I SA/Lu 84/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej postanawia: - odrzucić skargę.

Skarżąca D. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na "decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] r., decyzja nr [...], [...]", załączając do skargi decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] października 2020 r. o wskazanych wyżej numerach. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, że wobec skarżącej wydana została decyzja przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r., po czym podatniczka odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej, lecz odwołanie nie zostało rozpatrzone na dzień 16 lutego 2021 r. (data sporządzenia odpowiedzi na skargę). Podany w skardze numer decyzji to numer decyzji pierwszoinstancyjnej. W odpowiedzi na wezwanie sądu do wskazania właściwego numeru i daty zaskarżonej decyzji skarżąca poinformowała (pismo z 21 marca 2021 r.), że właściwy numer zaskarżonej przez nią decyzji to [...], przy czym jest to decyzja z dnia [...].2019 r. a organem wydającym był Naczelnik Urzędu Skarbowego. Do pisma skarżąca dołączyła kserokopię decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] 2021 r. uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji (z [...] 2020 r.) i umarzającej postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W związku z powyższym podkreślić trzeba, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być wyłącznie orzeczenie (decyzja, postanowienie) wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji. Przepisy art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. statuują zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Sąd administracyjny nie może bowiem zastępować organów odwoławczych, a nadto jego działanie nie może naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W konsekwencji przyjęcie przedstawionej zasady powoduje, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji. Mając na względzie przede wszystkim wskazany w skardze numer decyzji oraz dołączoną kserokopię decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz uwzględniając, że w dniu składania skargi do Sądu nie została wydana decyzja przez organ II instancji, przyjąć należało, iż przedmiotem skargi jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2020 r., od której przysługiwał środek odwoławczy do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (taki środek odwoławczy strona zresztą złożyła), a nie skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu wymaga uprzedniego złożenia stosownego odwołania do organu wyższej instancji, a skarga może zostać wniesiona dopiero po wyczerpaniu wewnątrzadministracyjnego trybu zaskarżania rozstrzygnięć organów administracyjnych i przysługuje od decyzji organu odwoławczego. Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia