I SA/Op 379/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 21 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na informację Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Opolu z dnia 9 kwietnia 2026 r., w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku w sprawie wszczęcia postępowania o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia, postanawia odrzucić skargę.

K. W. (zwany dalej jako: strona lub skarżący) pismem z 15 kwietnia 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na pismo Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Opolu (zwany dalej jako: WZON lub organ) z dnia 9 kwietnia 2026 r., stanowiące odpowiedź na jego pismo z dnia 2 kwietnia 2026 r., ustosunkowujące się do informacji organu, zawiadomienia, z dnia 12 marca 2026 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku w sprawie wszczęcia postępowania o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia. W skardze skarżący w tytule wskazał na pismo tego organu z wniosku w sprawie wszczęcia postępowania o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia. Złożenie skargi poprzedził następujący stan prawny i faktyczny. Pismem z 18 sierpnia 2025 r. (data wpływu do organu – 20 sierpnia 2026 r.) skarżący wystąpił do WZON w Opolu z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. WZON, po dokonaniu analizy formalnoprawnej wniosku, nie stwierdził braków formalnych i zawiadomieniem z 5 stycznia 2026 r. poinformował o terminie i miejscu komisji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. W następstwie dwukrotnego awizowania w dniach: 12 stycznia 2026 r. i 20 stycznia 2026 r., przesyłkę zawierającą pismo organu w dniu 29 stycznia 2026 r. zwrócono do nadawcy. Pismem z 12 marca 2026 r., nr [...] (doręczonym skarżącemu 2 kwietnia 2026 r.) organ, działając na podstawie § 4 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia (Dz. U. z 2023 r. poz. 2581) – dalej jako rozporządzenie, poinformował skarżącego, iż z uwagi na niestawiennictwo na posiedzeniu składu ustalającego oraz nieusprawiedliwienia nieobecności, przedmiotowy wniosek o wydanie decyzji ustalającej potrzeby wsparcia z 18 sierpnia 2025 r. pozostawiony został bez rozpoznania. W reakcji na to, skarżący pismem z 2 kwietnia 2026 r., na podstawie art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, ze zm.) – dalej jako K.p.a., zwrócił się do organu o przywrócenie terminu do stawiennictwa na posiedzeniu składu orzekającego, ponowne wyznaczenie terminu posiedzenia, jak i ponowne rozpoznanie wniosku o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia. W odpowiedzi na powyższe pismo organ, w zaskarżonym piśmie z 9 kwietnia 2026 r., wskazał, że aktach sprawy znajduje się dowód, który jednoznacznie potwierdza skuteczne doręczenie skarżącemu przesyłki o nr [...], zawierającej pismo z 5 stycznia 2026 r. Organ wyjaśnił, że odwołując się do działania w warunkach regulowanych art. 44 K.p.a., poinformował skarżącego, iż przedmiotowa sprawa, zainicjowana z jego wniosku, pozostaje bez rozpoznania. Przedstawił zasady doręczeń i wskazał na fikcję doręczenia, która stanowi o prawnym uznaniu doręczenia. Jednocześnie podniósł, że skoro skarżący nie dysponuje dowodem potwierdzającym, że do nieodebrania przesyłki doszło bez jego winy (np. brak reklamowania sposobu awizowania przesyłki), to na gruncie kontrolowanej sprawy organ nie ma możliwości weryfikacji stanowiska skarżącego oraz podjęcia działań w celu rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. We wniesionej do tut. Sądu skardze skarżący, kwalifikując zaskarżone pismo jako "postanowienie", wniósł o jego uchylenie w całości i stwierdzenie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniesione zostały również przez skarżącego zarzuty naruszenia: 1) art. 44 K.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie doręczenia za skuteczne, pomimo braku wykazania spełnienia wszystkich przesłanek doręczenia zastępczego; 2) art. 58 § 1 K.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu mimo braku winy po stronie skarżącego; 3) art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy; 4) art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do organów państwa. Motywując podniesione zarzuty rozwinął je akcentując, że organ nie wykazał, aby zawiadomienie (awizo) zostało prawidłowo pozostawione, ani gdziekolwiek umieszczone. W jego opinii uniemożliwia to wersyfikację prawidłowości doręczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, iż w jego ocenie zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jest czynnością materialnotechniczną, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych na mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zaskarżana może być jedynie w formie skargi na bezczynność organu. Przedstawiając argumentację za odrzuceniem skargi organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący złożył ponaglenie na bezczynność organu w sprawie przedmiotowego wniosku. Ponadto organ wyjaśnił, iż sprawa ustalania poziomu wsparcia należy do kognicji sądów powszechnych, żaden przepis prawa nie przyznaje bowiem sądowi administracyjnemu kompetencji do oceny orzeczeń podejmowanych przez wojewódzkie zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności, w tym kontroli bezczynności organów. Przedstawiając z kolei stanowisko uzasadniające wniosek o oddalenie skargi, WZON wyjaśnił, że argumentacja skarżącego, jakoby organ błędnie zastosował w sprawie instytucję fikcji doręczenia nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie WZON dokonana analiza koperty z dnia 5 stycznia 2026 r. bezsprzecznie wskazuje na dochowanie wszelkich elementów oraz wymogów prawem przewidzianych. W piśmie procesowym z 4 maja 2026 r. skarżący ustosunkował się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, zasadniczo powtarzając dotychczas prezentowane stanowisko (k. 37-40 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Rozważania natury prawnej należy poprzedzić wskazaniem, że na podstawie art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeracjami z art. 3 p.p.s.a., a także kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Odnosząc treść przywołanych przepisów do przedmiotu skargi wniesionej do tut. Sądu należy podnieść, że nie mieści się ona w żadnej z wymienionych wyżej kategorii spraw podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Powyższe oznacza, że przedmiot skargi nie mieści się we właściwości sądów administracyjnych. Zarówno pismo WZON z 12 marca 2026 r., jak i to z 9 kwietnia 2026 r., stanowiące odpowiedź organu na pismo strony z 2 kwietnia 2026 r., kwestionujące informację organu z dnia 12 marca 2026 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku w sprawie wszczęcia postępowania o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia strony nie jest bowiem decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Nie jest w szczególności decyzją administracyjną, albowiem decyzja administracyjna jest aktem władczym, jednostronnym oświadczeniem woli organu, kształtującym sytuację prawną adresata i rozstrzygającym o jego uprawnieniach lub obowiązkach niezależnie od jego woli. Stanowi przejaw przysługującego organowi, na mocy przepisów prawa, władztwa administracyjnego. Zaskarżone pismo, co ważne, nie posiada także cech charakterystycznych dla form prawnych wymienionych we wskazanym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a mianowicie nie ma charakteru władczego, bowiem bezpośrednio nie kształtuje w sposób jednostronny praw i obowiązków strony skarżącej. Nie można uznać tego pisma za akt obejmujący władcze działanie organu z zakresu administracji publicznej. Wskazać bowiem trzeba, że aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a., jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygający o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por. postanowienie NSA z 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1155/97 - publ. ONSA nr 2 z 1999 r., poz. 51). Akt lub czynność musi zatem ustalać, stwierdzać bądź potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (bądź ich odmową), a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 7 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 558/17). W rozpoznawanej sprawie skarżący – jak wskazano na wstępie – przedmiotem skargi uczynił pismo organu z dnia 9 kwietnia 2026 r., stanowiące odpowiedź na jego pismo z dnia 2 kwietnia 2026 r., ustosunkowujące się do informacji organu, zawiadomienia, z dnia 12 marca 2026 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku w sprawie wszczęcia postępowania o ustalenia poziomu potrzeby wsparcia. Pismo to w sposób nieuprawniony i niczym nieuzasadniony nazwał "postanowieniem". W okolicznościach przedmiotowej sprawy Sąd ustalił, że skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na ww. pismo Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Opolu, w którym wyjaśniono skarżącemu podstawy skierowania do niego informacji (zawiadomienia) o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania z uwagi na nieobecność w miejscu i terminie ustalenia poziomu wsparcia. Organ wyjaśnił w nim, iż mając na uwadze fakt, że zawiadomienie o posiedzeniu składu ustalającego zostało prawidłowo doręczone oraz zawierało prawidłowe pouczenie o konieczności usprawiedliwienia nieobecności w terminie 14 dni od wyznaczonego terminu posiedzenia, zgodnie z § 4 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, wniosek pozostawia się bez rozpoznania. Odnosząc treść cytowanego wszystkich jednostek redakcyjnych przepisu art. 3 p.p.s.a. do przedmiotu skargi wniesionej do tut. Sądu należy wskazać, że zaskarżone pismo analogicznie jak pismo z 12 marca 2026 r. informujące skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku w sprawie wszczęcia postępowania o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia nie należy do żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., zatem też nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie wymaga wydania ani decyzji, ani postanowienia. Jest to czynność materialno-techniczna, o której należy zawiadomić pisemnie wnoszącego podanie z podaniem przyczyn pozostawienia podania bez rozpoznania. Inaczej rzecz ujmując, czynność ta jest wyłącznie pochodną pozostającego w toku lub dopiero inicjowanego postępowania administracyjnego, którego celem jest skonkretyzowanie uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Tym samym kolejne pismo organu, w którym – na pismo strony z dnia 2 kwietnia 2026 r., zatytułowane "wniosek o przywrócenie terminu oraz ponowne rozpoznanie sprawy" – organ udziela wyjaśnień odnośnie do zasadności wystosowania do strony 12 marca 2026 r. informacji o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku w sprawie wszczęcia postępowania o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia nie należy do żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego. W ocenie Sądu wskazać należy, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest swoistą formą zakończenia postępowania administracyjnego, więc jeżeli organ prowadzący przedmiotowe postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno – technicznej to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1206/25). Oznacza to, że w przypadku gdy organ administracji publicznej pozostawi podanie strony bez rozpoznania, ta ma prawo złożyć skargę na bezczynność tego organu, czego w sprawie strona nie uczyniła. Na żadnym etapie wnoszonych pism strona nie podniosła, że skarży bezczynność organu w załatwieniu jej wniosku. Tymczasem skargę – jak wskazano powyżej – o ile strona skarżąca zatytułowała jako na "postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnoprawności z 9 kwietnia 2026 r.", nie godząc się z argumentami odnoszącymi się do zasadności skierowania do niej z informacji (zawiadomienia) organu z dnia 12 marca 2026 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku w sprawie wszczęcia postępowania o ustalenia poziomu potrzeby wsparcia, wywiodła na zwykłe pismo organu datowane na z 9 kwietnia 2026 r. Pisma tego nie można zakwalifikować jak to uczynił skarżący jako władcze działanie organu i przypisać mu prawnej formy "postanowienia". Strona skarżąca w skardze skoncentrowała swoje uwagi i sformułowała zarzuty odnośnie do informacji tego organu - zawiadomienia z dnia 12 marca 2026 r., nr [...], o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku w sprawie wszczęcia postępowania o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia i zanegowała podnoszone w zaskarżonym piśmie wskazywane przez organ podstawy takiego działania. Uwzględniając zatem znaczenie konsekwencji wynikających z cech konstytuujących akty lub czynności, o których jest mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., nie sposób jest więc twierdzić, że zaskarżone pismo cechy te posiada, a co za tym idzie, że odpowiada wskazanej formule działania, która wymaga istnienia stosunku administracyjnego (wynikającego z niego uprawnienia lub obowiązku), którego źródłem jest wykonywana przez organ administracji norma prawna, stosunek ten kreująca. Na marginesie, tylko z uwagi na argumenty sformułowane w odpowiedzi na skargę, wyjaśnienia wymaga, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ukształtowany w orzecznictwie pogląd, który przyjmuje, że droga sądowa przed sądem administracyjnym jest w tego rodzaju sprawach dopuszczalna. Co prawda, jak wynika z art. 6c ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1977 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44, ze zm.), dalej jako "ustawa o rehabilitacji", sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, w ramach których mieszczą się sprawy dotyczące orzekania o stopniu niepełnosprawności i wydawane w takich sprawach orzeczenia, jak i decyzje ustalające poziom wsparcia, podlegają kontroli sądów powszechnych, tj. sądów pracy i ubezpieczeń społecznych, to jednak ww. przepis jest przepisem szczególnym wyłączającym kontrolę sądu administracyjnego nad orzeczeniami wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności jedynie w zakresie orzeczeń merytorycznych wydawanych w przedmiocie niepełnosprawności, odnoszących się do kwestii zakwalifikowania określonej osoby do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub odmowy zaliczenia do niepełnosprawności. Ponieważ zaś z mocy art. 66 ustawy o rehabilitacji, w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się między innymi Kodeks postępowania administracyjnego, to odnośnie do pism procesowych wydawanych w toku postępowania, stosuje się właśnie K.p.a. Dlatego również bezczynność zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w przedmiocie rozpoznawania wniosków dotyczących decyzji ustalających poziom potrzeby wsparcia, podlega kognicji sądów administracyjnych (por. wyroki WSA: w Kielcach z 4 lipca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ke 25/19, w Gliwicach z 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 30/16, w Rzeszowie z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 120/19, w Gdańsku z 27 października 2022 r., sygn. akt III SAB/Gd 76/22, w Krakowie z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SAB/Kr 29/23). Powtórzyć zatem należy, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. nie następuje ani w drodze decyzji, ani też w drodze postanowienia. Jest to czynność materialno-techniczna, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie. Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie dotyczy bowiem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 485/07 oraz z 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2284/16). Skoro pierwotne pismo organu, tj. pismo źródłowe, nie stanowi żadnego z aktów podlegających kognicji sądu administracyjnego, to tym samym nie może stanowić go pismo organu skierowane do strony, w którym nie godzi się na takie załatwienie jej sprawy. Sąd, podzielając powyższe stanowisko, uznał że skarga wniesiona na akt niepodlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Powtórzenia wymaga, że na pozostawienie pisma bez rozpoznania przysługuje jednak skarga na bezczynność organu, stosowanie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). Przy czym – jak wskazano powyżej – strona takiej skargi nie złożyła. Powyższe oznacza, że do kontroli sądowej kwestionowanej czynności organu, skarżący może doprowadzić jedynie wnosząc skargę na jego bezczynność w rozpoznaniu wniosku, przy zachowaniu wszelkich niezbędnych wymogów do jej złożenia. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność dokona wówczas oceny, czy stanowisko organu administracji o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku było zasadne. Mając powyższe na uwadze wyjaśnienia wymaga, że warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. W świetle powyższych rozważań należy zatem stwierdzić, że skarga na pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie podlega kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie przepisów p.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Złożona skarga sformułowana została nie jako bezczynność a jako środek zaskarżenia na pismo organu z 9 kwietnia 2026 r. Skoro skarga została wniesiona nie jako skarga na jego bezczynność organu, to wola strony skarżącej, jako dysponenta skargi przesądza o charakterze i treści składanych pism, w tym zakresie inicjowanej kontroli sądowoadministracyjnej. Uwzględniając powyższe, wobec tego, że skarga wniesiona przez skarżącego nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, albowiem przedmiotem zaskarżenia była czynność materialno-techniczna nie podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Końcowo Sąd wskazuje, że wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA.