I SA/Ol 573/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia w sprawie ze skargi M.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania.

M.C. (dalej jako skarżący, strona) do wniesionej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień organów obu instancji. W piśmie procesowym z dnia 22 września 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej organ II instancji) poinformował, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało zakończone w dniu 11 lipca 2017r. wobec jednorazowej spłaty w wyniku zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego (karta nr 46 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wyjaśnić należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, s. 146 - 147; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Natomiast przedmiotem wniosku o wstrzymanie w niniejszej sprawie są postanowienia wydane w toku postępowania egzekucyjnego, dotyczące zarzutów na to postępowanie. Są to zatem akty o zakresie wykonawczym a nie nakładającym obowiązki, wymiarowym. Nie wywołują skutków procesowych, z którymi nie wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów, tym samym nie można wymusić na stronie skarżącej w drodze egzekucji wykonania tych postanowień, gdyż mają one charakter procesowy i nie podlegają odrębnemu wykonaniu. Z tego powodu zaskarżone i poprzedzające je postanowienie nie mogą być przedmiotem rozpoznania w ramach wstrzymania ich wykonania. Dodatkowo istotna jest informacja organu II instancji o całkowitej spłacie dochodzonych egzekucyjnie należności już w dniu 11 lipca 2017r. (przed sporządzeniem skargi i wniosku o wstrzymanie). Powyższe oznacza, że sam obowiązek w niniejszej sprawie całkowicie wygasł i nie podlega już wykonaniu. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.