I SA/Ol 596/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lipca 2011 r. do czerwca 2012 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia

M. F. w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu podniósł, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie jej wykonania. Skarżący zwrócił uwagę, iż prowadzenie egzekucji w celu wyegzekwowania zobowiązania podatkowego z decyzji w sytuacji braku środków finansowych doprowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji strony. W obecnej chwili, skarżący jest pozbawiony środków finansowych, gdyż oczekuje na propozycję kontraktu zagranicznego i jest związany umową ze swoim mocodawcą, dlatego nie jest w stanie wykonać zobowiązania z decyzji. W celu wykonania decyzji, strona musiałaby zaciągnąć zobowiązania, np. kredyty, pożyczki, a wówczas dług strony byłby nie do spłacenia. Ponadto, zaciągniecie kredytu będzie powodowało nieodwracalne skutki, gdyż kredyt należałoby spłacić wraz z odsetkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sformułowanym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący powołując się ogólnie na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wykazał przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z jego punktu widzenia rozstrzygnięcia. Podnosząc wprawdzie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do znacznego pogorszenia sytuacji skarżącego – w sytuacji, gdy strona jest pozbawiona środków finansowych, gdyż oczekuje na propozycję kontraktu zagranicznego – to żadnych konkretnych argumentów, które miałyby potwierdzić niebezpieczeństwo wystąpienia w związku z tym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednak nie przywołał. Tymczasem, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do szczególnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia Sądowi dokonanie bezsprzecznej oceny, czy ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje, jak twierdzi strona w uzasadnieniu wniosku, niebezpieczeństwo znacznego pogorszenia sytuacji strony. Podkreślić należy, że również z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by w sprawie zaistniała przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.