I SA/Lu 79/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w zakresie zażalenia na postanowienie sądu z 7 grudnia 2017 r. o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego postanawia: - odrzucić zażalenie

Zarządzeniem z dnia 24 października 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek S. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z dnia 7 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy ww. zarządzenie referendarza sądowego . Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na wskazane wyżej postanowienie Sądu, wnosząc o jego zmianę i ponowne rozpatrzenie, a w konsekwencji merytoryczne rozpoznanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne i z tych względów podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowę jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną. W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, którym rozpoznano sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Jak wyjaśniano skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonego zażaleniem postanowienia, w myśl art. 260 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszej sprawy, rozpoznając sprzeciw od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie lub zarządzenie zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Skoro z art. 260 § 2 P.p.s.a. wynika, że wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza orzeka jako sąd drugiej instancji, oczywistym jest, że na postanowienie sądu nie służy już zażalenie. Kończy ono bowiem postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy. O fakcie tym skarżący został prawidłowo pouczony. W tej sytuacji zażalenie skarżącego należy uznać za niedopuszczalne i jako takie odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. W związku z powyższym Sąd postanowił jak w sentencji.