I SA/Op 24/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia del. WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant: St. referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi W. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 13 listopada 2025 r., nr 3780 w podmiocie przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą oddala skargę.

Rozkazem personalnym z dnia 13 listopada 2025 r., nr 3780 wydanym na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 42 ust 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.)- dalej: u.o.p.; Komendant Wojewódzki Policji w Opolu utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 9 września 2025 r., nr 659/2025 w przedmiocie przyznania W. G. świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres jednego miesiąca. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2816/24 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2388/23 oraz objęty skargą rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia października 2023 r., nr [...] wraz z poprzedzającym go rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji [...] W. G. (dalej także skarżący). Z akt sprawy wynika również, iż w dniu 28 marca 2025 r., w przewidzianym prawem 7 dniowym terminie, o którym mowa w art. 42 ust. 2 u.o.p., skarżący zgłosił gotowość niezwłocznego podjęcia służby w Policji. Następnie wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia 9 września 2025 r., wydanym na podstawie art. 42 ust. 5 u.o.p., Komendant Miejski Policji w [...] przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres jednego miesiąca. Ww. rozkaz personalny został doręczony bezpośrednio skarżącemu, z pominięciem ustanowionego przez stronę profesjonalnego pełnomocnika. Tożsame, co do treści odwołania od wydanego w I instancji rozkazu personalnego wnieśli pełnomocnik skarżącego (w dniu 13 października 2025 r.) oraz skarżący osobiście (w dniu 16 października 2025 r.). Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: art. 2 i 42 ust. 3 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 6-12, art. 24, art. 76-78, art. 80-81a, art. 97, art. 101, art. 107, art. 123 k.p.a.; art. 42 ust. 5 u.o.p. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i niepełne zgromadzenie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę, co w konsekwencji, zdaniem skarżącego skutkowało podjęciem wadliwej decyzji, z przekroczeniem przyznanych organom granic uznania administracyjnego. Strona zarzucała nadto naruszenie art. 40 § 2 k.p.p.a. poprzez brak doręczenia kwestionowanego odwołaniem rozkazu personalnego ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego. Strona wnosiła o reformację ww. rozkazu personalnego poprzez przyznanie skarżącemu przedmiotowego świadczenia za maksymalny przewidziany prawem okres 6 miesięcy. Wnosiła również o wyłączenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dalszego procedowania w sprawie. Zaskarżonym niniejszą skargą rozkazem personalnym z dnia 13 listopada 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Opolu utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, w tym treść art. 42 ust. 5 u.o.p., organ odwoławczy wskazywał, iż jednym z następstw przywrócenia do służby w Policji, wskutek uchylenia rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia z tej służby, jest nabycie przez funkcjonariusza prawa do świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą w wymiarze nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za okres 1 miesiąca. Przy czym, co organ podkreślił, o ile samo przyznanie analizowanego świadczenia pieniężnego jest obligatoryjne, to określenie okresu za jaki zostanie przyznane pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu organu. Organ zaznaczył, że ww. świadczenie ma charakter rekompensacyjny i stanowi pewnego rodzaju formę rehabilitacji dla policjanta tytułem niesłusznego zwolnienie ze służby w Policji. Orzekając o jego przyznaniu nie można kierować się wyłącznie interesem funkcjonariusza, ale należy wyważyć proporcjonalną i zrównoważoną ochronę zarówno słusznego interesu strony, jak i interesu społecznego. Ustalając wymiar świadczenia należy brać pod uwagę okoliczności dotyczące sytuacji finansowej osoby zwolnionej w okresie od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do służby, w tym wysokość uposażenia funkcjonariusza otrzymywanego z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego, aktualnego na dzień zwolnienia ze służby, jak i dochody uzyskiwane w okresie pozostawania poza służbą. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wskazał, iż przed datą orzeczenia o zwolnieniu ze służby w Policji skarżący zajmował stanowisko funkcjonariusza [...] Wydziału [...] Komisariatu [...] Policji w [...], z uposażeniem w wysokości 3540 zł, 3 grupa zaszeregowania, z mnożnikiem 2,031 kwoty bazowej wynoszącej wówczas 1740,64 zł. Jednocześnie łączna wysługa lat w wymiarze 5 lat, 7 miesięcy i 3 dni uprawniała skarżącego do wzrostu jego uposażenia o 5 %, co przekładało się na wypłacany stronie tzw. dodatek "za wysługi" w wysokości 177 zł. Ponadto skarżącemu przed datą zwolnienia ze służby przysługiwał dodatek służbowy w wysokości 148 zł oraz dodatek za stopień [...] w wysokości 1.715 zł. Łączna kwota uposażenia skarżącego przed datą zwolnienia ze służby w Policji wynosiła zatem 5.580 zł brutto miesięcznie, co potwierdza załączone do akt sprawy zaświadczenie odpowiedniej komórki finansowej Komendy Miejskiej Policji w [...]. Odnosząc się do sytuacji majątkowej skarżącego w okresie jego pozostawania poza służbą organ wskazał, iż z przedłożonej do akt sprawy przez stronę dokumentacji wynika, że począwszy od dnia 23 października 2023 r. skarżący był zatrudniony na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy w przez podmiot – "M." Sp. z o.o. z siedzibą we W., za wynagrodzeniem 11. 340,20 zł brutto (za rok 2023); 86.701,79 zł brutto (za rok 2024); 17.696,83 zł brutto (za rok 2025 do dnia wydania zaświadczenia z dnia 25 kwietnia 2025 r.). Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, że w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 17 września 2023 r. skarżący otrzymał łącznie kwotę 10.894,20 zł brutto, na którą składała się: odprawa równa jednomiesięcznemu uposażeniu (5.580 zł brutto) oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 5.314,20 zł brutto. Skarżącemu wypłacono również 50% uposażenia za miesiąc, w którym został zwolniony ze służby w Policji (2.790 zł brutto). Tym samym za okres pozostawania poza służbą skarżący otrzymał łącznie kwotę 126.633,02 zł brutto. Z kolei w analogicznym okresie od października 2023 roku wynagrodzenie wymienionego funkcjonariusza, gdyby nadal pozostawał w służbie w Policji, uwzględniając obligatoryjne podwyżki, wyniosłoby łącznie brutto 119.108,97 zł. W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności wskazują, że skarżący nie był pozbawiony środków finansowych, a proporcje między środkami finansowymi uzyskanymi po zwolnieniu ze służby, a uposażeniem jakie otrzymywałby, gdyby nie został z niej zwolniony, przyznanie świadczenia za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia należnego stronie przed datą zwolnienia ze służby uznać należy za zasadne. Odnosząc się do argumentacji odwołania organ wskazał, iż bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostają podnoszone przez stronę hipotetyczne możliwości awansu skarżącego w służbie, co wiązałoby się ze wzrostem należnego mu uposażenia. Organ podkreślił, że kwestie awansu funkcjonariusza Policji pozostawione zostały wyłącznie uznaniu właściwych przełożonych, co wyłącza możliwość przyjęcia, niejako "z góry" zakładanego przez skarżącego stanu rzeczy, który w jego ocenie zmaterializowałby się, gdyby nadal pozostawał w służbie. Niejako na marginesie organ zaznaczył również, że wyeliminowanie z obrotu prawnego rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby nie wyeliminowało pozostającej w toku sprawy karnej przeciwko funkcjonariuszowi o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, co do czasu jej prawomocnego zakończenia stanowi negatywną przesłankę do awansu na wyższe stanowisko służbowe, policyjny stopień czy podwyższenia dodatku służbowego. Zdaniem organu odwoławczego bez wpływu na wynik sprawy pozostają również przywoływane w uzasadnieniu odwołania okoliczności i przebieg podejmowanych przez skarżącego interwencji służbowych, które w ocenie strony legły u podstaw podjęcia orzeczenia o zwolnieniem jej ze służby w Policji. Kwestie te, w dużej mierze dotyczące innych spraw prowadzonych przez organy w stosunku do osoby skarżącego, pozostają poza zakresem oceny organów przy podejmowaniu decyzji na podstawie art. 42 ust. 5 u.o.p. Końcowo organ stwierdził, iż wbrew argumentacji pełnomocnika skarżącego decyzja wydana przez organ I instancji nie nosi znamion dowolności. Podjęta została w oparciu o należycie zgromadzony i oceniony materiał dowodowy sprawy, po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych, a uzasadnienie kwestionowanej decyzji pozwala na prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ podejmując sporne rozstrzygnięcie. To zaś w ocenie organu czyni niezasadnymi zarzuty odwołania, co do wskazanych w nim zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Odrębnie odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwego (tj. z pominięciem pełnomocnika) doręczenia zaskarżonej decyzji stronie postępowania, w pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że pominięcie przez organ I instancji pełnomocnika przy doręczeniu zaskarżonej decyzji stanowiło niewątpliwie naruszenie obowiązującej procedury administracyjnej. Niemniej jednak, w ocenie organu odwoławczego naruszenie to nie skutkowało pozbawieniem skarżącego jego praw, w szczególności prawa do skorzystania ze środków zaskarżenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący miał to prawo zagwarantowane i z tego prawa skorzystał składając w terminie odwołanie. W konsekwencji w omawianym zakresie, pomimo naruszenia procedury, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast, co do zgłoszonego w treści odwołania żądania wyłączenia z postępowania Komendanta Miejskiego Policji w [...] organ odwoławczy wskazał, iż na etapie postępowania prowadzonego przed Komendantem Wojewódzkim Policji w Opolu ww. wniosek uznać należało za nieuzasadniony, co skutkowało odmową jego uwzględnienia o czym rozstrzygnięto załączonym do akt sprawy postanowieniem z dnia 12 listopada 2025 r., nr [...]. Jednocześnie organ stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła żadna z określonych w art. 24 k.p.a. przesłanek wyłączenia pracownika organu, jak też żadna z przesłanek wyłączenia organu wymienionych w art. 25 k.p.a. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu W. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, ponowił zarzuty odwołania, co do naruszenia: 1) art. 2, 7, 42 ust.3 i art. 77 ust. 1 oraz 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pominięcie zasady domniemania niewinności, prymatu ustawy zasadniczej, praworządności oraz sprawiedliwości społecznej oraz gwarancji każdemu prawa do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej; 2) art. 6-8, 9, 11, 40 § 2, 77, 81a, 104, 107, 136, 138 i innych k.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie do rozpoznania odwołania; 3) art. 42 ust. 5 u.o.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłową wykładnie oraz przekroczenie granic uznania administracyjnego. Wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Wnosił także o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego przedstawił obszerną argumentację odnośnie do okoliczności faktycznych stanowiących asumpt do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji; wadliwości podjętego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia; okoliczności przywrócenia strony do służby w Policji; jak i uciążliwej dla skarżącego, zarówno pod względem organizacyjnym, jak i finansowym, procedury związanej z ponownym przyjęciem do służby. Podkreślił, że w związku z pozostawaniem poza służbą skarżący stracił finansowo kilkadziesiąt tysięcy złotych na uposażeniu. Nie otrzymał między innymi nagrody rocznej za lata 2024 i 2025, które by uzyskał, gdyby nie zwolniono go bezprawnie, wbrew konstytucyjnej zasadzie domniemania niewinności. Nie otrzymał również świadczenia na zagospodarowanie po 3 latach służby. Pełnomocnik zaznaczył, że tylko za 2025 r. z tytułu mianowania i stosunku administracyjnoprawnego w Policji hipotetyczne uposażenie skarżącego w Policji wyniosłoby 21.277,62 zł brutto - czyli byłoby to 19.235 zł netto (na rękę). Z osiągniętych 17.696,98 zł zarobionych przez skarżącego w cywilu było to jedynie 12.394 zł netto (na rękę). To zaś oznacza, że tylko za trzy miesiące 2025 r. W. G. realnie stracił 6.841 zł, a uwzględniając pięć takich kwartałów wysokość poniesionej straty i szkody materialnej przekracza 40.000 zł. Wskazał również, ze za ponad dwuletni okres pozostawania poza służbą, skarżący stracił 5,2% podstawy do wysługi emerytalnej (2,6% za każdy rok służby). Dodatkowo w ocenie pełnomocnika skarżącego, uwzględniając predyspozycje osobiste strony, zasadnym jest stwierdzenie, iż skarżący pozostając w służbie byłyby już podkomisarzem, co w oczywisty sposób skutkowałoby wzrostem należnego mu uposażenia. Brak uwzględnienia powyższych okoliczności w przeprowadzonej ocenie sytuacji finansowej strony postrzegać należy, zdaniem pełnomocnika skarżącego, nie tylko jako naruszenie procedury administracyjnej w zakresie postępowania dowodowego, ale także jako pozbawienie skarżącego konstytucyjnego uprawnienia do naprawienia wyrządzonej mu szkody. Przyznane skarżącemu świadczenie w wymiarze jednomiesięcznego należnego stronie uposażenia sprzed daty zwolnienia ze służby w Policji, uwzględniając ponad dwuletnią przerwę w służbie oraz złamaną karierę zawodową, nie realizuje nawet w minimalnym stopniu przewidzianej prawem funkcji rekompensacyjnej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Obecny na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. pełnomocnik organu administracji wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi W. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 13 listopada 2025 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 9 września 2025 r. wydany w przedmiocie przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, za okres jednego miesiąca. Podstawę materialnoprawną podjęcia kwestionowanego skargą rozkazu personalnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.) – dalej: u.o.p. Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 42 ust. 1 u.o.p. uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W świetle ww. przepisu zasadnicze znaczenie dla przywrócenia policjanta do służby ma zatem fakt funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnego bądź ostatecznego rozstrzygnięcia, które uchyla lub stwierdza nieważność ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby. Reaktywacja stosunku służbowego następuje z mocy prawa, w przypadku wydania wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność decyzji o zwolnieniu ze służby - z datą prawomocności tego wyroku (por. wyroki NSA: z 22 listopada 2024 r.; III OSK 1027/23; z 10 czerwca 2014 r., I OSK 1409/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jakkolwiek samo reaktywowanie stosunku służbowego w następstwie sytuacji opisanej w ww. art. 42 ust. 1 ustawy nie wymaga żadnej aktywności ze strony przywróconego do służby policjanta, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku zależy od podjęcia przez niego określonych działań w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 2 u.o.p. policjant zobowiązany jest do zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby, a przy tym oświadczenie takie musi bezwzględnie złożyć w terminie 7 dni od przywrócenia do służby. Niedopełnienie powyższego wymogu skutkuje rozwiązaniem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostają te ustalenia faktyczne, z których wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2816/24 uchylił zaskarżony kasacyjnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2388/23 oraz zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia października 2023 r., nr [...] wraz z poprzedzającym go rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 24 sierpnia 2023 r., nr [...] wydane w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, z dniem 17 września 2023 r., [...] W. G. W sprawie nie jest także kwestionowane, że stosowne oświadczenie o gotowości niezwłocznego podjęcia służby skarżący złożył w przewidzianym prawem 7 dniowym terminie. Kwestią sporną pozostaje natomiast wymiar przyznanego stronie świadczenia za okres pozostawania poza służbą. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 5 u.o.p. policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. Powołany wyżej przepis gwarantuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby świadczenie równe w swej podstawie uposażeniu, jakie otrzymywał na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem, przy czym chodzi tu o miesięczne uposażenie funkcjonariusza, jakie przysługiwało mu na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem ze służby, mnożone przez liczbę miesięcy, nie więcej jednak niż 6 miesięcy i nie mniej niż 1 miesiąc. Taka konstrukcja przepisu wskazuje, że ustawodawca gwarantuje jedynie funkcjonariuszowi prawo do świadczenia, natomiast wysokość tego świadczenia pozostawia uznaniu organu administracji, ograniczając je co do minimum i maksimum. Regulacja ta ma charakter rekompensacyjny, nie wprowadza jednak żadnych warunków (przesłanek), jakimi winien się kierować organ, ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość przysługującego mu świadczenia. Brak przesłanek, jakimi powinien kierować się organ przy podejmowaniu decyzji w tym przedmiocie, nie oznacza jednak, że ma on całkowitą swobodę co do tego, w jakiej wysokości przyzna funkcjonariuszowi świadczenie za okres pozostawania poza służbą. Rozstrzygając w tym zakresie organ winien przede wszystkim brać pod uwagę okoliczności towarzyszące sprawie zwolnienia ze służby, a w szczególności to, jakie świadczenia w związku ze zwolnieniem funkcjonariusz otrzymał i jakie przysługiwały mu do dnia przywrócenia do służby (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 marca 2018 r., III SA/Łd 235/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Innymi słowy organ winien ustalić, jakie skutki w sferze finansowej spowodowało zwolnienie funkcjonariusza ze służby, biorąc pod uwagę rekompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Świadczenie to ma czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą zwłaszcza w najbardziej odczuwalnej sferze ekonomicznej, zatem wymiar świadczenia winien uwzględniać sytuację finansową policjanta po zwolnieniu ze służby i być wprost proporcjonalny do wysokości świadczeń otrzymanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych po zwolnieniu (por. wyrok NSA z 10 marca 2026 r., I OSK 2533/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast rolą sądu administracyjnego, tak jak w przypadku kontroli sądowoadministracyjnej innych rozstrzygnięć podejmowanych w ramach uznania administracyjnego, jest ocena, czy objęty skargą rozkaz personalny nie nosi cech dowolności, a więc czy organ go wydający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszelkich okoliczności faktycznych. Dokonując kontroli w tak zakreślonym aspekcie Sąd rozpoznający niniejszą skargę stwierdza, iż objęty skargą rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 13 listopada 2025 r., jak i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 9 września 2025 r. odpowiadają prawu. Rozstrzygając w przedmiocie przyznanego skarżącemu przedmiotowego świadczenia za okres pozostawania poza służbą procedujące w sprawie organy prawidłowo w pierwszej kolejności dokonały ustaleń w zakresie przysługującego stronie uposażenia w związku ze stanowiskiem zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji. W tym zakresie odwołując się do treści art. 100, art. 101 ust. 1 u.o.p., jak i regulacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.) słusznie wskazały, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego, którego wysokość uzależniona jest od grupy zaszeregowania jego stanowiska i posiadanej wysługi lat oraz z dodatków do uposażenia. Uwzględniając powyższe ustaliły, że przed datą orzeczenia o zwolnieniu ze służby w Policji skarżący zajmował stanowisko funkcjonariusza [...] Wydziału [...] Komisariatu [...] Policji w [...], z uposażeniem w wysokości 3540 zł, 3 grupa zaszeregowania, z mnożnikiem 2,031 kwoty bazowej wynoszącej wówczas 1740,64 zł. Z tytułu wysługi lat w łącznym wymiarze 5 lat, 7 miesięcy i 3 dni skarżący nabył prawo do wzrostu wypłacanego mu uposażenia o 5 %, co przekładało się na wypłacany stronie tzw. dodatek "za wysługi" w wysokości 177 zł. Ustalono również, że przed datą zwolnienia ze służby skarżącemu przysługiwał dodatek służbowy w wysokości 148 zł oraz dodatek za stopień starszego posterunkowego w wysokości 1.715 zł. Łączna kwota uposażenia skarżącego przed datą zwolnienia ze służby w Policji wynosiła zatem 5.580 zł brutto miesięcznie. Wysokość dokonanych w tym zakresie wyliczeń nie jest kwestionowana przez stronę skarżącą i znajduje potwierdzenie w przesłanych wraz ze skarga aktach administracyjnych sprawy. Kwota ta stanowi jednocześnie kwotę wyjściową, stanowiącą podstawę świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 42 ust. 5 u.o.p. Odnosząc się natomiast do sytuacji ekonomicznej skarżącego w okresie jego pozostawania poza służbą organy na podstawie przedłożonej do akt sprawy przez stronę dokumentacji ustaliły, że począwszy od dnia 23 października 2023 r. skarżący był zatrudniony na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy w przez podmiot – "M." Sp. z o.o. z siedzibą we W., za wynagrodzeniem 11.340,20 zł brutto (za rok 2023); 86.701,79 zł brutto (za rok 2024); 17.696,83 zł brutto (za rok 2025 do dnia wydania zaświadczenia z dnia 25 kwietnia 2025 r.). Istotną dla sprawy pozostaje także ta okoliczność, że w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 17 września 2023 r., skarżący otrzymał łącznie kwotę 10.894,20 zł brutto, na którą składała się: odprawa równa jednomiesięcznemu uposażeniu (5.580 zł brutto) oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie 5.314,20 zł brutto. Skarżącemu wypłacono również 50% uposażenia za miesiąc, w którym został zwolniony ze służby w Policji (2.790 zł brutto). Zestawienie powyższych kwot wskazuje, że za okres pozostawania poza służbą skarżący otrzymał łącznie kwotę 126.633,02 zł brutto. Z kolei w analogicznym okresie od października 2023 roku wynagrodzenie wymienionego funkcjonariusza, gdyby nadal pozostawał w służbie w Policji, uwzględniając obligatoryjne podwyżki, jak ustaliły organu wyniosłoby łącznie 119.108,97 zł brutto. To zaś w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę czyni zasadnym przyjęte przez organy stanowisko, że w okresie pozostawania poza służbą w Policji, skarżący nie był pozbawiony środków finansowych, a proporcje między środkami finansowymi uzyskanymi po zwolnieniu ze służby, a uposażeniem jakie otrzymywałby, gdyby nie został z niej zwolniony, przemawiają za przyznaniem stronie świadczenia w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Zasadności powyższego stwierdzenia nie przeczy podnoszona w skardze obszerna argumentacja, co do potencjalnej możliwości awansu skarżącego, w przypadku dalszego pozostawania w służbie, a co za tym idzie wzrostem należnego stronie uposażenia. Podkreślenia bowiem raz jeszcze wymaga, że podstawę świadczenia przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 u.o.p. stanowi kwota "bazowa" równa uposażeniu na stanowisku zajmowanym przez funkcjonariusza Policji przed zwolnieniem ze służby. Organ nie może zatem uwzględniać potencjalnych awansów skarżącego, a jedynie stanowisko i związane z nim uposażenie zajmowane przez stronę przed datą zwolnienia ze służby. Nie jest również możliwe w tym wypadku uwzględnienie dodatkowych wynagrodzeń rocznych (trzynastek) czy świadczenia na zagospodarowanie po 3 latach służby, bowiem ich wypłata nie wpływa na wysokość miesięcznego uposażenia na danym stanowisku służbowym. Podobnie, w ocenie Sądu należy ocenić zarzut skargi, co do utraty przez skarżącego 5,2% podstawy do wysługi emerytalnej. Zdaniem Sądu nie znajduje również uzasadnienia argumentacja skargi, odnośnie do konieczności przeliczenia kwot netto wypłacanych skarżącemu w okresie pozostawania poza służbą wynagrodzeń, jak i należnego stronie uposażenia w przypadku jej dalszego pełnienia, z uwzględnieniem różnic danin publicznoprawnych ciążących na funkcjonariuszach Policji i pracowników cywilnych. Zarówno uposażenie należne funkcjonariuszom Policji, jak i wynagrodzenia ze stosunku pracy podlegają standardowym zasadom rozliczeń wynagrodzeń, w tym ich ubruttowieniu, co wynika między innymi z art. 55 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 592). Bez wpływu na wynik sprawy pozostają także podnoszone przez pełnomocnika strony skarżącej argumenty odnoszące się do kwestii okoliczności i zasadności zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, jak i wadliwości przeprowadzonego w tym zakresie postępowania administracyjnego; nieposzlakowanej, zgodnie z konstytucyjną zasadą domniemania niewinności, opinii skarżącego jako funkcjonariusza Policji; braku udzielenia stronie niezbędnej pomocy psychologicznej ze strony przełożonych służbowych; czy też przedłużającej się, uciążliwej pod względem finansowym, jak i organizacyjnym szeroko rozumianej procedury związanej z ponownym dopuszczeniem do pełnienia służby. Wskazane wyżej okoliczności, na co słusznie wskazał Komendant Wojewódzki Policji w Opolu w uzasadnieniu kwestionowanego skargą rozkazu personalnego, odnoszące się do innych spraw prowadzonych w stosunku do osoby skarżącego, pozostają poza zakresem oceny organów procedujących na podstawie art. 42 ust. 5 u.o.p. Z tych samych przyczyn Sąd jedynie informacyjnie postrzega przedłożone do akt sądowych pismo procesowe pełnomocnika organu, wskazujące na fakt wydania w stosunku do osoby skarżącego nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. [...] Wydział Karny z dnia 26 stycznia 2026 r., sygn. akt [...]. Odnosząc się natomiast do kwestii niewątpliwego naruszenia przez organ I instancji art. 40 § 2 k.p.a. poprzez brak doręczenia rozkazu personalnego z dnia 9 września 2025 r ustanowionemu przez stronę profesjonalnemu pełnomocnikowi, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym ocena skutków pominięcia pełnomocnika, w każdym przypadku zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz wystąpienia ewentualnych ujemnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji. Jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu (por. wyroki NSA z 12 czerwca 2025 r., II OSK 46/23; z 18 czerwca 2025 r., II OSK 1290/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że pomimo dopuszczenia się przez organ I instancji ww. naruszenia strona skarżąca, w przewidzianym prawem terminie skorzystała z przysługującego jej prawa zaskarżenia wydanego przez ten organ rozkazu personalnego z dnia 9 września 2025 r. Jak już bowiem wcześniej wskazano, w otwartym 14 dniowym terminie, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., do akt sprawy wpłynęły dwa tożsame odwołania: pełnomocnika skarżącego (w dniu 13 października 2025 r.) oraz skarżącego (w dniu 16 października 2025 r.). Tym samym w ocenie Sądu, Komendant Wojewódzki Policji w Opolu zasadnie stwierdził, że zaistniałe w sprawie naruszenie art. 40 § 2 k.p.a., w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie miało istotnego wpływu na jej wynik. Reasumując Sąd stwierdza, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych i prawa materialnego. W ocenie Sądu procedujące w sprawie organy administracji obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6 k.p.a. W toku postępowania zebrały kompletny materiał dowodowy, który poddały następnie wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Kierowały się przy tym zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, o czym stanowi art. 8 § 1 k.p.a. Wyniki poczynionych uprzednio ustaleń przedstawione zostały jasno i klarowanie w motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Uzasadnienia podjętych na gruncie rozpatrywanej sprawy rozstrzygnięć organów obu instancji zawierają precyzyjne wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Z kolei, uzasadnienia prawne zawierają wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa oraz rzeczowe ustosunkowanie się do zarzutów odwołania. Przedstawione motywy wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji pozwalają na prześledzenie toku rozumowania organów oraz poznać przesłanki, które rzutowały o wydaniu takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, zwłaszcza przy uwzględnieniu jego uznaniowego charakteru. Organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. Natomiast sam fakt, że kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego nie świadczy automatycznie o jego wadliwości. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.