniecznego do zaskarżenia uchwały Rady, a tym bardziej okoliczności jego naruszenia. W rozpoznanej sprawie Rada mocą zaskarżonej uchwały wyraziła zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia na okres 30 lat umowy dzierżawy części nieruchomości w celu zachodzenia nad nie łopat turbin wiatrowych. Skarżący podniósł zarzut nieuzasadnionego zastosowania przez Radę art. 37 ust. 4 usg, a swego interesu prawnego z art. 101 ust. 1 usg upatrywał w naruszeniu praw właściciela działki nr [...], obręb S., poprzez lokalizację najbliższej turbiny wiatrowej na działce nr [...], obręb S.1, w orientacyjnej odległości około 900 m od jego nieruchomości, a także - w niekorzystnym oddziaływaniu na sposób korzystania z nieruchomości, komfort życia mieszkańców, oddziaływanie hałasu, zjawisko migotania cienia i wartość nieruchomości położonych w sąsiedztwie inwestycji. Ponadto strona podniosła, że korzysta z terenów i dróg na obszarze planowanej inwestycji w celach rekreacyjnych i komunikacyjnych. W rozpoznanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest zatem uchwała Rady w sprawie bezprzetargowego wydzierżawienia nieruchomości na okres nieoznaczony dłuższy niż 3 lata. Gmina jako korporacja prawa publicznego ma podmiotowość administracyjnoprawną, w ramach której korzysta z władczych instrumentów działania przy wykonywaniu zadań publicznych. Posiada ona także podmiotowość prywatnoprawną i wszystkie jej czynności, również te o charakterze cywilnoprawnym, których przedmiotem jest przyznane jej mienie (sprzedaż, najem czy dzierżawa) dotyczą gospodarowania majątkiem publicznym i służą zaspokojeniu potrzeb publicznych mieszkańców gminy. W gospodarowaniu tym gminę, w odróżnieniu od innych podmiotów prawa cywilnego, w większym lub mniejszym stopniu ograniczają przepisy prawa publicznego zawarte w usg i ugn. Ocena ich zachowania, w tym stopień ograniczenia czy też skrępowania nimi gminy, podlega kontroli sądu administracyjnego. Sama sprzedaż jest czynnością cywilnoprawną opartą na równorzędności stron, a ocena wadliwości jej zawarcia (nieważność, bezskuteczność), czy prawidłowości wykonania, należy do kompetencji sądu powszechnego. Podejmowane jednak w procedurze jej zawierania czynności organów (uchwały, zarządzenia) z powołaniem się na przepisy prawa administracyjnego są aktami z zakresu prawa publicznego i mieszczą się w pojęciu "spraw z zakresu administracji publicznej", zawartym zarówno w art. 101 ust. 1 usg, jak i art. 3 § 2 pkt 6 ppsa. Dodatkowo należy zauważyć, że podział na sferę imperium i dominium nie jest rozłączny, a kwestii właścicielskich (cywilnoprawnych) nie można jednoznacznie oddzielić od tych publicznoprawnych. Wszystko to sprawia, że z pojęcia "spraw z zakresu administracji publicznej" nie można wyłączać tych czynności organów gminy, które dotyczą gospodarowania mieniem komunalnym (postanowienie NSA z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1695/20). Tym samym należy stwierdzić, że skarga dotyczy kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa i dotyczy sfery administracji publicznej. Zauważyć należy, że powołując się na okoliczności przytoczone jako uzasadnienie interesu prawnego koniecznego do wniesienia skargi, strona ogólnie wzmiankowała przysługujące jej prawo własności nieruchomości, lecz nie wskazała przy tym przepisu prawa materialnego, który gwarantowałby jej ochronę konkretnego uprawnienia, które to uprawnienie na skutek podjęcia kwestionowanej skargą uchwały zostałoby naruszone. Sąd wyjaśnia, że takim uprawnieniem mogłoby być przykładowo - prawo rzeczowe przysługujące stronie do nieruchomości wymienionej w zaskarżonej uchwale albo sytuacja, w której skarżący byłby uprzednio dzierżawcą danej nieruchomości, a zaskarżoną uchwałą wyrażono by zgodę na wydzierżawienie gruntu innemu podmiotowi. W badanej sprawie, podważając legalność przedmiotowej uchwały, skarżący nie wykazał bezpośredniego związku pomiędzy uchwałą, a jego sytuacją prawną, w szczególności nie wykazał, w jaki sposób uchwała ta negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. poprzez pozbawienie go pewnych uprawnień gwarantowanych przez prawo powszechnie obowiązujące albo uniemożliwienie ich realizacji. W skardze nie wykazano też tytułu prawnego do działki nr [...], poprzez przedłożenie odpisu z księgi wieczystej, co uniemożliwia weryfikację twierdzenia o przysługującym skarżącemu prawie własności nieruchomości w S. Wyjaśnić należy, że przywołane w skardze okoliczności nie są okolicznościami, które wskazują na interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 usg, mogą natomiast świadczyć o istnieniu interesu faktycznego. Przypomnieć w tym miejscu również należy, że kolejnym wymogiem koniecznym dla wykazania legitymacji skargowej w zaskarżeniu uchwały - po ustaleniu, że skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu danej uchwały - jest wykazanie, że skarżony akt narusza prawnie chroniony interes skarżącego, a zatem negatywnie wpływa na przyznane mu prawo lub uniemożliwia realizację uprawnień. Okoliczności rozpatrywanej sprawy nie dają podstaw do stwierdzenia powyższych okoliczności, co oznacza brak po istnienia po stronie skarżących legitymacji skargowej, o której mowa w art. 101 ust. 1 usg. Odnosząc się do dalszej argumentacji skargi, trzeba wskazać, że dokonując wykładni art. 37 ust. 4 ugn należało wziąć pod uwagę, że w zdaniu pierwszym tego przepisu ustawodawca sformułował ogólną zasadę, zgodnie z którą zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Zdanie drugie tego przepisu stanowi natomiast wyjątek od tej zasady. Dokonując wykładni art. 37 ust. 4 ugn należy brać pod uwagę istotę tych uregulowań przetarg bowiem, jako jeden ze sposobów zawierania umowy, zapewnia udział - według jednolitych reguł postępowania - wszystkim zainteresowanym zawarciem umowy oraz wybór najkorzystniejszej oferty spośród ofert zgłoszonych przez uczestników postępowania przetargowego, dlatego też wprowadzono szczególne unormowania dotyczące obrotu nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego podyktowane tym, iż mienie to ma służyć celom publicznym. Obowiązek przeprowadzenia przetargu przy zawieraniu umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata, został wprowadzony w drodze ustawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy najmu wymaga indywidualnej zgody rady wyrażonej uchwałą podejmowaną na wniosek organu wykonawczego gminy. Zgoda, o której mowa w art. 37 ust. 4 ugn ma charakter indywidulany i konkretny, dotyczy bowiem konkretnej nieruchomości oraz konkretnego podmiotu, z którym ma być zawarta umowa dzierżawy. Wyrażenie zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego zawarcia umów, o których mowa w art. 37 ust. 4 zdanie pierwsze ugn, nie stanowi upoważnienia do stanowienia aktów prawa miejscowego. Tego rodzaju uchwała organu stanowiącego o zwolnieniu z obowiązku przeprowadzenia przetargu może dotyczyć jedynie konkretnych, zindywidualizowanych przypadków wskazanych we wniosku organu wykonawczego. Bezprzetargowa dzierżawa lub najem nie jest materią podlegającą normowaniu drogą aktu prawa miejscowego. Każdorazowe odstąpienie od przetargu wymaga zgody rady wyrażonej w uchwale, a przedmiotem tej zgody musi być zidentyfikowana nieruchomość. Zgody tej nie można wyrażać w sposób generalny, abstrakcyjny, na przyszłość i w stosunku do nieskonkretyzowanych przypadków. W takim kontekście prawnym zaskarżona uchwała w żaden sposób nie dotyczy osoby skarżącego ani jego obowiązków czy też uprawnień. Ta okoliczność również potwierdza, że strona nie legitymuje się interesem prawnym koniecznym do skutecznego zaskarżenia uchwały. W ocenie Sądu, o naruszeniu interesu prawnego strony zaskarżoną uchwałą nie można mówić w sytuacji, gdy skarżący podnosi argument o uciążliwości potencjalnej zabudowy, która może powstać na wydzierżawionych w przyszłości działkach. W tej mierze zauważyć należy, że kwestia zgodności z prawem przyszłej zabudowy, która może powstać na wydzierżawionych nieruchomościach, poprzez wzniesienie na nich elektrowni wiatrowych, podlega regulacji wynikającej z przepisów innych niż art. 37 ust. 4 ugn i stanowi zagadnienie odrębne od oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Zdaniem Sądu, o naruszeniu zaskarżoną uchwałą indywidualnego interesu prawnego skarżącego nie świadczą ani potencjalne immisje, czy potencjalna zmiana wartości nieruchomości, ani utrudnienia w wykonywaniu czynności rekreacyjnych, czy ograniczenia komunikacyjne, które mogą powstać na gruntach gminnych, gdyż są to zdarzenia przyszłe i niepewne, a nie realne i aktualne. Sam komfort życia skarżącego może świadczyć ewentualnie o interesie faktycznym, jednakże, dopóki działki gminne nie zostały zagospodarowane na potrzeby elektrowni wiatrowych, nie może być mowy o rzeczywistym naruszeniu uprawnień skarżącego. Objęte zaskarżoną uchwałą działki nie przylegają bezpośrednio do nieruchomości skarżącego, zatem trudno wskazać, w jaki rzeczywisty sposób ich wydzierżawienie zgodnie z zaskarżoną uchwałą miałoby niekorzystnie wpływać na interes prawny skarżącego. Skarżący mógłby ewentualnie kwestionować budowę elektrowni wiatrowych, jeżeli uzyskałby status strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez właściwe organy. Obawy przed immisjami, hałasem, czy migotaniem cienia zaktualizują się dopiero w toku realizacji przyszłej inwestycji. Dopiero na etapie postępowań o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy pozwolenia na budowę, skarżący - jako właściciel nieruchomości być może uzyska status strony i pełną ochronę prawną, gdy należąca do niego nieruchomość znajdzie się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zaskarżona uchwała w żaden sposób nie sanuje przyszłych naruszeń prawa ochrony środowiska albo prawa budowlanego, ani nie zwalnia inwestora z konieczności przestrzegania przepisów planu miejscowego. Wydzierżawienie nieruchomości nawet na określony cel (samo w sobie) nie legalizuje ewentualnej przyszłej zabudowy, gdyż są to kwestie prawnie rozłączne. Skoro zatem skarżący nie wykazał, aby zaskarżona uchwała prowadziła do naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, to wniesiona skarga nie mogła być merytorycznie rozpoznana z powodu braku legitymacji skargowej. Zaskarżona uchwała nie dotyczy skarżącego ani w sensie podmiotowym, ponieważ nie jest on adresatem tej uchwały, ani w sensie przedmiotowym, gdyż nie dotyczy ona nieruchomości, do której tytuł prawny ma skarżący. Strona nie posiada także względem nieruchomości objętej uchwałą żadnego ograniczonego prawa rzeczowego, którego wykonywanie uniemożliwiałaby skarżona uchwała. Legitymację do zaskarżenia uchwały skarżący wywodzi w gruncie rzeczy z okoliczności faktycznych, które zaistniały, a które to okoliczności zostały opisane powyżej. Raz jeszcze podkreślić należy, że interes prawny jest rzeczywisty, a nie potencjalny, oraz własny skarżącego, oparty na normie prawa materialnego, z której skarżący wywodzi konieczność ochrony tego interesu. Skarżąc uchwałę Rady na podstawie art. 101 ust. 1 usg, musi on wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała, poprzez naruszenie prawa, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O skuteczności takiej skargi przesądza bowiem wykazanie przez stronę naruszenia przez Radę konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. W niniejszej sprawie z tak rozumianym naruszeniem interesu prawnego Skarżącej nie mamy do czynienia. Reasumując powyższe, Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby zaskarżona uchwała naruszała jego interes prawny. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa skarga została odrzucona. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 300 zł Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.