I SA/Lu 904/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: - odrzucić skargę.

W związku z niewykonaniem przez J. K., przedstawiającego się jako ojciec i pełnomocnik skarżącej A. K., zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 października 2016 r. wzywającego do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa procesowego i w konsekwencji w związku z pominięciem dokonanych przez niego czynności, skarżąca A. K., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie - w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenie skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi w tym samym terminie i pod tym samym rygorem. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi oraz odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi został stronie skarżącej doręczony w dniu 20 grudnia 2016 r. W dniu 27 grudnia 2016 r. J. K., przesłał pismo, w którym wyjaśnił, że ze względu na pobyt w sanatorium w okresie od 5 do 26 listopada 2016 r. nie mógł wykonać skierowanego do niego wezwania. Przesłał kserokopie skargi i faktury z tytułu dopłaty za pobyt sanatoryjny z dnia 10 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga. Jednym z wymogów formalnych skargi jako pisma procesowego, na podstawie przepisu art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., jest obowiązek jej podpisania przez stronę lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, w tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia (§ 3 art. 220 ) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarżąca do dnia dzisiejszego skargi nie podpisała i nie opłaciła (siedmiodniowy termin przysługujący na dokonanie tych czynności upłynął w dniu 27 grudnia 2016 r.). W zakreślonym terminie ojciec skarżącej, któremu wydano przesyłkę skierowaną do A. K., jako osobie upoważnionej do odbioru, przesłał jedynie kserokopie skargi i wyjaśnił dlaczego wzywany jako pełnomocnik do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa i uiszczenia wpisu nie mógł dokonać tych czynności (pobyt w sanatorium od 5 do 26 listopada 2016 r.). Wskazać tylko w tym miejscu należy, że wezwanie skierowane do pełnomocnika odebrał on osobiście w dniu 4 listopada 2016 r. Ponadto tych czynności nie dokonał on ani po powrocie z sanatorium, ani w odpowiedzi na wezwanie skierowane blisko miesiąc później do córki. Nie wnioskował również o przywrócenie terminu do ich dokonania. Braków skargi nie uzupełniła także sama skarżąca, do której było skierowane ostatnie wezwanie, po tym kiedy jej ojciec przedstawiający się jako pełnomocnik nie wykazał w zakreślonym terminie umocowania do działania w tym charakterze. W tych okolicznościach wyjaśnienia pełnomocnika pozostają bez wpływu na ustalenie, że skarżąca wezwana do usunięcia braku formalnego i fiskalnego skargi w ustawowym terminie tego nie uczyniła, co uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a.