I SA/Ol 164/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące: od stycznia do marca, maj, od czerwca do października oraz za grudzień 2010 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

M. S. (dalej jako "skarżący", "strona") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej "[...]" .,w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące: od stycznia do marca, maj, od czerwca do października oraz za grudzień 2010 r. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku skarżący podniósł, iż decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]"odebrała jego mama i nie przekazała mu jej. Wskazał, że od pewnego czasu jest w konflikcie ze swoją matką co było przyczyną nie przekazania korespondencji lub jej nie pamięć. Skarżący wskazał, że o korespondencji dowiedział się w chwili odbierania listu poleconego na poczcie w G.w dniu 13 styczna 2017r., który dotyczył postanowienia wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]"o zaliczeniu nadpłaty wobec Urzędu Celnego na poczet decyzji "[...]"podatku akcyzowego za 2010r i decyzji "[...]" na poczet podatku za 2011r. Skarżący nadmienił, że obecnie jest zameldowany w Z., a mieszka w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04, publ. CBOSA). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r., I GZ 232/11, publ. CBOSA). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podmiot ubiegający się o przywrócenie terminu powinien dołożyć wszelkich starań i wysiłków w celu wyjaśnienia przyczyn swojego uchybienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 października 2009 r., I OZ 996/09, z dnia 23 października 2009 r., I OZ 989/09, publ. CBOSA). W ocenie Sądu, w rozpoznawaj sprawie skarżący nie wykazał przesłanki warunkującej przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj., że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Sąd, rozważywszy przedstawione przez stronę skarżącą argumenty, doszedł do przekonania, że nie uprawdopodabniają one w dostatecznym stopniu braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, ani zachowania należytej staranności przy dokonywaniu tej czynności procesowej. Za okoliczność uzasadniającą przyjęcie braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi nie można było uznać faktu nieprzekazania przez matkę przedmiotowej decyzji ani konfliktu w jakim skarżący jest ze swoją matką. Skarżący we wniosku podaje, iż mieszka w Warszawie, gdzie stale przebywa i gdzie jest jego centrum życiowe. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał należytej staranności w dbaniu o własne interesy. Należy podkreślić, że nic nie stało na przeszkodzie, aby strona wskazywała adres do korespondencji inny niż miejsce np. zameldowania. Istotne jest, aby strona podała taki adres, który umożliwia skuteczne odebranie korespondencji. W związku z tym, że skarżący mieszka w W. niezrozumiałym jest dlaczego nie wskazał adresu do korespondencji właśnie w W.. Nie powodowałoby to problemów związanych z doręczeniem pism skarżącemu przez matkę. W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne powołane we wniosku nie wskazują na to, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, których nie można było przewidzieć ani uniknąć, i które w konsekwencji mogłyby usprawiedliwiać nie dochowanie terminu procesowego przez skarżącego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.