I SA/Op 42/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 14 listopada 2025 r., nr VN.ZUT.4700.653.2025.IK w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do potoku oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad [dalej: skarżący, strona] jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie [dalej: organ, Dyrektor] z 14 listopada 2025 r. określająca opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. w wysokości 46 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do potoku Trująca. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W informacji rocznej z 29 stycznia 2025 r. Dyrektor, działając na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2025 r. poz. 960 ze zm.) [dalej upw] ustalił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział we Wrocławiu [dalej: GDDKiA O/Wrocław] opłatę stałą za okres od 1 stycznia 2025 r. 31 grudnia 2025 r. w wysokości 46 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych. Pismem z 18 lutego 2025 r. GDDKiA O/Wrocław złożyła reklamację, w której nie zgodziła się z powyższą opłatą stałą za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych. Zdaniem GDDKiA O/Wrocław wysokość rocznej opłaty stałej powinna być naliczona w wysokości 27 zł, z tego względu, że zgodnie z art. 279a ust 1 upw, jeżeli wysokość naliczonej opłaty za usługę wodną nie przekracza 20 zł opłaty tej nie wnosi się. Reklamację podpisał Zastępca Dyrektora GDDKiA O/Wrocław. Organ nie uznał reklamacji i wydał 14 listopada 2025 r. decyzję określającą Skarbowi Państwa – Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad wysokość opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. w wysokości 46 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że sprawa była już przedmiotem analizy WSA w Opolu w wyroku z 16 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Op 333/25, uchylającym decyzję Dyrektora z 24 lutego 2025 r. w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych. Sąd wskazał w tym wyroku, że faktycznym adresatem zaskarżonej decyzji, ale także wcześniejszej informacji rocznej o wysokości opłaty stałej powinien być podmiot dysponujący stosownym pozwoleniem wodno-prawnym, a zatem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (a nie GDDKiA) i to jemu też przysługiwało prawo do złożenia reklamacji, w sytuacji gdy nie zgadzał się z doręczoną mu informacją roczną, aczkolwiek w tym przypadku mógłby już działać poprzez umocowanego organizacyjne podległego mu kierownika jednostki – Dyrektora Oddziału we Wrocławiu. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ nie uznał reklamacji wniesionej przez skarżącego, z uwagi na to, że pozwolenie wodnoprawne z 25 lutego 2019 r. na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód stanowi jedną usługę wodną, a w związku z tym ustalana jest jako jedna opłata w ramach tego pozwolenia wodnoprawnego i stanowi ona sumę jednostkowych opłat (wylotów W1, W2) obliczoną godnie z art. 271 ust. 4 upw. Dyrektor stwierdził, że możliwe jest obliczenie opłaty dla każdego z wylotów oddzielnie zgodnie z definicją z art. 271 ust. 4 pkt 1 upw. Nie ma przeszkód, żeby traktować każdy wylot jako odrębny przedmiot opłaty oraz odrębną usługę wodną. Natomiast należy zauważyć, że liczba wylotów i ich parametry w ramach tego samego zamierzenia budowlanego może być różna. Jeżeli konieczne jest odprowadzenie wody z danego obszaru, to można to zrobić na kilka sposobów w zakresie doboru parametrów. W zależności od doboru tych parametrów opłata stała może być różna albo może w ogóle się nie pojawić, ze względu na treść art. 279a ust 1 upw. Możliwe jest bowiem zaprojektowanie większej liczby odpływów o mniejszej przepustowości zamiast mniejszej liczby o większej przepustowości i w konsekwencji uniknięcie opłaty. W konsekwencji o samym fakcie konieczności ponoszenia opłaty nie decydowałaby ilość odprowadzanej wody, ale wyłącznie sposób, w jaki to odprowadzenie zostało zaprojektowane. Gdyby przyjąć stanowisko strony, podmiot korzystający ze środowiska ponosiłby koszty w zależności do tego, jak zaprojektuje korzystanie z wód i to bez względu na to, w jakim zakresie korzysta z wody. Opłaty stanowią instrument kształtowania zarządzania zasobami wodnymi. Jeśliby przyjąć, że możliwe jest uniknięcie opłaty niezależnie od zakresu korzystania z wód wyłącznie w oparciu o liczbę i przepustowość zaplanowanych wylotów, to prowadziłoby to do pozbawienia organu możliwości zarządzania zasobami wodnymi. Nie służyłoby też optymalizacji korzystania z wody. Dalej organ podniósł, że w sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora do wydania decyzji, na poprawnie oznaczony podmiot, określającej wysokość opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r., która wynosi 46 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych, albowiem nie uznano złożonej przez podmiot reklamacji. Nie zgadzając się z opisaną wyżej decyzją strona wniosła skargę zarzucając naruszenie: 1) art. 271 ust. 4 pkt 1 upw oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 października 2023 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2471) [dalej: rozporządzenie], poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, bez uwzględnienia faktu, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z dwoma odrębnymi, niezależnymi zezwoleniami wodnoprawnymi (odrębne pozwolenia wodnoprawne dla każdego z wylotów), a nie jednym, co wynika z decyzji z 25 lutego 2019 r. (pozwolenia wodnoprawne), która to okoliczność ma kluczowe znaczenie dla ustalenia wysokości opłaty stałej (art. 271 ust. 4 pkt 1 upw odsyła do pozwolenia wodnoprawnego, jako podstawy ustalenia opłaty), co oznacza że opłata stała powinna być ustalana odrębnie dla każdego z wylotów (pozwoleń wodnoprawnych) wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym, a nie dla wszystkich wylotów (zezwoleń) łącznie, dla których określono wspólny odbiornik, co w konsekwencji doprowadziło do określenia stronie za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. jednej opłaty stałej w wysokości 46 zł za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód potoku Trująca, w miejsce dwóch odrębnych opłat, z których jedna nie przekracza 20 zł, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 279a ust 1 upw, poprzez jego niezastosowanie w sprawie; 2) art. 7, art. 9, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691) [dalej: kpa], poprzez brak dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję, co w konsekwencji pozbawiło skarżącego możliwości kontroli prawidłowości toku wnioskowania organu i dobrowolnego wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 2) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że opłata stała, obliczona zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 upw, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł za dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 365 dni w roku oraz określonych w pozwoleniu wartości Qmax, wynosi za poszczególne wyloty odpowiednio: W1 – 27,38 zł, W2 – 18,25 zł. Natomiast zgodnie z art. 279a ust 1 upw, jeżeli wysokość naliczonej opłaty za usługę wodną nie przekracza 20 zł (tak jak ma to miejsce w przypadku wyliczenia opłaty stałej za usługę wodną realizowaną wylotem W2) opłaty tej nie wnosi się. Dodatkowo strona podniosła, że za wydanie pozwolenia wodnoprawnego została obciążona opłatą w wysokości 2 x 217 zł, tj. 434 zł – odrębnie za oba wyloty w niej wskazane, za pomocą których są odprowadzane wody opadowe do odbiornika, czyli odrębne pozwolenia wodnoprawe na usługi wodne, wg art. 398 ust. 3 i 4 upw. Zdaniem skarżącego organ, ustalając roczną opłatę stałą, błędnie przyjął, że opłata ta powinna być określana łącznie dla dwóch wylotów, a nie odrębnie dla każdego z nich. W myśl art. 271 ust. 4 pkt 1 upw jako podstawę ustalenia opłaty organ powinien przyjąć maksymalną ilość wody odprowadzanej do wód określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, a tych (pozwoleń) w sprawie dla odbiorników, wydano dwa a nie jedno, mimo że zawarte są one w jednej decyzji, która to konstrukcja wynika z art. 398 upw. Norma zawarta w art. 271 ust. 4 pkt 1 upw odsyła do pozwolenia wodnoprawnego, a nie do decyzji, w której zawarto kilka zezwoleń wodnoprawnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak stanowi art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na zasadzie art. 3 § 1 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa). Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 ppsa, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czyli weryfikuje czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność z przepisami prawa decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej. Badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, czy uznawanymi społecznie normami pozaprawnymi, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji – orzekając w sprawie – nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie rozpoznanej przez Sąd wystąpiły okoliczności określone w art. 153 i art. 170 ppsa. Z przepisów tych wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wiążący charakter wskazań i wykładni przepisów prawa oznacza, że skutki wydanego wyroku wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując na prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, ale także na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie zaskarżenia rozstrzygnięcia administracyjnego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy, mając na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wcześniej popełnionych wadliwości (wyrok NSA z 20 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 744/24). W sprawie niniejszej przepisy powszechnie obowiązujące nie uległy zmianie, a prawomocny wyrok WSA w Opolu z 16 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Op 333/25, pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążący. Sąd stwierdził, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w przywołanym orzeczeniu zostały uwzględnione przez organ. Faktu tego nie kwestionował też skarżący. W ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Nie wnosiła też o to strona. Przechodząc do analizy stanu niniejszej sprawy, Sąd wskazuje, że stan faktyczny opisany w części historycznej uzasadnienia wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w przedmiocie określenia opłaty stałej i nie był kwestionowany przez skarżącego. Zdaniem Sądu, w świetle przedłożonych akt sprawy administracyjnej, Dyrektor nie uchybił podstawowym zasadom postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa. Ustalenia faktyczne organu są bowiem prawidłowe, a przeprowadzona ocena dowodów nie nosi cech dowolności lub pominięcia dowodu względnie istotnej okoliczności faktycznej. Wyniki poczynionych ustaleń organ zobrazował w motywach decyzji, sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ jasno i rzeczowo wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej wpływające na określenie wysokości spornej opłaty. Przechodząc do rozważań dotyczących prawa materialnego Sąd wyjaśnia, że wprowadzenie systemu prawnego ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne było wynikiem konieczności wdrożenia dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U.UE.L. z 2000 r. Nr 327, str. 1 ze zm.) [dalej: Dyrektywa]. Głównym celem tej regulacji było racjonalne zarządzanie zasobami wodnymi oraz wprowadzenie instrumentów ekonomicznych, opartych na zasadzie "użytkownik/zanieczyszczający płaci". Zgodnie z art. 9 ust. 3 upw gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód, a opłaty za nie stanowią jeden z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami (art. 11 pkt 3, art. 35 ust. 3 pkt 7, art. 267 pkt 1 upw). W niniejszej sprawie Dyrektor zaskarżoną decyzją ustalił stronie opłatę stałą w wysokości 46 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych w roku 2025. Podstawą naliczenia było pozwolenie wodnoprawne, które dotyczyło dwóch wylotów zlokalizowanych przy drodze krajowej. Strona, składając reklamację i skargę, zarzuciła organowi naruszenie art. 271 ust. 4 pkt 1 upw oraz § 6 rozporządzenia, twierdząc, że opłata powinna być naliczana odrębnie dla każdego z wylotów (każdego z pozwoleń wodnoprawnych), a nie łącznie. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, dla jednego z wylotów opłata nie przekraczałaby 20 zł, a tym samym, zgodnie z art. 279a ust. 1 upw, nie powinna w ogóle być wnoszona. Skarżący powoływał się na fakt, że za wydanie pozwolenia wodnoprawnego naliczono opłatę 2 x 217 zł, traktując każdy z wylotów jako odrębne pozwolenie (art. 398 ust. 1, 3, 4 upw). Organ stanął natomiast na stanowisku, że pozwolenie wodnoprawne z 25 lutego 2019 r. stanowi jedną usługę wodną, a opłata powinna być ustalona łącznie jako suma jednostkowych opłat za wszystkie wyloty. Organ podkreślił, że przyjęcie argumentacji skarżącego, zgodnie z którą możliwe byłoby uniknięcie opłaty poprzez zaprojektowanie większej liczby wylotów o mniejszej przepustowości, byłoby sprzeczne z celami Prawa wodnego. Sąd w sprawie niniejszej podzielił stanowisko organu, uznając je za zgodne z obowiązującymi przepisami. Sąd podzielił w szczególności poglądy wyrażone w wyrokach WSA w Poznaniu z 5 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Po 66/21; z 14 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Po 257/24; z 16 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Po 309/25, które dotyczyły podobnych spraw. W wyrokach tych wskazano, że każdy wylot może być traktowany jako odrębny przedmiot opłaty oraz odrębna usługa wodna. Również liczba wylotów i ich parametry w ramach tego samego zamierzenia budowlanego mogą być różne. Możliwe jest bowiem zaprojektowanie większej liczby odpływów o mniejszej przepustowości zamiast mniejszej liczby odpływów o większej przepustowości, co prowadzić może do uniknięcia opłaty. Stąd o konieczności ponoszenia opłaty nie decydowałaby ilość odprowadzanej wody, ale wyłącznie sposób zaprojektowania tego odprowadzania wody. Zasadnie zatem organ stwierdził, że nie można zaakceptować możliwości uniknięcia opłaty niezależnie od zakresu korzystania z wód, lecz wyłącznie w oparciu o liczbę i przepustowość zaplanowanych wylotów, gdyż prowadziłoby to do pozbawienia możliwości zarządzania zasobami wodnymi. Istotą art. 279a ust. 1 upw jest uniknięcie sytuacji, w której koszty sporządzenia informacji mogłyby przewyższać wpływy z tytułu opłaty stałej za usługi wodne. W przypadku ustalenia na podstawie pozwolenia wodnoprawnego opłaty stałej oddzielnie dla każdego wylotu doszłoby do uzyskania przez podmiot nieuzasadnionej korzyści. Skarżący korzystałby z wód zgodnie z udzielonym pozwoleniem, lecz nie ponosiłby z tego tytułu kosztów. Z punktu widzenia celów Prawa wodnego i Dyrektywy przyjęcie koncepcji skarżącego prowadziłoby do przyznania mu nieuzasadnionej korzyści i uniknięcia opłat za korzystanie z zasobów środowiska. Zabieg polegający na "wyodrębnieniu" dla każdego z wylotów pozwolenia wodnoprawnego służyłby tylko ekonomicznym korzyściom skarżącego. Gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Opłaty za usługi wodne zostały uznane za jeden z instrumentów zarządzania zasobami wodnymi (art. 11 pkt 3 upw) oraz jeden z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami (art. 267 pkt 1 upw). Istotą pozwolenia wodnoprawnego jest określona w tej decyzji możliwość korzystania z wód lub też oddziaływania na te wody. Skarżący jest podmiotem, który korzysta z wód na podstawie pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego jednej usługi wodnej i z tego tytułu powinien ponosić opłatę. Zdaniem Sądu błędny jest więc zasadniczy argument skargi, bowiem stoi on w sprzeczności z celami Prawa wodnego i Dyrektywy, w tym w szczególności zasady zwrotu kosztów usług wodnych (art. 9 ust. 1 zd. 1 Dyrektywy). Sąd wyjaśnia ponadto, że zgodnie z art. 389 pkt 1 upw pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne. Usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód (art. 35 ust. 1 upw). Usługi wodne obejmują odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych – wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 upw). Jak wynika z powyższego, do zgodnego z prawem korzystania z usług wodnych wymagane jest uprzednie uzyskanie decyzji – pozwolenia wodnoprawnego. Rodzaje usług wodnych zostały skatalogowane w art. 35 ust. 3 upw. Jedną z nich jest odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych. Ustawodawca nie dokonał dalszej kategoryzacji pozwoleń wodnoprawnych: na usługi wodne ze względu na położenie tych urządzeń, ilość wylotów, czy rodzaj lub powierzchnię odwadnianych zlewni. Wyrażenie zgody wodnoprawnej wprost odnosi się do przykładów wymienionych w art. 389 upw, a dalsze zróżnicowanie przypadków określonych tym przepisem w zakresie usług wodnych obejmuje katalog usług wodnych wymienionych w art. 35 ust. 3 upw i stanowi to ostateczne kryterium rodzajowego określenia pozwolenia wodnoprawnego (wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 251/21). Jeżeli zatem, tak jak w sprawie niniejszej, pozwolenie wodnoprawne na usługi wodne zostało udzielone jedną decyzją, dotyczącą zgody na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, to ze względu na jednorodzajowy charakter usług wodnych mamy tu do czynienia z jednym pozwoleniem wodnoprawnym, co w konsekwencji uzasadnia również naliczenie jednej opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do potoku Trująca, będącej sumą opłat jednostkowych obliczonych dla każdego z wylotów. W związku z powyższym zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 271 ust. 4 pkt 1 i art. 279a ust. 1 upw oraz § 6 rozporządzenia są niezasadne, a zaskarżona decyzja, w tym obliczenie opłaty oraz jego uzasadnienie, odpowiadało prawu. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, oddalił skargę. Na zasadzie art. 199 ppsa, ze względu na oddalenie skargi, strony postępowania sądowoadministracyjnego samodzielnie ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie.